IV SA/Wa 833/09

SENTENCJA Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: przyznać J. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. UZASADNIENIE W ślad za wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2009 r., którym Sąd oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skarżąca w dniu 27 listopada 2009 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wskazała, że jej żądanie polega na rozszerzeniu prawa pomocy przyznanego jej postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2009 r. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że nie posiada wystarczających środków majątkowych do samodzielnego ustanowienia pełnomocnika. Wskazała, że jej sytuacja finansowa nie uległa zmianie od czasu złożenia poprzedniego wniosku. Skarżąca utrzymuje się z przyznanego świadczenia emerytalnego w wysokości 1264 zł. Ze względu na zły stan zdrowia ponosi znaczne wydatki na leki. Po uregulowaniu stałych wydatków (rachunki za czynsz, gaz, energię elektryczną) oraz wykupieniu leków, skarżącej, jak podała, pozostaje ok. 420 zł, z której to kwoty pokryte być muszą pozostałe konieczne wydatki (przede wszystkim zakup żywności i środków higieny). Skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym. Posiada mieszkanie o powierzchni 30,5 m² oraz jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego (w 1/3 części) o powierzchni 3,5 ha. Nie ma żadnych oszczędności, jak też nie uzyskuje jakichkolwiek innych dochodów, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie wymaganych kosztów sądowych związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika w postępowaniu sądowym. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W rozpoznawanej sprawie złożony przez skarżącą wniosek o ustanowienie z urzędu radcy prawnego oceniony został pod kątem przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc określonych w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z tego względu, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2009 r. skarżącej przyznane już zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W sytuacji, kiedy strona składa dwa kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (najpierw poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie - w związku z wcześniejszym pozytywnym dla strony rozstrzygnięciem w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych - o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu), przyjąć trzeba, że zasadność żądania ustanowienia pełnomocnika podlega rozważeniu w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem tylko w ten sposób zachowane być może ratio legis przyjętego przez ustawodawcę unormowania stopniującego warunki, od których zależy uzyskanie konkretnego uprawnienia procesowego określonego przepisami dotyczącymi prawa pomocy. Mając na uwadze tak wyznaczone kryterium oceny zasadności przyznania prawa pomocy, zgłoszony przez skarżącą w niniejszej sprawie wniosek uznać należało za uzasadniony, ponieważ przyjęte ustalenia odnoszące się do sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej możliwości finansowych wskazują, że nie jest ona w stanie ponieść samodzielnie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego w sprawie zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2009 r. Dochód uzyskiwany przez składającą wniosek jest na tyle niski, że pozwala w zasadzie wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z prowadzeniem samodzielnie gospodarstwa domowego. Skarżąca nie przedstawiła szczegółowego spisu wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie oraz dokumentów te wydatki potwierdzających, odnoszących się do nowozłożonego wniosku o prawo pomocy, niemniej nie ma podstaw, by przyjąć, że kształtują się one na poziomie innym niż poprzednio ujawnionym. Wskazywany w uzasadnieniu wniosku zły stan zdrowia dowodzi, że skarżąca musi się liczyć z koniecznością ponoszenia stałych wydatków związanych z korzystaniem z usług medycznych (zakupem leków), nie posiada przy tym żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na partycypowanie w kosztach prowadzonego postępowania sądowego. Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, że strona składająca wniosek o przyznanie prawa pomocy jest w sytuacji, która może być w sposób uzasadniony oceniona jako wykazanie niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.