I SA/Wa 2290/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Miastu [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o ustalenie, że wypowiedzenie 1% stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej, położonej przy ul. [...][...] w [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], związanej z komórką lokatorską [...] i zaproponowanie nowej stawki wynoszącej 3% jest nieuzasadnione. Pismem z [...] września 2021 r. Miasto [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony jest w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa). Postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 i 2a ppsa, brak również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną orzeczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie – stosownie do art. 3 § 3 ppsa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych wydawane w procedurze aktualizacyjnej przewidzianej art. 78 i art. 79 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990, dalej jako ugn) zapadają w postępowaniu o charakterze quasi-administracyjnym, ale stanowiącym tylko jedną z faz tej procedury, która zmierza do rozstrzygnięcia sporu odnoszącego się do cywilnego stosunku prawnego opartego na cywilnoprawnej umowie. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne o charakterze cywilnoprawnym, a procedura administracyjna znajduje tu zastosowanie jedynie odpowiednio. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ugn od orzeczenia kolegium zapadłego w procedurze aktualizacyjnej właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Powyższy przepis wskazuje zatem jednoznacznie, że sprawy dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste zostały poddane kognicji sądów powszechnych. Jednocześnie żaden przepis nie przewiduje w sprawach tego rodzaju kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny i jako taka nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa i dlatego orzeczono jak w sentencji. Zwrot wpisu nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.