II SA/Go 909/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P.P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. UZASADNIENIE Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Komendanta Miejskiego Policji sierż. P.P. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2009 r. – na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W rozkazie personalnym organ I instancji przyznał P.P. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 i 2009 r., za niewykorzystany czas wolny przysługujący na podstawie art. 33 ust. 3 cyt. ustawy oraz nagrodę roczną za 2008 r. i nie przyznał nagrody rocznej za 2009 r. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sierż. P.P. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...] marca 2008 r. został zawieszony na podstawie art. 39 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r.) w czynnościach służbowych na czas od [...] marca 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. Organ podał, że [...] marca 2008 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej przedstawił w/wym. policjantowi zarzuty o to, że: 1) w okresie od [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2008 r. udzielał ustalonej osobie pomocy do czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inne osoby w ten sposób, że dowoził te osoby do ustalonej osoby, a następnie przekazywał pieniądze stanowiące zapłatę za czynności seksualne ustalonej osobie, a jednocześnie będąc funkcjonariuszem publicznym - policjantem nie dopełnił ciążącego na nim z mocy przepisów prawa obowiązku podjęcia czynności służbowych zmierzających do zaniechania czynności ustalonej osoby, działając przy tym na szkodę interesu publicznego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 204 § 2 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w dniu [...] lutego 2007 r. będąc funkcjonariuszem Policji przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że ujawnił ustalonej osobie nieuprawnionej informacje stanowiące tajemnicę służbową w postaci danych personalnych właściciela samochodu, uzyskanych z bazy danych CEPIK, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego oraz w celu osiągnięcia korzyści osobistej tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w dniu [...] kwietnia 2007 r. będąc funkcjonariuszem Policji przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że ujawnił ustalonej osobie nieuprawnionej informacje stanowiące tajemnicę służbową w postaci danych personalnych ustalonej osoby uzyskanych z policyjnej bazy danych działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i prywatnego oraz w celu osiągnięcia korzyści osobistej tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. art. 266 § 2 k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski Policji wskazał też, że [...] marca 2008 r. Prokurator Okręgowy zastosował wobec P.P. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy tj. w okresie od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] maja 2008 r. na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 i art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Komendant Miejski Policji przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych sierż. P.P. do czasu zakończenia postępowania karnego, uzasadniając to m.in. wagą stawianych zarzutów, jak również zawiłością sprawy, a także przypuszczalnym czasem trwania postępowania karnego. Organ I instancji stwierdził, że w dniu wydania rozkazu personalnego upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych liczony od dnia [...] marca 2008 r.. zaś postępowanie karne wszczęte wobec P.P. jest w toku. Organ I instancji zwrócił uwagę na szczególne wymagania wobec osób, które dobrowolnie zgłosiły się do pełnienia służby mundurowej. Organ podkreślił, że funkcjonariusz policji pełni szczególną rolę związaną z zaufaniem publicznym i stawia się wobec niego wyższe wymagania, a także policjant ma wiele uprawnień, które pozwalają mu ingerować w sferę praw i wolności obywatelskich. Organ nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Na powyższą decyzję sierż. P.P. wniósł w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez zaniechanie poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności, które mogłyby mieć znaczenie dla oceny, czy uzasadnione jest jego zwolnienie ze służby w Policji, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności uzasadniających zwolnienie go ze służby w Policji, naruszenie art. 110 k.p.a. poprzez określenie daty zwolnienia ze służby wcześniej od daty doręczenia rozkazu o zwolnieniu ze służby oraz naruszenie art. 108 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo jak wskazuje skarżący braku podstaw faktycznych do zastosowania tego przepisu. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2009 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby z Policji i uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej wypłaty nagrody rocznej za 2008r., wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji orzekł, że skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna za 2008 r. oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 i 2009 r. a także ustalił termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podstawą materialnoprawną zwolnienia ze służby w Policji sierż. P.P. stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r. - tekst jednolity z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w Policji, a przeprowadzone postępowanie nie zawiera uchybień proceduralnych mających wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ I instancji działał w ramach swego umocowania oraz przysługującej mu dyskrecjonalnej oceny ustawowego zdarzenia prawnego. Skarżący w dacie zaskarżonej decyzji pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych: przez okres ponad 12 miesięcy, zaś przyczyny będące podstawą zawieszenia trwały nadal. Jeśli więc organ I instancji przyjął zasadność skorzystania z przysługującego mu uprawnienia, to czynienie mu z tego powodu zarzutu jest pozbawione podstaw. Organ odwoławczy zmienił zaskarżoną decyzję na niekorzyść skarżącego na podstawie art. 139 k.p.a. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji rażąco naruszył prawo. Organ I instancji przyznając skarżącemu wypłatę 2/12 i 9/30 z 1/12 nagrody rocznej za 2008 r. powołał się na przepis art. 110 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, oraz art. 110 ust. 2 cyt. ustawy o Policji, zgodnie z którym wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji czyli choroby, urlopu, zwolnienia z zajęć służbowych oraz pozostawania bez przydziału służbowego. W zaskarżonej decyzji organ I instancji nie zastosował się jednak do przepisu art. 110 ust. 3 cyt. ustawy o Policji, w którym ustawodawca jasno określa, że okres służby o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych, czym rażąco naruszył prawo. Organ odwoławczy stwierdził, że policjant zwolniony ze służby, któremu nie uchylono zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia rozwiązania stosunku służbowego, nie może ubiegać się o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych urlop wypoczynkowy, albowiem w okresie tym urlop wypoczynkowy nie mógł być mu udzielony. Z tych względów, skoro policjant nie nabył prawa do udzielania mu urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego, brak jest podstaw do uznania, że policjant nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Z tych względów zaskarżona decyzja w części dotyczącej przyznania ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 i 2009 r. rażąco narusza prawo (art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy o Policji, § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm., § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, Dz. U. Nr 120, poz. 1029). Organ odwoławczy mając na uwadze fakt, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z [...] lipca 2009 r. został doręczony odwołującemu [...] sierpnia 2009 r., a przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, należało na nowo określić datę zwolnienia ze służby w Policji sierż. P.P.. Datę tą określono stosownie na dzień [...] sierpnia 2009 r. Z uwagi na przesunięcie terminu zwolnienia ze służby w Policji w/wym., policjantowi w oparciu o zgromadzone dokumenty w aktach osobowych potwierdzające pracę i służbę w Policji ponowne przeliczono i z urzędu ustalono wysługę lat na dzień [...] sierpnia 2009 r. W ocenie organu II instancji Komendant Miejski Policji prawidłowo zastosował przepis art. 108 § 1 k.p.a., bowiem w interesie społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji było, aby zwolnienie sierż. P.P. ze służby w Policji odniosło skutek niezwłoczny. Od powyższej decyzji P.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że organ I instancji nie wskazał żadnych okoliczności z uwagi na które zdecydował się na zastosowanie wobec niego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zdaniem P.P. odpadły przyczyny zawieszenia w czynnościach służbowych w rozumieniu powyższego przepisu, ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt II K 1168/08, został on oczyszczony z zarzutów w ten sposób, że co do dwóch czynów postępowanie karne zostało umorzone, a w przypadku trzeciego zarzutu zapadł wyrok uniewinniający. Organ II instancji nie odniósł się zaś do powyższej kwestii. Nadto w ocenie P.P. organ odwoławczy naruszył zasadę reformationis in peius należącą do fundamentalnych zasad państwa prawa. W konkluzji skargi jej autor wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podkreślić należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, iż zaskarżona decyzja nie podlega wzruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] września 2009 r. nr [...]. Podstawę materialnoprawną zawartego w niej rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm. – dalej jako ustawa) w brzmieniu: policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W świetle jednoznacznych wyników wykładni językowej należy stwierdzić, że do zastosowania przytoczonego przepisu konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Należy mieć również na uwadze, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby Policjanta, którego podstawę prawną wydania stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji jest rozstrzygnięciem o charakterze uznaniowym. W konsekwencji nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanego rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne zachodzi wówczas, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Ustawa pozwala na wybór między dwiema lub więcej możliwościami. Analizowany przepis nie determinuje rozstrzygnięcia przełożonego służbowego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy nie jest bowiem normą, która w przypadku zaistnienia przesłanek zawartych w jej dyspozycji, obliguje organ administracji do podjęcia jedynego, dopuszczalnego rozstrzygnięcia. W sprawach dotyczący zwolnienia policjanta ze służby ustawodawca pozostawił właściwemu organowi luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny - podobnie jak w przypadku innych decyzji administracyjnych – obejmuje takie kwestie, jak: wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ocenę stanu faktycznego zgodnie z przepisami prawa materialnego i zgodność ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy z wynikami przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nadto kontroli Sądu podlega kwestia interpretacji przepisów prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.11.1999 r., III SA 7900/98, LEX nr 47243). W sprawie jest niesporne, że w dniu zwolnienia ze służby P.P. pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych powyżej 12-to miesięcznego okresu wskazanego w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z [...] maja 2008 r., nr [...] przedłużający okres zawieszenia w czynnościach służbowych z dniem [...] marca 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego). Jednocześnie należy podkreślić, że w dniu podejmowania decyzji w sprawie przez organ I i II instancji nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia policjanta, albowiem zawieszenie nastąpiło w związku z nadal toczącym się postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu przez Sąd Rejonowy. Nie zmienia tego stanowiska wyrok Sądu Rejonowego z [...] września 2009 r., sygn. akt II K 1168/08 umarzający postępowanie karne wobec skarżącego odnośnie dwóch zarzucanych mu czynów zabronionych i uniewinniający go od trzeciego czynu zabronionego. Wyrok ten nie korzystał z przymiotu prawomocności w chwili wydania decyzji przez organy obu instancji, a zatem nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia policjanta. Z tego też powodu nie jest trafny zarzut P.P., że z uwagi na wydanie przedmiotowego nieprawomocnego wyroku odpadła przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc rozpoznanie sprawy o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie ww. artykułu jest możliwe bez konieczności czekania do momentu wydania rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej, obejmującej zarzut popełnienia czynu zabronionego, bowiem brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a prowadzonym postępowaniem karnym (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 lipca 2008 r., II SA/Go 345/08 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście należy dodać, że ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, gdy postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas – zgodnie z dyspozycją art.42 ust.1 i 5 ustawy o Policji – funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Wymaga podkreślenia, że Sąd administracyjny zobowiązany jest rozstrzygnąć o zgodności z prawem decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, a to postępowanie służy jedynie ocenie, czy ustał stosunek służbowy policjanta, nie zaś ocenie winy policjanta. W tym postępowaniu nie znajduje zastosowania zasada domniemania niewinności. Ponadto zasada domniemania niewinności znajduje zastosowanie wyłącznie na gruncie postępowania karnego, w związku z czym naruszenie jej możliwe jest tylko przy orzekaniu przez sąd, a nie inny organ. Nie jest zatem możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby i zakończenia w ten sposób ich stosunku służbowego. Dokonując szerokiej wykładni pojęcia postępowania karnego nie może twierdzić, że dochodzi wówczas do stosowania represji. Zasada domniemania niewinności nie może być utożsamiania z zakazem stosowania jakichkolwiek środków prawnych zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2009 r., I OSK 245/09, cbois.nsa.gov.pl). W orzecznictwie zwrócono również uwagę, że zwolnienie z obowiązków służbowych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy nie jest sankcją za zachowanie Policjanta. Sposób wykonywania przez Policjanta obowiązków służbowych oraz zachowanie w życiu prywatnym nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. Niewątpliwie zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla skarżącego dolegliwość. (zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2009 r., I OSK 1506/08 www.n.s.a.orzeczenia.gov.pl). W konsekwencji podniesiony przez skarżącego zarzut o nieuwzględnieniu przez organy jego osobistej sytuacji, w szczególności nienagannego przebiegu służby, uzyskaniu w jej trakcie wielu wyróżnień, nie może być uznany za trafny. Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy i zgodnie z przepisami prawa procesowego i w zakresie prawa materialnego, rozpatrzył sporną kwestię, a jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Motywy przytoczone przez organ administracji w dostateczny sposób uzasadniają podjętą decyzję. Należy bowiem podkreślić, że organ I instancji wyraźnie w uzasadnieniu decyzji wskazał na szczególną rolę społeczną jaką pełni funkcjonariusz związaną z zaufaniem publicznym. Organ wyeksponował fakt, że policjant posiada nie tylko wiele uprawnień, które pozwalają mu ingerować w sferę praw i wolności obywatelskich, lecz zarazem spoczywają na nim szczególne obowiązki związane ze szczególną specyfiką statusu pracowniczego służb mundurowych. \Mając na uwadze charakter i rodzaj zarzucanych P.P. czynów zabronionych, w pełni uzasadniony jest wniosek, że decyzja organów policji nie może być uznana za przekraczającą granice uznania administracyjnego. Nie można także pominąć, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy. Można wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeśli stan ten się przedłuża (zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2009 r., I OSK 1506/08 www.n.s.a.orzeczenia.gov.pl). W ocenie Sądu nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia normy prawnej zawartej w art. 139 k.p.a. przez organ II instancji. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej sie, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis art. 139 k.p.a. in fine ustanawia odstępstwa od zakazu reformationis in peius. Zakaz ten nie obowiązuje wówczas, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Dopuszczalność pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się jest zatem uzasadnione ze względu na ochronę obiektywnego porządku prawnego (zasada praworządności) i interesu społecznego (A.Wróbel: M.Jaśkowska, A.Wróbel: Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. wyd. 3 Zakamycze 2008 s. 685-686). O rażącym naruszeniu prawa możemy mówić wtedy gdy, gdy następuje naruszenie prawa materialnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Zdaniem Sądu nie jest trafny ogólnikowy zarzut skarżącego, że naruszenie prawa przez organ I instancji nie było rażące. Organ I instancji ustalając w decyzji prawo skarżącego do nagrody rocznej za 2008 r. całkowicie pominął treść art. 110 ust. 3 ustawy który stanowi, że okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia. Nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji mamy do czynienia z oczywistą sprzecznością z przepisem prawa, co uzasadnia przyjęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 139 k.p.a. Należy również podzielić pogląd organ odwoławczego, który uznał, że organ I instancji przyznał skarżącemu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie narusza w sposób oczywisty wskazane przez organ odwoławczy przepisy prawa, jest ono bowiem widoczne poprzez proste zestawienie faktów z właściwymi przepisami prawa. W konsekwencji, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.