II SA/Kr 1198/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 17 września 2008r. Nr [...] ustalił na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w K. warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 października 2008r. znak: [...] umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2008r. Nr [...] Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa [...]" w K. złożyła wniosek o wznowienie tego postępowania. SKO w K. decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. znak: [...], po rozpoznaniu w/w wniosku o wznowienie uchyliło decyzję SKO z dnia 30 października 2008 r. i orzekło w ten sposób, iż uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2008r. Nr [...], przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Następnie [...] sp. z o. o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w K. z dnia 28 listopada 2011 r. znak: [...] SKO w K. decyzją z dnia 18 lutego 2013 roku, znak: [...], umorzyło wznowione postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 147 k.p.a. poprzez uznanie, iż żądająca wznowienia Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa [...]" w K. wycofała wniosek o wznowienie postępowania, co powoduje jego bezprzedmiotowość. Następnie jednak działając z urzędu SKO w K. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 roku znak: [...] stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia 18 lutego 2013 roku, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Wg organu stwierdzającego nieważność rażące naruszenie polegało na niepełnym rozstrzygnięciu poprzez pominięcie faktu działania przez Kolegium w ramach postępowania drugoinstancyjnego. Organ odwoławczy jako organ drugiej instancji rozpatrując sprawę winien zakończyć postępowanie w sprawie, a nie, nie zważając na już wydaną w pierwszej instancji decyzję umorzyć wznowione postępowanie. Skutkiem bowiem tego działania pozostaje w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji. [...] sp. z o. o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i po jego rozpatrzeniu SKO w K. decyzją z dnia 11 lipca 2018 roku znak: [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. [...] sp. z o. o. wniosła skargę do WSA w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez stwierdzenie nieważności decyzji pomimo braku ku temu podstaw prawnych, co nastąpiło na skutek błędnego uznania, że stwierdzone uchybienie ma charakter kwalifikowany, - art. 7a kpa poprzez rozstrzygnięcie stwierdzonych wątpliwości prawnych na niekorzyść stron postępowania, pomimo tego, że rozpatrzeniu wątpliwości na korzyść tych stron nie sprzeciwiały się jakiekolwiek sporne ich interesy albo osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ, - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, - art. 16 kpa poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, co nastąpiło na skutek bezzasadnego wyeliminowania ostatecznej decyzji z obrotu - art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe i niejasne uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podano, iż umorzenie postępowania było uzasadnione z uwagi na wycofanie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego przez wnioskodawcę. Ponadto decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego została wydana przez organ, który byłby również właściwy do wydania decyzji w ramach postępowania przeprowadzanego w ramach ponownego rozpatrywania sprawy. Przedmiotowe uchybienie sprowadza się zatem, co najwyżej do błędnego przywołania podstawy prawnej umorzenia postępowania i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi. Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę; Skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zasadne było stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez SKO w decyzji z dnia 18 lutego 2013 roku, znak: [...], umarzającej wznowione postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. SKO w decyzji z dnia 18 lutego 2013 roku pominęło, iż SKO decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. uchyliło decyzję o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2008r. Nr [...], a zatem nie można było umorzyć postępowania zapominając o decyzji uchylającej. W takiej bowiem sytuacji brak było podstaw do zastosowania art. 105 § 1 kpa, a konieczne było wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Rozstrzygnięcie w oparciu o art. 105 § 1 kpa jest niepełne ponieważ pominęło fakt działania przez Kolegium w ramach postępowania dwuinstancyjnego. Organ odwoławczy jako organ drugiej instancji rozpatrując sprawę winien zakończyć postępowanie w sprawie, a nie, nie zważając na już wydaną w pierwszej instancji decyzję umorzyć wznowione postępowanie. Z uwagi na to, wbrew argumentacji zawartej w skardze, spełnione zostały warunki do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa z powodu oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu jaki został naruszony, a przede wszystkim skutków jakie zostały spowodowane unieważnioną decyzją. Nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. o umorzeniu wznowionego postępowania wywołało ten skutek, iż jej konsekwencją jest pozostanie w obrocie prawnym decyzji wydanej przez Kolegium jako organ I instancji, mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy sprawę i przekazano temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zatem wyeliminowanie decyzji SKO z 18 lutego 2013r. wymaga wzgląd na skutki, które ona wywołuje. Okoliczność, iż Kolegium pozostawało organem właściwym do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie stanowi wystarczającego uzasadnienia do braku stwierdzenia nieważności. Nadto wbrew zarzutom organy wskazały w sposób wyczerpujący w uzasadnieniach decyzji motywy swoich rozstrzygnięć w sposób jasny i klarowny, stąd brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania podniesionych w zarzutach skargi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.