VII SA/Wa 1957/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów skargę oddala UZASADNIENIE Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 83 ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 267, dalej: k.p.a.), rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez przedsiębiorcę P. B. wykonującego działalność gospodarczą jako [...] P. B. odmówił wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych odpowiednich dla okręgowej stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...], ul. [...]. Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. wpłynął wniosek przedsiębiorcy [...] P.B. o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, tj. jako okręgowa stacja kontroli pojazdów w miejscowości [...], ul. [...]. Organ wezwał wnioskodawcę do nadesłania dokumentów świadczących o tym, od kiedy ma prawo do dysponowania wyposażeniem oraz obiektem, w którym zlokalizowana jest przedmiotowa stacja kontroli pojazdów. Organ wyjaśnił, że z informacji posiadanych przez niego przedmiotowa stacja była już przedmiotem przeprowadzanego postępowania administracyjnego w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, wszczętego na wniosek firmy [...] Sp. z o.o., które zakończyło się wydaniem prawomocnej decyzji przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...]. Organ wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] lutego 2013 r. firma [...] Sp. z o.o. została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie złożonego wniosku przez firmę [...] P.B. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca dosłał decyzję pozwalającą na użytkowanie budynku stacji kontroli pojazdów oraz akt notarialny repertorium nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. organ wezwał stronę o doprecyzowanie żądania kierowanego do organu oraz poinformował, iż z dokumentów posiadanych przez TDT stacja kontroli pojazdów wynika, że stacja została wydzierżawiona firmie [...] Sp. z o.o., zgodnie z umową dzierżawy z dnia [...] września 2010 r. Tym samym P. B. nie dysponuje lokalem oraz wyposażeniem i nie spełnia wymagania art. 83 ust. 3 pkt 4 ustawy. Wnioskodawca sprecyzował ww. żądanie wnioskując o wydanie przez organ poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych. Organ I instancji pismem z dnia 28 marca 2013 r. zwrócił się z zapytaniem do Starostwa Powiatowego w [...], czy i przez kogo prowadzona jest stacja kontroli pojazdów pod adresem [...], ul. [...]. Z informacji udzielonej przez Starostę wynika, że pod tym adresem stacja prowadzona jest przez przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. Ze względu na fakt, iż wnioskodawca nie udokumentował posiadania lokalu oraz wyposażenia organ odmówił wydania żądanego poświadczenia. Od powyższej decyzji odwołał się P.B. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji, iż postępowanie z wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. organ zakończył w drodze pisma, a nie decyzji administracyjnej. W odwołaniu wskazał też, iż pomimo otrzymania od organu I instancji zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. o możliwości zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie, dokumentacja nie została mu udostępniona. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] września 2010 r. pomiędzy wnioskodawcą a firmą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w m. [...], została zawarta umowa dzierżawy, w której strona przekazała na rzecz wydzierżawiającego ([...] Sp. z. o.o.) nieruchomość gruntową z budynkiem stacji kontroli pojazdów wraz z wyposażeniem, położoną w miejscowości [...], ul. [...] (§ 1 pkt 1a umowy), a także wyposażenie kontrolno - pomiarowe służące do wykonywania badań technicznych na okręgowej stacji kontroli pojazdów (§ 1 pkt 1 b umowy). W dniu 3 grudnia 2010 r. [...] Sp. z o.o. uzyskała poświadczenie, iż stacja kontroli pojazdów znajdująca się w miejscowości [...], przy ul. [...], posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących okręgową stację kontroli pojazdów, wydane przez Dyrektora TDT. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa stacja kontroli pojazdów była już na wniosek firmy [...] Sp. z o.o. przedmiotem przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania poświadczenia. Zdaniem organu II instancji taki stan rzeczy, na mocy podpisanej pomiędzy stronami umowy dzierżawy, oznacza, iż przedsiębiorca P. B. nie jest dysponentem stacji kontroli pojazdów, w odniesieniu do której wnioskował. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie przyjęte przez organ I instancji za słuszne. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego formy rozstrzygnięcia przyjętego przez organ I instancji wskazał, iż przyjęta forma wypełnia przesłanki wskazane w przepisie art. 107 § 1 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, a także podpis z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy organ podniósł, że z dokumentacji sprawy jednoznacznie wynika, iż organ I instancji zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z dokumentacją. Skarżący zażądał odbycia spotkania z Dyrektorem TDT wskazując konkretną datę [...]kwietnia 2013 r. (czwartek). Skarżący został poinformowany, iż we wskazanym dniu Dyrektor TDT interesantów nie przyjmuje, a jedynie we wtorki w godzinach 13-15. Dlatego też organ uznał, iż przyjazd strony w dniu [...] kwietnia i żądanie widzenia z Dyrektorem TDT nie ma związku z zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł P. B. Skarżący podniósł, że odmowa wydania poświadczenia stacji kontroli pojazdów dla [...] P.B. została wydana bezprawnie. Oświadczył, że spełnia on warunki wymagane przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie wymagań w stosunku do prowadzenia stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Podstawą materialno - prawną kontrolowanej przez Sąd decyzji jest art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2012, poz. 1137, ze zm. dalej także: p.d.r.) Przepis ten, w ust. 3, enumeratywnie wymienia warunki, jakie musi spełniać osoba, która ma zamiar prowadzić stację kontroli pojazdów. W pkt 4 tego przepisu ustawodawca wskazał m.in., że stację taką może prowadzić jedynie przedsiębiorca, który: (m.in.) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań. Słusznie organ uznał, że postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia, że skarżący jako przedsiębiorca prowadzący [...] nie spełnia ww. warunku. Jak zostało wyżej wskazane jednym z warunków, które , które musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla okręgowej stacji kontroli pojazdów jest posiadanie odpowiedniego wyposażenia oraz warunków lokalowych. Jednocześnie ustawodawca w ustawie – Prawo o ruchu drogowym nie zdefiniował pojęcia: "posiadanie", co oznacza, że dla zdefiniowania tego pojęcia należy sięgnąć do innych ustaw. I tak: zgodnie z treścią art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Mając powyższe na uwadze nie może budzić wątpliwości, że skarżący nie jest w posiadaniu wyposażenia kontrolno – pomiarowego, ani nie posiada warunków lokalowych gwarantujących wykonanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów. Okoliczność ta nie była także kwestionowana przez samego skarżącego, który na wezwanie organu przedstawił wprawdzie dokumenty (ich kserokopię) potwierdzające, że jest współwłaścicielem nieruchomości w [...] gm. [...] oraz że udzielono mu pozwolenia na użytkowanie myjni samochodowej wraz ze stacją kontroli pojazdów na dz. o nr ew. [...], jednakże dokumenty te nie potwierdzają posiadania wyposażenia, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 4 p.r.d. Jak bowiem trafnie zauważył organ dnia [...] września 2010 r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy P.B. (skarżącym), a spółką [...], której przedmiotem jest m.in. nieruchomość gruntowa z budynkiem okręgowej stacji kontroli pojazdów z wyposażeniem. Tym samym to ten podmiot (Spółka) jest posiadaczem wyposażenia stacji. Okoliczności tej nie kwestionował skarżący. Nie wskazał także ażeby był posiadaczem innego wyposażenia lub lokalu, w którym stacja ta mogłaby być prowadzona. Tym samym trafnie organ uznał, że nie zostały spełnione warunki, które uprawniają skarżącego do uzyskania wnioskowanego poświadczenia. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że dnia [...] grudnia 2010 r. prowadzący stację kontroli przedsiębiorca – wydzierżawiająca spółka [...] uzyskała poświadczenie, że przedmiotowa stacja spełnia wymogi odpowiednie do zakresu przeprowadzonych badań dla przedsiębiorców prowadzących okręgowe stacje kontroli pojazdów wydane przez właściwy organ. Zgodnie natomiast z treścią ust. 4 art. 83 ww. ustawy poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania. Skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet nie wskazał, ażeby ww. poświadczenie utraciło ważność wobec zmiany stanu faktycznego lub upływu terminu, o którym mowa w tym przepisie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że prawidłowo organ administracji ustalił, że P. B., mimo iż jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa stacja kontroli pojazdów nie spełnia warunków do uzyskania poświadczenia, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 p.r.d. Tym samym jako nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżącego, który stwierdził, że spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie wymagań w stosunku do prowadzenia stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. Nie negując tego, że przedmiotowa stacja spełnia ww. warunki wskazać należy, że rozstrzygnięcie organu nie odnosi się do tych kwestii. Organ, jak zostało wyżej wskazane, ocenił jedynie czy skarżący jest w posiadaniu wyposażenia i odpowiedniego lokalu, co jest warunkiem koniecznym do uzyskania przedmiotowego poświadczenia. Natomiast skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja dotycząca przedmiotowej stacji wydana na rzecz Spółki [...], to nie jest rzeczą ani organu administracji, ani tym bardziej Sądu oceniać ww. kwestie albowiem oznaczałoby to ponowną ocenę stanu faktycznego objętego ostateczną decyzją, to jest w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 16 k.p.a. I wreszcie rację ma organ odwoławczy twierdząc, że wprawdzie rozstrzygnięcie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie zostało zatytułowane "decyzja" jednakże posiada ono wszystkie cechy tego aktu. Zostało wydane przez właściwy organ, wskazano w nim podstawę prawną, rozstrzygnięcie co do istoty, jego uzasadnienie, podpis upoważnionej osoby oraz pouczenie o możliwości wniesienia odwołania i jego terminie. Co więcej w pouczeniu organ wskazał, że "od niniejszej decyzji" służy odwołanie, co oznacza, że forma rozstrzygnięcia nie budziła wątpliwości organu. Jako prawidłową Sąd uznał także ocenę organu odwoławczego o braku naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażoną w art. 10 k.p.a. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.