VI SA/Wa 1564/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku zarządcy masy sanacyjnej [...] S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi zarządcy masy sanacyjnej [...] S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie dokonania wpisu zmiany uprawnionego do prawa na znak towarowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Zarządca masy sanacyjnej [...] S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie dokonania wpisu zmiany uprawnionego do prawa na znak towarowy. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania rzeczonej decyzji, uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący argumentował, iż prawa będące przedmiotem wpisu dokonanego na podstawie zaskarżonej decyzji są częścią masy sanacyjnej i stanowią dużą część wartości ogólnej przedsiębiorstwa. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niesie za sobą ryzyko wystąpienia niepowetowanych strat i stanowi szkodę dla ważnych interesów skarżącego oraz wierzycieli skarżącego (wszystkich uczestników postępowania sanacyjnego względem skarżącego) z uwagi na ryzyko uniemożliwienia osiągniecia celu obecnie trwającego postępowania restrukturyzacyjnego. tj. zawarcia układu z wierzycielami poprzez stworzenie warunków umożliwiających restrukturyzację zadłużenia (i przeprowadzenie działań sanacyjnych - prawnych oraz faktycznych zmierzających do poprawy sytuacji ekonomicznej skarżącego i przywrócenia zdolności do wykonywania zobowiązań). Wniosek skarżący uzasadnił również faktem, iż według dostępnej mu wiedzy spółka [...], która wskutek zaskarżonej decyzji włada prawami objętymi wpisem, ma zamiar je sprzedać. co w przypadku dokonania takiej transakcji może utrudnić bądź uniemożliwić dochodzenie swoich praw przez skarżącego. Wniosek ten jednakże nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową skarżącego. Ponadto skarżący wykazał, że aktualny uprawniony ze znaku wystąpił do niego z propozycją sprzedaży mu spornego prawa do znaku, czyli zgodnie z przyjętymi zwyczajami handlowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., strona powinna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co powinno wyrazić się w zobrazowaniu jej realnej sytuacji determinowanej wykonaniem adresowanego do niej aktu, a przez to odnosić się do konkretnych i obiektywnych okoliczności, z zaistnieniem których wiązać należałoby ziszczenie się przesłanki "wyrządzenia znacznej szkody" lub/i "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", która uzasadniałaby potrzebę wstrzymania wykonania, w całości lub w części, aktu lub czynności i udzielenie tymczasowej ochrony. Wymienione przesłanki dotyczą więc zdarzeń przyszłych będących spodziewanym, potencjalnym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub wykonujących swoje obowiązki. W sytuacji, gdy podstawowym źródłem wiedzy sądu administracyjnego rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest argumentacja strony, wobec istoty instytucji ochrony tymczasowej i przesłanek, od spełnienia których uzależniona jest możliwość jej udzielenia, podkreślić należy, że argumentacja ta powinna wykazywać konkretne i obiektywne okoliczności dające podstawę do wnioskowania o zasadności wstrzymania aktu lub czynności, co powinno nastąpić, w szczególności poprzez odwołanie się przez wnioskodawcę do konkretnych dokumentów źródłowych (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 194/18; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się do enigmatycznych argumentów takich jak: - ryzyko wystąpienia niepowetowanych strat, - wystąpienie szkody dla ważnych interesów skarżącego i jego wierzycieli z uwagi na ryzyko uniemożliwienia osiągniecia celu trwającego postępowania restrukturyzacyjnego, - wiedza o zamiarze sprzedaży przez aktualnego właściciela znaku. Tak lakonicznych motywów wniosku nie sposób uznać za konkretyzację przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący był zobowiązany do wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie to jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej (a nie jakiejkolwiek) szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Skarżący winien sprecyzować na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przedstawić na potwierdzenie dokumenty źródłowe dotyczące jego sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem skarżący w żaden sposób nie udokumentował wniosku. Brak odniesienia się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego uniemożliwia dokonanie oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji. Powoływanie się również na potencjalną możliwość zaistnienia szkody dla ważnych interesów skarżącego i jego wierzycieli bez przywołania konkretnych faktów, argumentów lub dokumentów, będących potwierdzeniem możliwości wystąpienia niepowetowanych strat, powoduje niemożność oceny przez Sąd, czy wniosek zasługuje na udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonego aktu. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (vide postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.