II SA/Op 531/13

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 10 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora ośrodka pomocy społecznej na skutek wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia : 1) ustanowić dla skarżącej adwokata, 2) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. UZASADNIENIE J. M. pismem z dnia 25 października 2013 r. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie, z dnia 10 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora ośrodka pomocy społecznej. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 531/13, tut. Sąd odrzucił powyższą skargę, jako nie należącą do właściwości sądów administracyjnych. J. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w dniu 24 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego), wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, który wniesie w jej imieniu skargę kasacyjną. J. M. wskazała w uzasadnieniu wniosku, że jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku i prowadzącą samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymująca się z zasiłku celowego i okresowego wypłacanego ze środków pomocy społecznej, w łącznej kwocie 260 zł. Pobierane przez nią z tego źródła świadczenia, nie starczają jej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, w tym na zagospodarowanie mieszkania, świadczy to o braku środków na wynajęcie profesjonalnego prawnika. Odnośnie posiadanego majątku J. M. oświadczyła, że nie ma żadnego, a zamieszkuje w mieszkaniu socjalnym z zasobów Gminy Nysa o powierzchni 29 m2. Wniosek J. M. obejmuje swoim zakresem przyznanie prawa pomocy w całości, to jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ubiegająca się ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wnioskodawczyni oświadczyła, że obecnie ma jedynie dochód z zasiłków z pomocy społecznej. Jak przyjęło się natomiast w orzecznictwie sądowym, sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357). W ten sposób ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą utrzymującą się jedynie ze środków z opieki społecznej. W aktach o sygnaturze II SO/Op 2/13, której rozpatrywano w tut. Sądzie jeden z wniosków J. M. o przyznanie prawa pomocy, znajdowało się szereg dokumentów uprawdopodabniających, że aktualna sytuacja materialna skarżącej jest taka jak wykazała to ona we wniosku. W aktach o sygn. znajduje się umowa najmu lokalu socjalnego z 13 sierpnia 2012 r., zaświadczenie z 24 stycznia 2013 r. o zarejestrowaniu się skarżącej, jako bezrobotnej bez prawa do zasiłku, od dnia 28 grudnia 2011 r., decyzje o przyznaniu zasiłków i posiłków z pomocy społecznej z października i grudnia 2012 r., oraz faktury za leki i opłaty za media czynione przez skarżącą. W ocenie referendarza, należy stwierdzić, bez głębszej analizy wydatków wnioskodawczyni, że sam fakt kształtowania się jej dochodów obecnie na poziomie około 260,23 zł miesięcznie, łącznie z tytułu zasiłku okresowego i celowego, nawet przyjmując, że być może dodatkowo otrzymuje ona jakieś inne, niepieniężne formy pomocy, np. posiłki, pozwala na uznanie, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Sytuacja materialna wnioskodawczyni uprawnia ją zatem do przyznania jej prawa pomocy w zakresie przez nią żądanym, poprzez ustanowienie dla niej adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest, że dla skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej przez J. M., musi być spełniony wymóg jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego, tzw. przymus adwokacko-radcowski. Ponadto skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej jest uzależnione od zachowania terminu do jej wniesienia. Wobec tego nie przyznanie skarżącej na obecnym etapie postępowania prawa pomocy, mogłoby spowodować utrudnienie jej dostępu do drogi sądowej. W tym miejscu przychodzi zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 222 P.p.s.a., nie żądano wpisu od skargi, która podlegała odrzuceniu. Skarga kasacyjna natomiast podlega wpisowi, na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a. i art. 233 w związku z § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221. poz. 2193, z późn. zm.), w kwocie 100 zł. Wobec powyższego, orzeczono, jak w sentencji.