II SA/Ol 948/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA – Alicja Jaszczak Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r, znak: "[...]" w kary z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu postanawia: odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej organ), po rozpatrzeniu odwołania R.P. (dalej strona), utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]"r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200,- zł, z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu marki Citroen nr rej. "[...]", nr VIN: "[...]", w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. R.P. wniósł skargę na ww. decyzję zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przekazując skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, organ wyjaśnił, że na skutek omyłki pracownika biura Kolegium, zaskarżona decyzja została przesłana na adres H.P. wraz z decyzją z dnia "[...]"r. znak:. "[...]"w sprawie, w której stroną był H.P.. Jak wynika z akt spraw, R.P. i H.P. są braćmi, ale żaden z nich nie poinformował Kolegium o zaistniałej pomyłce w doręczeniu decyzji. Do akt sprawy została doręczona kserokopia doręczenia decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie H.P., na adres "[...]", który nie jest miejscem zamieszkania R.P.. Odbiór przesyłki pokwitowała E.P., określona przez doręczyciela, jako dorosły domownik, bez bliższego określenia kim jest w stosunku do adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy co do istoty, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi. Wniesienie skargi w niniejszej sprawie, jako przedwczesne, jest niedopuszczalne, z uwagi na brak wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" r. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja nie została skarżącemu doręczona. Sam organ zresztą nie kwestionuje tej okoliczności wyjaśniając, że decyzja została omyłkowo doręczona bratu strony – H.P., który był stroną umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Nie czyni go to jednak stroną niniejszego postępowania. Jedyną stroną postępowania w sprawie kary z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu był R.P., któremu decyzja nie została doręczona, czego wymagają przepisy art. 40 § 1 k.p.a. i art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. ( tekst. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz.256 ze zm., dalej: k.p.a.) Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, że zapoznanie się przez skarżącego z treścią decyzji w trybie innym aniżeli przewidują to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiło skuteczną formę doręczenia tej decyzji. Wskutek braku doręczenia decyzji stronie, nie weszła ona do obrotu prawnego. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna (por. wyrok z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19). Pozostaje to w ścisłym związku z terminem do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy wymóg skutecznego doręczenia decyzji nie został zachowany, to nie został otwarty termin do wniesienia skargi. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno dokonać prawidłowego doręczenia decyzji, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącemu skorzystanie z tego prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.