II W 598/20

<p>Sygn. akt II W 598/20</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</span> </strong> </p> <p>W dniu 07 sierpnia 2020 roku około godziny 8.30 <span class="anon-block">I. T.</span> wspólnie z córką <span class="anon-block">O.</span> udały się samochodem <span class="anon-block">P. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> na targowisko miejskie w <span class="anon-block">B.</span>. Zaparkowały pojazd na parkingu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> obok targowiska, a następnie <span class="anon-block">I. T.</span> udała się na zakupy, zaś <span class="anon-block">O. T.</span> została w samochodzie, oczekując na powrót matki.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">I. T.</span> k. 48, zeznania świadka <span class="anon-block">O. T.</span> k. 9 – 10, 46 – 47.</em> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">O. T.</span> siedziała na miejscu obok kierowcy. Samochód <span class="anon-block">P.</span> zaparkowany był tyłem do wyjazdu z parkingu. W pewnym momencie <span class="anon-block">O. T.</span> poczuła niezbyt silne uderzenie w lewą stronę pojazdu, w którym siedział, w jego tylną część. Zauważyła wówczas przejeżdżający obok samochód osobowy. Nie rozpoznała jego marki i nie zapamiętała koloru, jednakże zapisała na kartce numer rejestracyjny tego auta <span class="anon-block"> (...)</span>. Kierujący tym samochodem zaparkował pojazd przed samochodem <span class="anon-block">P.</span>, a następnie wysiadł z auta i obejrzał jego bok. Nie podchodził do <span class="anon-block">O. T.</span>, ta również do niego nie wysiadała, obawiając się go. Kierujący, którym był mężczyzna w starszym wieku, w czapce na głowie i maseczce udał się na zakupy. Po pewnym czasie wrócił, spojrzał jeszcze raz na siedzącą w samochodzie <span class="anon-block">O. T.</span>, a następnie wsiadł do swojego auta i odjechał.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">O. T.</span> k. 9 – 10, 46 – 47, częściowo wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. Z.</span> k. 18 - 19.</em> </strong> </p> <p>Gdy <span class="anon-block">I. T.</span> wróciła do samochodu, córka poinformowała ją o zdarzeniu i przekazała zapisany numer rejestracyjny pojazdu sprawcy. <span class="anon-block">I. T.</span> stwierdziła, że w ich pojeździe przerysowany jest tylny zderzak po lewej stronie, po łuku tego zderzaka. Postanowiła poinformować o zdarzeniu Policję.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">I. T.</span> k. 48, zeznania świadka <span class="anon-block">O. T.</span> k. 9 – 10, 46 – 47, notatka urzędowa k. 1.</em> </strong> </p> <p>W samochodzie <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> stwierdzono na tylnym zderzaku z lewej strony, na wysokości 50 centymetrów zarysowanie i otarcie o długości 17 centymetrów i szerokości 3 centymetrów. Na otarciu stwierdzono obecność drobinek w kolorze ciemnym.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: protokół oględzin k. 12.</em> </strong> </p> <p>Właścicielem samochodu <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> jest obwiniony <span class="anon-block">T. Z.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. Z.</span> k. 18 – 19.</em> </strong> </p> <p>W dniu 24 sierpnia 2020 r. dokonano policyjnych oględzin pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Nie stwierdzono na nim wówczas żadnych obrażeń. Podczas oględzin tego pojazdu obecny był także właściciel samochodu <span class="anon-block">P. (...)</span> <span class="anon-block">J. T.</span> wraz z córką <span class="anon-block">O.</span>. <span class="anon-block">O. T.</span> rozpoznała wówczas obwinionego <span class="anon-block">T. Z.</span> po ogólnym wyglądzie.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">O. T.</span> k. 9 – 10, 46 – 47, protokół oględzin k. 15, notatka urzędowa k. 16.</em> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">T. Z.</span> jako kierowca był karany mandatem karnym za przekroczenie prędkości w obszarze wiejskim w dniu 31.10.2019 r.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 20.</em> </strong> </p> <p>Na etapie czynności sprawdzających <span class="anon-block">T. Z.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był na targowisku miejskim swoim samochodem <span class="anon-block">S. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Parkował na parkingu przy głównym targowisku. Nie zwrócił uwagi, przy jakim pojeździe zaparkował swoje auto. W swojej ocenie nie uszkodził żadnego samochodu. Nie widział też żadnych osób w zaparkowanych samochodach.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. Z.</span> k. 18 – 19.</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwala przyjąć, że obwiniony <span class="anon-block">T. Z.</span> popełnił zarzucane mu wykroczenie drogowe z art. 98 KW.</p> <p>Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">O. T.</span>, na której oczach doszło do przedmiotowego zdarzenia drogowego. Świadek zarówno na etapie czynności sprawdzających, jak i na etapie postępowania sądowego w sposób jednolity i konsekwentny opisała przebieg zdarzenia oraz przyczyny jej powstania. Stanowisko to jest zresztą częściowo zgodne w tym zakresie z wyjaśnieniami samego obwinionego, który nie kwestionował faktu, iż w dniu zdarzenia był na targowisku miejskim swoim samochodem <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>.</p> <p>Trudno przyjąć, iż <span class="anon-block">O. T.</span> – przebywająca w pojeździe zaparkowanym tuż za samochodem obwinionego – nie byłaby w stanie zauważyć przebiegu zdarzenia i zapamiętać cech charakterystycznych pozwalających na zidentyfikowanie zarówno pojazdu obwinionego, jak i samego <span class="anon-block">T. Z.</span>. Sąd oczywiście zauważa, iż <span class="anon-block">O. T.</span> nie wysiadała z samochodu, zaś podane przez nią cechy pozwalające na identyfikację nie są kompletne, jednakże kwestie te dają się logicznie wytłumaczyć. <span class="anon-block">O. T.</span> nie wysiadała bowiem z samochodu, albowiem najzwyczajniej w świecie się bała. Takie wytłumaczenie przekazała swojej matce i w ocenie Sądu jest to wytłumaczenie bardzo rozsądne. <span class="anon-block">O. T.</span> jest osobą bardzo młodą, jeszcze niedoświadczoną życiowo, do tego drobnej budowy ciała, a więc naturalnym jest, iż uznała, że brak jej predyspozycji do przeprowadzenia rozmowy ze znacznie od niej starszym sprawcą zaistniałego zdarzenia drogowego.</p> <p>Faktem jest, iż jeżeli chodzi o samochód obwinionego <span class="anon-block">O. T.</span> jedynie zapisała numer rejestracyjny pojazdu, nie była natomiast w stanie podać marki, a nawet koloru tego pojazdu. Pomijając już fakt, iż numer rejestracyjny jest wystarczającym wyznacznikiem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację pojazdu wskazać należy, iż z uwagi na stres związany z zaistniałą sytuacją i sygnalizowane powyżej obawy <span class="anon-block">O. T.</span>, okoliczność ta nie może budzić wątpliwości.</p> <p>Również nie może przesądzać o niewinności obwinionego fakt, iż w swoich pierwszych zeznaniach <span class="anon-block">O. T.</span> wskazała, że kierujący samochodem był mężczyzna w starszym wieku, w jej ocenie ponad pięćdziesięcioletni. Pamiętać należy, iż obwiniony miał wówczas na twarzy maseczkę, zaś na głowie czapkę, co utrudniało dokładne rozpoznanie i identyfikację, zaś sama <span class="anon-block">O. T.</span> znajdowała się w stresie związanym z zaistniałą sytuacją, więc tego typu wskazanie nie może dziwić. Tym bardziej, że określenie wieku, wyglądu oraz cech charakterystycznych obserwowanej osoby ma charakter bardzo subiektywny i nierzadkie są przypadki, iż kilka osób obserwujących tę samą osobę, opisuje ją później w sposób odmienny.</p> <p>Pamiętać także należy, iż <span class="anon-block">O. T.</span> uczestniczyła wraz z ojcem w oględzinach pojazdu obwinionego i wówczas rozpoznała osobę <span class="anon-block">T. Z.</span>. Co więcej sama wskazała, że obwiniony jest mężczyzną znacznie starszym, niż pierwotnie sądziła i wskazywała.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">O. T.</span> i jej matki <span class="anon-block">I. T.</span> (która znała przebieg zdarzenia jedynie z opowieści córki) Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Są one bowiem spójne, konsekwentne, a co istotne korespondują ze sobą w szczegółach.</p> <p>Sąd oczywiście zauważa, iż podczas oględzin w dniu 24 sierpnia 2020 r. na pojeździe obwinionego nie ujawniono żadnych śladów wskazujących, iż mógł on uczestniczyć w kolizji. Pomijając już fakt, iż w samochodzie obwinionego na skutek zdarzenia mogło nie dojść do powstania widocznych śladów (przypadki tego typu nie są wcale rzadkością) to podkreślić należy, iż pomiędzy zdarzeniem, a oględzinami upłynęło 17 dni. Okres taki pozwalał nie tylko na własnoręczne zapastowanie i wypolerowanie ewentualnych otarć, ale nawet na poważne, warsztatowe naprawy blacharskie. Z tego powodu brak uszkodzeń na pojeździe obwinionego w dniu oględzin nie może przesądzać o braku jego winy.</p> <p>W ocenie Sądu <span class="anon-block">T. Z.</span> wykorzystuje fakt, iż pomiędzy zdarzeniem, a czynnościami procesowymi z jego udziałem upłynął dość długi okres (który niestety należy złożyć na karb bezczynności organów Policji, gdyż <span class="anon-block">I. T.</span> poinformowała o zaistniałym zdarzeniu drogowym bezpośrednio po jego zaistnieniu) i wykorzystując istniejące wątpliwości kwestionuje swoje sprawstwo w zakresie błahego w istocie zdarzenia drogowego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż wina <span class="anon-block">T. Z.</span> nie budzi żadnych wątpliwości.</p> <p>Zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 07 sierpnia 2020 roku o godz. 8.40 na parkingu samochodowym przy targowisku miejskim mieszczącym się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru parkowania, w wyniku czego otarł przodem swojego samochodu w prawidłowo zaparkowany pojazd marki <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa poza drogą publiczną dla siedzącej w pojeździe marki <span class="anon-block">P.</span> pasażerki <span class="anon-block">O. T.</span> – wyczerpuje dyspozycję art. 98 KW.</p> <p>Odpowiedzialności z art. 98 KW podlega każdy, kto poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu prowadzi samochód nie zachowując należytej ostrożności i powoduje zagrożenie bezpieczeństwa innej osoby. Sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiem <span class="anon-block">T. Z.</span> doprowadził do kontaktu pojazdów (jedynie z uwagi na fakt, iż miało to miejsce poza drogą publiczną zachowanie to nie może być określane kolizją) naruszając zasadę bezpieczeństwa określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 2)">art. 23 ust. 1 pkt. 2 Prawa o ruchu drogowym</a>, zgodnie z którą kierujący pojazdem przy wykonywaniu manewru omijania winien zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu.</p> <p>Wymierzona obwinionemu kara zasadnicza 200 złotych grzywny jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego oraz stopnia winy <span class="anon-block">T. Z.</span> oraz spełni cele kary w zakresie jest oddziaływania ogólno - społecznego oraz cele kary w zakresie represji indywidualnej.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 KPK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 KPW</a> Sąd obciążył <span class="anon-block">T. Z.</span> obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 150 złotych, na którą składają się zryczałtowane wydatki w kwocie 120 złotych oraz opłata w kwocie 30 złotych wymierzona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> /tekst jednolity Dz. Ust. z 1983 r., Nr 49, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21 poz. 223)">poz. 223</a> z późn. zm./.</p> </div>