IV SAB/Wr 180/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Wójta Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 3 września 2013 r. P. P., dalej skarżący, wniósł skargę w niniejszej sprawie na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że do dnia złożenia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 30 lipca 2013 r. przesłany do organu w formie elektronicznej w tym samym dniu. We wniosku tym skarżący domagał się udzielenia informacji w zakresie wydanych przez organ decyzji administracyjnych ustalających wysokość opłat adiacenckich w latach 2011 i 2012. W tej sytuacji skarżący domagał się 1) zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji; 2) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postepowania według norm przepisanych; 3) w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność przez organ - umorzenia postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., oraz zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 201 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę, powołując się na art. 54 § 2 i § 3 p.p.s.a., organ wniósł o uwzględnienie skargi w całości oraz umorzenie postępowania. Przyznał, że w dniu 30 lipca 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie w/w informacji publicznej. Przyznał również, że nie udzielił odpowiedzi na w/w wniosek w terminie ustawowym określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej również ustawa. Podał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie wpłynęła do organu w dniu 10 września 2013 r. Organ podał też, że żądanie zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie zostało uwzględnione w dniu 23 września 2013 r. i przesłane na adres mailowy skarżącego. W tej sytuacji organ wniósł o uwzględnienie skargi i nieobciążanie kosztami niniejszego postępowania oraz o cofnięcie skargi przez skarżącego na podstawie art. 60 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 30 lipca 2013 r. pismem z dnia 16 września 2013 r., przesłanym na adres mailowy skarżącego w dniu 23 września 2013 r. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 15 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie w związku z treścią odpowiedzi na skargę, w terminie 7 dni pod rygorem umorzenia postępowania. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 października 2013 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, pełnomocnik skarżącego nie zajął stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie na bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej. Dostęp do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. W świetle powyższego przyjąć należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie określonym w art. 13 ustawy odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno- technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA WSA 2009 nr 4, poz. 63). W niniejszej sprawie organ dokonał czynności, jakiej domagał się skarżący po wniesieniu skargi do Sądu. Pismem z dnia 16 września 2013 r., przesłanym na adres mailowy skarżącego w dniu 23 września 2013 r., Wójt Gminy C. udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 lipca 2013 r. Wskazać należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd bierze pod uwagę jedynie fakt wydania lub niewydania aktu. W przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda rozstrzygnięcie, Sąd nie może dokonać jego kontroli w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności nie pozostaje, nie może zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności. Zauważyć jednak należy, że załatwienie wniosku skarżącego z dnia 30 lipca 2013 r. nastąpiło niewątpliwie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który upłynął z dniem 13 sierpnia 2013 r. Wskazać również należy, że skarga na bezczynność, jak podaje organ, wpłynęła do organu w dniu 10 września 2013 r. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 30 lipca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej pismem z dnia 16 września 2013 r., przesłanym na adres mailowy skarżącego w dniu 23 września 2013 r., tj. po wniesieniu skargi do Sądu, ale jeszcze przed rozpoznaniem jej przez Sąd. Ze względu na cel skargi na bezczynność, której uzasadnieniem jest przerwanie stanu bezczynności organu i związanej z tym kompetencji sądu do zobowiązania organu do podjęcia w zakreślonym terminie działań w sprawie, stwierdzenie przez sąd na dzień orzekania w sprawie ustania bezczynności organu uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie uwalniało jednak Sądu od rozstrzygnięcia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 21.03.2013 r., sygn. akt I OSK 481/13, lex nr 1299301, wyrok NSA z dnia 04.04.2013 r., sygn. akt I OSK 17/13, lex nr 1336319 oraz postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 21.03.2013 r., sygn. akt II SAB/Wr 9/13, lex nr 1330049). Oceniając w tym zakresie postępowanie organu Sąd uznał, że bezczynność nastąpiła z naruszeniem prawa, jednak nie miała postaci rażącego naruszenia prawa, jeśli się zważy upływ czasu jaki nastąpił od dnia złożenia wniosku do organu (30 lipca 2013 r.) do dnia udzielenia odpowiedzi na w/w wniosek (23 września 2013 r.). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., orzekł jak w pkt II postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490), bowiem zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową zarzucaną przez skarżącego bezczynność usuwa - jak w niniejszej sprawie - należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej skarżącemu zwrot poniesionych kosztów postępowania. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania w kwocie 340 zł, na którą składa się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika.