VIII SA/Wa 977/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2021 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Pismem z 4 października 2021 r. M. K. (skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: SKO; organ) z 17 września 2021 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z 3 sierpnia 2021 r. znak: [...], o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii ABT. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że wstrzymanie wykonania jest zasadne z uwagi na duże prawdopodobieństwo jej uchylenia, ze względu na rażące naruszenie prawa przez organ. Ponadto cofnięcie uprawnień mogłoby spowodować niepowetowane skutki dla strony skarżącej związane z niemożliwością przemieszczania się w sprawach osobistych i biznesowych oraz niemożliwość korzystania z pojazdów samochodowych dla utrzymania siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienia, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania jest zasadne. Brak we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującego się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06). W przypadku braku uzasadnienia wniosku wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o jego zasadności. Wniosek nie został wystarczająco uzasadniony w kierunku uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem. Niemożliwym było zatem dokonanie merytorycznej oceny tego wniosku w kierunku zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, także w tym zakresie, w jakim sąd administracyjny miał z urzędu obowiązek uwzględnienia okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem lub odmową jej wstrzymania. Sąd nie mógł w oparciu o zaoferowane przez skarżącego uzasadnienie wniosku stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego przytoczył jedynie ogólnikowe stwierdzenia o tym, że uprawnienia w zakresie kierowania pojazdami są mu niezbędne do przemieszczania się w sprawach osobistych i biznesowych. Nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób są one niezbędne i w jakiej pracy. Nie wskazał, czy praca ta polega na kierowaniu pojazdami. Lakoniczne stwierdzenie, że cofnięcie skarżącemu uprawnień może wyrządzić mu niepowetowane negatywne skutki również, w ocenie Sądu należy uznać za niewystarczające. Nie wynika bowiem z niego, jaką szkodę może wyrządzić i w jaki sposób. Należy również zauważyć, że celem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień jest wyeliminowanie skarżącego jako uczestnika z ruchu drogowego, jako osoby mogącej stworzyć potencjalne zagrożenie dla użytkowników dróg. Sąd podziela w tej kwestii pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z 20 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1290/15; z 27 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1368/15; z 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 275/16,CBOSA). Sąd uznał jednak, że w niniejszym przypadku takie okoliczności nie występują. Reasumując, Sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został przez skarżącego uzasadniony, co uniemożliwiło dokonanie oceny wpływu objętej wnioskiem decyzji w aspekcie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek jako nieuzasadniony Jednocześnie Sąd podkreśla, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Rozpoznając taki wniosek Sąd nie może chociażby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadami uzasadniającymi jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Oddalenie wniosku nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu, co do legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.