II SA/Sz 1112/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółka Jawna z siedzibą w P. na uchwałę Rady Gminy Rewal z dnia 22 lutego 2013 r. nr XXXV/277/13 w przedmiocie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. Spółka Jawna z siedzibą w P. , reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na uchwałę Rady Gminy Rewal Nr XXXV/277/13 z dnia 22 lutego 2013 r. w przedmiocie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zarządzeniem z dnia 24 października 2018 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą Spółkę, za pośrednictwem jej pełnomocnika, do uzupełnienia braków formalnych skargi, m.in. poprzez wykazanie, czy przed jej wniesieniem wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Rady Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu oraz nadesłanie kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania – w terminie 7 dni, od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 3 grudnia 2018 r. W odpowiedzi do wykazania się dokumentem wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, pełnomocnik skarżącej Spółki w piśmie z dnia 10 grudnia 2018 r., powołał się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 276/06. Zaprezentował pogląd, że w sprawach ze skarg, w których podstawą pozostaje norma art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nie ma zastosowania art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podobnie w zdaniu odrębnym do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07. Dodatkowo argumentował, iż nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że organ wezwaniu skarżącego i tak nie uczyniłby zadość, prezentując w odpowiedzi na skargę stanowisko odmienne, a to takie, że podjęta uchwała nie jest dotknięta wadami wymienionymi w skardze. Organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radca prawnym, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd przed merytorycznym badaniem sprawy zobowiązany jest w pierwszej kolejności skontrolować przesłanki dopuszczalności skargi, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed jej wniesieniem. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., w zakresie wymogu wezwania do usunięcia nasunięcia prawa przed wniesieniem skargi, z dniem 1 czerwca 2017 r. uległy zmianie na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Jak wynika z art. 17 ust. 1 tej ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto należy mieć na względzie, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 17 ust. 2). Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 22 lutego 2013 r., a więc przed ww. zmianą art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., co oznacza, że wniesienie niniejszej skargi powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd nie podziela poglądów pełnomocnika skarżącego, że w sprawie nie ma zastosowania wymóg wyczerpania środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Do uchwał organu gminy, podjętych przed zmianą przepisów p.p.s.a. i u.s.g., tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r., aktualne pozostaje stanowisko, wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83), że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W związku z tym, Sąd wezwał skarżącą Spółkę do wykazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi skierowała do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej uchwały oraz nadesłania dowodu potwierdzającego złożenie takiego pisma. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca Spółka w zakreślonym terminie nie wykonała zarządzenia Sądu zgodnie z zawartą w nim treścią, natomiast w piśmie z dnia 10 grudnia 2018 r. podjęła polemikę nad zasadnością wyczerpania w sprawie środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Sąd stwierdza zatem, że strona skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia w rozumieniu art. 101 ust.1 u.s.g., a tym samym nie spełniła jednego z niezbędnych wymogów do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Z tych względów Sąd, niedopuszczalną skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzekł, jak na wstępie.