II SA/Wa 2045/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako "CKL", "Komisja II instancji") orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich", po rozpoznaniu odwołania J. G. (dalej: "skarżący") utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych (dalej: "[...]RKL", "Komisja I instancji") z [...] maja 2020 r., nr [...] [...]RKL orzeczeniem z [...] maja 2020 r., nr [...] uznała J. G. zwolnionego ze służby w Policji za inwalidę, zakwalifikowała go do pierwszej grupy inwalidzkiej, ustaliła, że inwalidztwo niepozostaje w związku ze służbą, a także nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od [...] lipca 2019 r. Komisja nie wyznaczyła kolejnego terminu badania kontrolnego wskazując "nie dotyczy". [...]RKL rozpoznała u skarżącego [...] znacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne § 95 pkt 2 kol. 5 "C",; Zespół [...] z [...] u osoby z przebytym [...] (VII. 2019 r.) z [...] lewej i prawej [...] § 85 pkt 2 kol. 5 "C"; [...] źle kontrolowane z powikłaniami narządowymi. § 51 pkt 2 kol. 5 "C". W uzasadnieniu [...]RKL wskazała, że trwałe ubytki [...] po przebytym [...] oraz znacznego stopnia zaburzenia [...] w przebiegu [...] powodują zaburzenia funkcjonowania społecznego oraz znacznie upośledzają zdolności adaptacyjne orzekanego. Powyższe czyni go niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Wskazano, że schorzenia pojawiły się po odejściu ze służby, a zatem nie spełniają wymogów z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym (...) (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046). Skarżący pismem z [...] maja 2020 r. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, w którym wystąpił o wydanie nowego orzeczenia. Centralna Komisja Lekarska wskazanym na wstępie orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu CKL wskazała, że nie znalazła podstaw do zmiany bądź uchylenia wydanego przez [...]RKL orzeczenia. J. G. pismem z 14 września 2020 r. (data prezentaty organu) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CKL z [...] czerwca 2020 r. Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi podnosząc, że orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą m.in. dla celów emerytalno-rentowych nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nadto CKL wskazała, iż w zakwestionowanym zakresie skarżącemu przysługuje prawo odwołania do sądu powszechnego od decyzji emerytalno-rentowej wydanej przez organ właściwy w sprawie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, tj. decyzji wydanej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2020 r., nr [...], którym stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do pracy zarobkowej, zakwalifikowała go do pierwszej grupy inwalidzkiej, ustaliła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, oraz nie powstało ono wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od 2019 r. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wynika natomiast, że komisje lekarskie orzekają m. in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; stopnia uszczerbku na zdrowiu; stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Policji. Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie, są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawę tych orzeczeń stanowią odrębne przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 1046), a także w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym (...), (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości tego sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17; postanowienie WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący uczynił przedmiotem skargi orzeczenie CKL z [...] czerwca 2020 r. dotyczące wyłącznie ustalonego stopnia inwalidztwa. Oznacza to, że skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu. Jednocześnie należy wskazać, że postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd rozstrzygnął odrębnym postanowieniem. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.