II SA/Go 1029/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr znak [...] Starosta działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 b ustawy dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2021, poz. 1212, dalej jako u.k.p.) skierował M.M. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii T (05-04-[...]), B (02-12-[...]), A (05-04-[...]) na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w związku z otrzymaniem informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 22 lipca 2021 r. wpłynęło do organu pismo Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (dalej jako Wojewódzki Zespół) o wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie skierowania M.M. na kontrolne badanie lekarskie w celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w związku z istniejącymi uzasadnionymi zastrzeżeniami co do stanu zdrowia. W ocenie przewodniczącego składu orzekającego Wojewódzkiego Zespołu, stan zdrowia w/w stwarza istotne zagrożenie w ruchu drogowym i występuje konieczność weryfikacji uprawnień dotyczących posiadanego prawa jazdy z powodu niesprawności kończyn dolnych. Następnie organ przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji i wyajśnił, iż pomimo uzyskanej informacji co do stanu zdrowia kierowcy i braku możliwości prowadzenia pojazdów tutejszy organ jest zobowiązany do wydania skierowania na badanie lekarskie, ponieważ stanowi ono swoistego rodzaju opinię co do okoliczności specjalnych, która jest wydawana w szczególnym trybie orzeczenia. Strona nie zgadzając się z wydaną decyzją złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie jako błędnej. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim" podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia sytuacji wymienionej w przepisie - w przypadku nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem - badanie lekarskie jest obowiązkowe, właśnie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie przesądził, że stwierdzona sytuacja - przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem - stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, a przeciwnie, ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii ustawodawca powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, to jest tylko tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020r., poz. 2213 ze zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem"). W zakresie badania lekarskiego uprawniony lekarz uwzględnia u osoby badanej obecność i rodzaj schorzenia, stopień zaawansowania objawów chorobowych i ich dynamikę, z uwzględnieniem możliwości rozwoju choroby, jak i cofania się jej objawów, oraz rozważa zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie mogą mieć miejsce w przypadku kierowania przez tę osobę pojazdami (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Kolegium zaakcentowało, iż dokonywanie ocen istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało przekazane wyłącznie uprawnionym lekarzom z wojewódzkich ośrodków medycyny pracy (§10 ust. 1 rozporządzenia). Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie kierowców, oznacza, że na potrzeby postępowania prowadzonego przez organy administracji w celu kontroli uprawnień do prowadzenia pojazdów, nie jest dopuszczalne przeprowadzenie badań medycznych wskazanych osób w inny sposób. SKO podkreśliło, że dla wydania skierowania na badania lekarskie wystarczające jest jedynie stwierdzenie, zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Natomiast dopiero w wyniku przeprowadzonych badań powinno być ostatecznie ustalone i przesądzone, czy rzeczywiście istnieją u niego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. SKO wskazując na treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej, zauważyło iż jej wydanie nie musi być poprzedzone stwierdzeniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Zdaniem Kolegium informację przekazaną przez Wojewódzki Zespół niewątpliwie należy traktować jako potwierdzającą wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami, zwracając uwagę, iż podpisał ją Przewodniczący Składu Orzekają Specjalista chorób wewnętrznych. SKO wyjaśniło, że stan zdrowia osoby legitymującej się uprawnieniami do kierowania pojazdami mechanicznymi ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wprowadzona przez ustawodawcę reglamentacja przewidująca możliwość przyznania prawa do kierowania pojazdami mechanicznymi od spełnienia także warunku braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, ma służyć zarówno ochronie wyższych dóbr takich jak bezpieczeństwo, życie i zdrowie uczestników ruchu drogowego, ale niewątpliwie także życia i zdrowia samego kontrolowanego kierowcy. SKO uznało, iż w niniejszej sprawie okolicznością potwierdzającą istnienie uzasadnionych zastrzeżeń jest sama informacja stanowiąca podstawę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, dodając, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, a nie ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż skierowanie na badania lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a jedynie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie przeciwwskazania występują. Nie poddając się takim badaniom odwołujący w istocie uniemożliwia wyjaśnienie tych wątpliwości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za nietrafione i jednocześnie nie stwierdził by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie wlkp. przez M.M., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się w błędnym ustaleniu, że w przypadku skarżącego istniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, który stwarza istotne zagrożenie w ruchu lądowym i występuje konieczność weryfikacji uprawnień dotyczących posiadanego prawa jazdy z powodu niesprawności kończyn dolnych, podczas gdy stan zdrowia skarżącego jest dobry, skarżący ma władzę ruchową nad wszystkimi kończynami, w tym w szczególności nogami co nie uzasadnia skierowania go na badania; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w ten sposób, że organ II Instancji utrzymał w mocy wadliwą decyzję Burmistrza pomimo tego, że była ona błędna, ponieważ została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.; 3. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie, albowiem nie istnieją uzasadnione, a więc szczególne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego stanowiące podstawę do skierowania go na badania. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według złożonego zestawienia, a w przypadku braku zestawienia według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny. Zdaniem skarżącego istotne znaczenie w sprawie ma fakt, że zarówno orzeczenie o stanie niepełnosprawności z dnia [...] marca 2021 r., jak i z [...] czerwca 2021 r., zostały wydane zaocznie, bez przeprowadzenia jakichkolwiek badań stanu zdrowia odwołującego się. Organy obu instancji uznały, że zgromadzona dokumentacja medyczna jest wystarczająca by orzec we wskazanym wyżej trybie, wskazując, iż gdyby w/w podmioty wykonały badania z udziałem skarżącego, doszłyby do wniosku, że skarżący jest w pełni zdrowy i nie ma żadnych przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Skarżący wskazał, iż co prawda ma przyznany stopień niepełnosprawności, ale wynika to ze schorzenia, na które cierpi od 10 lat. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wprost wskazano, że niepełnosprawność istnieje od 51-go roku życia, a więc od roku 2001r. Co istotne jednak, nie ma żadnych ograniczeń ruchowych, porusza się sprawnie (wszystkie kończyny ma zdrowe) i w rzeczywistości, wbrew twierdzeniom zespołów, nie ma żadnych przeciwwskazań w prowadzeniu przez niego pojazdów. Skarżący zwrócił uwagę, że chociaż w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wskazano symbol niepełnosprawności [...], które zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 857) stanową odpowiednio upośledzenie narządu ruchu i choroby układu oddechowego i krążenia, ani Powiatowy Zespół ani Wojewódzki Zespół nie wskazują jakie konkretnie ma ograniczenia i jak wpływają one na możliwość kierowania pojazdami mechanicznymi. W ocenie odwołującego nie jest dopuszczalne jedynie ogólnikowe wskazanie w/w symbolów niepełnosprawności, ustalonych na podstawie bliżej nieokreślonej "dokumentacji medycznej" znajdującej sie w aktach sprawy, bez konkretnego wskazania schorzenia, które mu dolega. Zdaniem skarżącego nie można pominąć także, że w orzeczeniach o stopniu niepełnosprawności wskazuje się w pierwszej kolejności, że stan zdrowia strony rokuje poprawę, a także że nie wykazuje całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji, czyli naruszenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, do których należą samoobsługa, poruszanie się, komunikacja i jazda samochodem. Ponadto zdaniem skarżącego w okolicznościach sprawy nie wystarczają same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do niego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Przesłanka ta musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym powodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Skarżący dodał, iż w jego opinii zawiadomienie Wojewódzkiego Zespołu skierowane do Starosty celem wszczęcia postępowania stanowi swego rodzaju szykanę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, skarżący zaś nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] o skierowaniu skarżącego posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii T i B na badania lekarskie w związku z otrzymaniem informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o kierujących pojazdami (dalej: u.k.p.) w treści obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zgodnie zaś z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjna, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b. Regulacje te pozostają w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Z powołanych unormowań prawnych nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne, co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy zobowiązany jest dokonać oceny czy w tym konkretnym przypadku zgłoszone zastrzeżenia posiadają w/w cechy i uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że "mają być uzasadnione oznacza", że są one oparte na wiarygodnych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., I OSK 1051/16, z dnia 26 maja 2020 r., I OSK 1739/19, wyrok WSA w Gliwicach z 12 lipca 2017 r., II SA/Gl 89/17 CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie na wskazanej powyżej podstawie prawnej, nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Oznacza to zatem, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie powstałych wątpliwości. Powyższe może zaś prowadzić bądź do stwierdzenia istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które mają zobiektywizowane uzasadnienie. W tej sytuacji skierowanie na badania lekarskie nie jest sankcją ani autorytatywnym rozstrzygnięciem, co do kwestii mających wpływ na uprawnienie strony do kierowania pojazdami mechanicznymi, lecz działaniem w interesie samej strony, a przede wszystkim w interesie społecznym - bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż ustalenia dokonane przez skarżone organy są prawidłowe i organy słusznie uznały za zasadną potrzebę skierowania strony na badania lekarskie, stwierdzając istnienie uzasadnionych zastrzeżeń do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy. Podstawę do zajęcia takiego stanowiska stanowiło w sprawie zawiadomienie z dnia [...] lipca 2021r. Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Z jego treści wynika, iż skład orzekającego Wojewódzkiego Zespołu uznał stan zdrowia skarżącego za budzący poważne zastrzeżenia i istotnie zagrażający w ruchu drogowym, powodując konieczność weryfikacji uprawnień dotyczących posiadanego prawa jazdy. Jako powód podano w zawiadomieniu konkretne zaburzenia obszaru zdrowia skarżącego, a mianowicie niesprawność kończyn dolnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż zaburzenia zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami dotyczące sprawności jej kończyn dolnych, mogą mieć bardzo istotne znaczenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sprawność w tym obszarze kierowcy jest bowiem konieczna do prawidłowego i bezpiecznego wykonywania czynności prowadzenia pojazdu mechanicznego. Zauważyć należy, iż zawiadomienie z [...] lipca 2021 r. podpisane zostało przy tym przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych, będącego Przewodniczącym Wojewódzkiego Zespołu, a zatem osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną z zakresu medycyny. Zatem dopuszczalne było uznanie w/w zawiadomienia przez organy za wiarygodną informację o zastrzeżeniach, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, stanowiącą okolicznością potwierdzającą istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego w rozumieniu cyt. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Jak wynika z akt sprawy wskazane powyżej zawiadomienie skierowane do Starosty, sporządzone zostało w związku z postępowaniem odwoławczym zainicjowanym przez skarżącego przed Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2021 r. W orzeczeniu Powiatowego Zespołu (k. 6 akt administracyjnych) zaliczono niepełnosprawność skarżącego do stopnia umiarkowanego, jako przyczynę niepełnosprawności wskazując symbol 05-R (upośledzenie narządu ruchu) i 07-S (choroby układu oddechowego i krążenia). Przy czym jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia z [...] marca 2021 r. skarżący zaliczony był uprzednio do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności orzeczeniem z [...] stycznia 2019 r. (do [...] stycznia 2021 r.). W orzeczeniu z [...] marca 2021 r. Powiatowy Zespół, działając w oparciu o ocenę lekarza specjalisty, zaświadczenia lekarskiego i załączonej dokumentacji medycznej, stwierdził, iż aktualny stan zdrowia strony uzasadnia zaliczenie jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ze względu na konieczność czasowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Na skutek odwołania skarżącego od orzeczenia z [...] marca 2021 r. Wojewódzki Zespół orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie (k. 7 akt administracyjnych). Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika z kolei, iż strona wnosiła o zaliczenia jej do znacznego stopnia niepełnosprawności. Wojewódzki Zespół wyjaśnił, iż stan zdrowia strony nie mógł być powodem uznania niepełnosprawności w stopniu znacznym, bowiem nie wykazuje całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji, czyli naruszenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, co do których należą samoobsługa, poruszanie się i komunikacja. Nie stwierdzono całkowitej zależności od otoczenia, polegającej na konieczności wsparcia czynnościach samoobsługowych, leczeniu, rehabilitacji i pełnieniu ról społecznych. Jednocześnie Wojewódzki Zespół wyjaśnił, iż z uwagi na wprowadzony na terenie kraju stan epidemii, odwołanie rozpatrzone zostało zaocznie, uznając załączoną do akt dokumentację medyczną (zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, informacji leczenia szpitalnego, aktualne zaświadczenie lekarskie) za umożliwiającą orzeczenie w takim trybie bez bezpośredniego badania osoby. Zauważyć należy, iż wskazana w w/w orzeczeniach przyczyna niepełnosprawności skarżącego koresponduje zatem ze wskazanymi w zawiadomieniu z [...] lipca 2021 r. wątpliwościami co do stanu zdrowia skarżącego w zakresie sprawności kończyn dolnych, uprawdopodobniając okoliczności wskazane w zawiadomieniu. W świetle przytoczonych przez Sąd rozważań oraz opisanych powyżej okoliczności sprawy za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty podniesione w skardze. Skoro z prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego sprawy wynikały uzasadnione i poważne wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to w ocenie Sądu bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 7, w związku z art. 77 § 1 i 80 § 1 k.p.a. Uchybienie przez organy normom wynikającym z powyższych przepisów ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustaliły faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Takie uchybienie organów administracji nie miało jednak miejsca w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie, a także uzasadniły swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji, zgodnie z wymogami określonymi art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Działając w oparciu o przesłane zawiadomienie właściwego organu orzekającego o niepełnosprawności, podpisane przez lekarza specjalistę, dysponującego dokumentacją medyczną strony i wskazującego obszar zdrowia skarżącego, budzący wątpliwości odnośnie potencjalnego istnienia zagrożenia w ruchu drogowym, organ nie miał obowiązku i podstaw do prowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego, a w szczególności ustalania stanu zdrowia skarżącego, do którego oceny nie jest uprawniony. Zauważyć należy w tym miejscu, iż z punktu widzenia treści i celu cyt. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. rolą organu – co należy jeszcze raz podkreślić - nie jest ocena, czy u skarżącego zachodzą przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a jedynie ocena, czy wynikające ze stanu faktycznego sprawy wątpliwości są na tyle poważne, że czynią koniecznym sprawdzenie stanu zdrowia kierowcy przez lekarzy odpowiedniej specjalności. Dodać należy, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz z okoliczności sprawy nie wynikają okoliczności obalające uprawdopodobnienie, jakie jest wystarczające do uruchomienia trybu kontrolnych badań lekarskich w zakresie zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zawarte w skardze twierdzenie co do dobrego stanu zdrowia skarżącego, posiadanej przez niego władzy ruchowej nad wszystkimi kończynami, w szczególności nogami, uznać należy w tym zakresie za niewystarczające. Tym bardziej, iż twierdzenia te nie korespondują zarówno z treścią zawiadomienia Wojewódzkiego Zespołu, jak i orzeczeń o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności związanej m.in. z upośledzeniem narządu ruchu. Dodać przy tym należy, iż w odwołaniu od orzeczenia Powiatowego Zespołu skarżący wnosił o uznanie, iż ma on znaczny stopień niepełnosprawności, a zatem odmiennie oceniał swój stan zdrowia. Zdaniem Sądu na zamianę oceny w przedmiotowej sprawie nie ma wpływu okoliczność, iż orzeczenia Wojewódzkiego i Powiatowego Zespołu wydane zostały w trybie zaocznym. Możliwość taka dopuszczona została na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2020 r. poz. 534), zgodnie z którym z przyczyn związanych ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, w okresie od dnia 8 marca 2020 r. do upływu 90. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, w przypadku gdy lekarz: 1 ) przewodniczący składu orzekającego uzna dołączoną do wniosku dokumentację medyczną za wystarczającą do wydania oceny, ocena może być wydana bez badania, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia zmienianego w § 1; 2) członek powiatowego zespołu uzna dołączoną do wniosku dokumentację medyczną za wystarczającą do wydania oceny, ocena może być wydana bez badania, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia zmienianego w § 1 (ust. 1). W przypadku określonym: 1) w ust. 1 pkt 1, skład orzekający może rozpoznać sprawę i wydać orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności bez uczestnictwa w posiedzeniu składu orzekającego osoby zainteresowanej lub dziecka i jego przedstawiciela ustawowego; 2) w ust. 1 pkt 2, lekarz - członek powiatowego zespołu może rozpoznać sprawę i wydać orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień bez uczestnictwa osoby zainteresowanej (ust. 2). Powyższe zdaniem Sądu, mając na względzie opisane w uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu z [...] czerwca 2021 r. dokumenty w oparciu, o które wydane zostało orzeczenie, obejmujące w tym dokumentację medyczną, nie prowadzi do poddania wątpliwości zasadności prawidłowość skierowania skarżącego na badania lekarskie na podstawie zaskarżonej decyzji. Zawarte przy tym w skardze twierdzenie, iż gdyby podmioty wykonały badanie z udziałem skarżącego doszłyby do wniosku, że jest w pełni zdrowia wskazuje stoi zdaniem Sądu w sprzeczności z treścią orzeczeń o niepełnosprawności skarżącego. Należy jeszcze raz podkreślić jednak, iż organy w postępowaniu objętym przedmiotową skargą nie poddają szczegółowej analizie stanu zdrowia kierowcy a jedynie na skutek powziętej wiarygodnej informacji o takim stanie zdrowia mogą ocenić zasadność skierowania go na badania lekarskie mające ocenić stan zdrowia kierowcy. Odnosząc się do treści skargi wyjaśnić należy także, iż orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności nie odnosi się do kwestii dotyczących zdolności osoby ubiegającej się o takie orzeczenie do prowadzenia pojazdów, gdyż służy ono innym celom. Z powyższych względów wskazanie w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności, że osoba nie wykazuje całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji, czyli naruszenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, co do których należą samoobsługa, poruszanie się i komunikacja, nie jest automatycznie tożsame ze stwierdzeniem, iż nie ma wątpliwości co do jej zdolności w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przy czym wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze w w/w orzeczeniu Zespołu dotyczącym skarżącego nie odniesiono się do jazdy samochodem, a jedynie do zdolności komunikacji (komunikowania się), nie zaś w znaczeniu komunikacji samochodowej. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki ustawowe określone w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., istnieją bowiem okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, nie budzące wątpliwości co do wagi, konkretności i poziomu uzasadnienia, a do tego odnoszą się one do aspektu zdrowia – sprawności kończyn dolnych, które niewątpliwie mają bezpośredni wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdu. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.