IV SA/Wa 1851/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie R., gmina G. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do: 1. § 8 pkt 12; 2. § 9 pkt 6; 3. § 11 pkt 9; 4. § 11 pkt 15; 5. § 11. pkt 21; 6. § 12. pkt 17; 7. § 12. pkt 18 zdanie 2; 8. § 13. pkt 7; 9. § 13. pkt 19 zdanie 2; 10. § 14 pkt 7 zdanie 2; 11. § 15 pkt 6 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "w porozumieniu z właściwym zarządcą"; 12. § 16 pkt 5 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "w porozumieniu z właściwym zarządcą"; 13. § 18. pkt 2; 14. § 25. pkt 5 zdanie 2; 15. § 29. pkt 3 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "w porozumieniu z zarządcą sieci"; 16. § 29 pkt 6 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "po uprzednim uzyskaniu zgody i na warunkach ustalonych z właścicielem gruntu"; 17. § 29. pkt 8; 18. § 29. pkt 9 tiret trzecie; 19. § 29 pkt 10 zdanie 1, w zakresie sformułowania: "na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; 20. § 29 pkt 11, w zakresie sformułowania: "na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; 21. § 29 pkt 13 zdanie 1, w zakresie sformułowania: "na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; 22. § 29. pkt 15; 23. § 29 pkt 16, w zakresie sformułowania: "na zasadach określonych indywidualnie przez gminne służby komunalne"; 24. § 29 pkt 18, w zakresie sformułowania: "na zasadach ustalonych z zarządcą sieci"; 25. § 29. pkt 19, w zakresie sformułowania: "zgodnie z indywidualnymi warunkami właściwego zarządcy sieci"; 26. § 29 pkt 20 zdanie 2 i 3; 27. § 30; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt. I nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. UZASADNIENIE W. [...] złożył w dniu [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie R., gmina G. i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej ustaleń: -§ 8 ust. 12 " Każda działka budowlana musi mieć dostęp do drogi publicznej poprzez takie jej ukształtowanie, które umożliwi wjazd na działkę z drogi publicznej bezpośrednio lub poprzez drogę wewnętrzną, zgodnie z przepisami odrębnymi"; - § 9 ust. 6 "Właściciel reklamy lub znaku informacyjno-plastycznego zobowiązany jest do utrzymania go w należytym stanie technicznym i estetycznym"; -§ 11 ust. 9 "Każda wydzielana działka budowlana musi mieć dostęp do drogi publicznej bezpośrednio lub przez drogę wewnętrzną"; - § 11 ust. 15 "Przy zagospodarowaniu terenów MN wyznaczonych pod zainwestowanie, położonych pomiędzy drogami a użytkami rolnymi, ustala się obowiązek zapewnienia dojazdu do terenów rolnych"; - § 11 ust. 21 "Przy zagospodarowaniu terenów ustala się konieczność uwzględnienia sąsiedztwa lasu i terenów przeznaczonych do zalesienia"; - § 12 ust. 17 "Przy zagospodarowaniu terenów 1 RM, 2 RM, 3 RM, 4 RM, 6 RM, 11 RM i 15 RM ustala się konieczność uwzględnienia sąsiedztwa lasu i terenów przeznaczonych do zalesienia"; - § 12 ust. 18 zdanie 2 "Wszelkie działania z nimi związane należy wykonywać w porozumieniu i na zasadach określonych z właściwym zarządcą"; - § 13 ust. 7 "Każda wydzielana działka budowlana musi mieć dostęp do drogi publicznej bezpośrednio lub przez drogę wewnętrzną"; - § 13 ust. 19 zdanie 2 "Wszelkie działania z nimi związane należy wykonywać w porozumieniu i na zasadach określonych z właściwym zarządcą"; - § 14 ust. 7 zdanie 2 "Wszelkie działania z nimi związane należy wykonywać w porozumieniu i na zasadach określonych z właściwym zarządcą"; - § 15 ust. 6 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "(...) w porozumieniu z właściwym zarządcą"; - § 16 ust. 5 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "(...) w porozumieniu z właściwym zarządcą"; - § 18 ust. 2, w zakresie sformułowania: "(...) w uzgodnieniu właściwym zarządcą urządzeń melioracyjnych (...)"; - § 25 ust. 5 zdanie 2 "Wszelkie działania z nimi związane należy wykonywać w porozumieniu i na zasadach ustalonych z właściwym zarządcą sieci"; - § 29 ust. 3 zdanie 2, w zakresie sformułowania: "(...) w porozumieniu z zarządcą sieci"; - § 29 ust. 6 zdanie 2, w zakresie sformułowania: (...), po uprzednim uzyskaniu zgody i na warunkach ustalonych z właścicielem gruntu"; - § 29 ust. 7 w zakresie sformułowania: (...) w uzgodnieniu i na warunkach ustalonych z właściwym zarządcą sieci i urządzeń"; - § 29 ust. 8 "Wszelkie działania związane z przebudową i modernizacją urządzeń melioracyjnych (projekt i jego realizacja) na terenie objętym planem muszą być prowadzone w uzgodnieniu z właściwym zarządcą urządzeń melioracyjnych"; - § 29 ust. 9 tiret trzecie "- projekt budowlany planowanej inwestycji, przed wydaniem pozwolenia na budowę, winien być uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w C., Inspektorat [...] w C."; - § 29 ust. 10 zdanie 1, w zakresie sformułowania: "(...), na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; - § 29 ust. 11, w zakresie sformułowania: "(...), na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; - § 29 ust. 13 zdanie 1, w zakresie sformułowania: "(...)na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"; - § 29 ust. 15 "Sposób usuwania odpadów i odprowadzania ścieków związanych z usługami i produkcją należy uzgodnić na etapie projektu inwestycji z właściwymi służbami ochrony środowiska i ochrony sanitarnej (SANEPID), w porozumieniu z gminnymi służbami komunalnymi"; - § 29 ust. 16, w zakresie sformułowania: "(...) na zasadach określonych indywidualnie przez gminne służby komunalne"; - § 29 ust. 18, w zakresie sformułowania: "(...) na zasadach ustalonych z zarządcą sieci"; - § 29 ust. 19, w zakresie sformułowania: "(...), zgodnie z indywidualnymi warunkami właściwego zarządcy sieci (...)"; - § 29 ust. 20 zdanie 2 i 3 "W obszarze oddziaływania w/w linii (obejmującym pas terenu o szerokości 7,5 m dla linii napowietrznej i 1,5 m dla linii kablowej, w obie strony od osi linii) lokalizacja budynków i sposób zagospodarowania terenu w porozumieniu z zarządca sieci. Ustalenia niniejsze tracą moc z chwilą likwidacji lub zmiany przebiegu w/w linii 15 kV"; - § 30 "Zachowują ważność decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydane przed uchwaleniem niniejszego planu, niesprzeczne z jego ustaleniami". Zakwestionowane ustalenia, zdaniem Wojewody, zostały podjęte z naruszeniem przepisów art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. ), zwanej dalej: "ustawą o p.z.p", w związku z art. 7 Konstytucji RP. Ponadto organ nadzoru stwierdził inne naruszenia, których istotność pozostawił uznaniu Sądu, tj.: - brak określenia parametrów sieci infrastruktury technicznej, poza liniami rozgraniczającymi dróg, której możliwość sytuowania została przewidziana w planie (§ 29 ust. 6 uchwały), jak również ustaleń w zakresie powiązania sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, co stanowi naruszenie § 4 pkt 9 lit a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej: "rozporządzeniem", - brak zawarcia na rysunku planu miejscowego wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego, co stanowi o naruszeniu § 7 pkt 1 rozporządzenia, - brak określenia na rysunku planu linii zabudowy na terenach od 1 R.Z do 21 R.Z, co narusza art. 16 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 7 pkt 8 rozporządzenia, - brak określenia wysokości zabudowy oraz gabarytów dla wszystkich budynków i obiektów możliwych do realizacji na terenach od 1 R.Z do 21 R.Z., z wyłączeniem budynków mieszkalnych, co stanowi o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o oddalenie skargi w całości. Wskazała, że zarzuty dotyczą zawarcia w planie, w wyniku wprowadzonych zmian, zapisów, które przewidują zakazy, nakazy uzyskania uzgodnień, sporządzania dokumentacji, które wynikają wprost z ustaw. Organ nie kwestionuje, że taka sytuacja ma miejsce, jednak nie jest to działanie błędne, gdyż uchwała nie tworzy nowych zakazów, nakazów czy tez obowiązków uzyskiwania uzgodnień przez inwestorów, a jedynie wskazuje, jakie tego typu czynności zobowiązany jest wykonać inwestor, a do których to czynności zobowiązują go przepisy poszczególnych ustaw. Rada Miejska wprowadzając takie zapisy w planie nie przekroczyła swoich kompetencji. Odnosząc się do zarzutu braku określenia parametrów sieci infrastruktury technicznej, której możliwość sytuowania została przewidziana w planie to organ wskazał, że zapisy zawarte w uchwale są wystarczającymi i żaden przepis nie nakłada obowiązku określania parametrów i powiązań wskazanych przez Wojewodę [...]. Ponadto z uwagi na postęp i rozwój technologiczny, wprowadzenie ograniczenia rozwoju sieci poprzez wskazanie konkretnych parametrów może doprowadzić do sytuacji, kiedy to, ze względu na zapisy planu, nie będą mogły być wdrożone nowe technologie. Odnosząc się do zarzutu braku zawarcia na rysunku planu miejscowego wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego, organ podniósł, że w niniejszej sprawie ze względów praktycznych (czytelność rysunku planu) wyrys nie został umieszczony na rysunku planu, a znalazł się na oddzielnym arkuszu, dołączonym do dokumentacji planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest w przeważającej części uzasadniona. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 pkt 5, 6 i 7 powyższej ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 powyższej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ustawy. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powołany powyżej przepis art. 93 ust. 1 powyższej ustawy nie wprowadza ograniczenia konkretnym terminem prawa organu nadzoru do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Skarga organu nadzoru na uchwałę organu gminy nie musi być także poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pogląd, iż organ nadzoru nie jest ograniczony żadnym terminem do wniesienia skargi w trybie art. 93 ust. 1 powyższej ustawy wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1575/04 (nie publikowany), z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 (ONSA i WSA 2006/1/7) oraz w postanowieniu z dnia 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05 (Lex Nr 196772). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwał rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Natomiast w art. 15 ust. 1 powyższej ustawy określono zasadę, zgodnie z którą, wójt, burmistrz albo prezydent miasta, sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną zgodnie przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem miejscowym. Przystępując do kontroli zaskarżonej uchwały, Sąd na wstępie stwierdza, że zmienił wskazane przez organ nadzoru w skardze nazwy jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały z ustępów na punkty, ponieważ systematyka uchwały wskazuje, że Rada Gminy posługiwała się takimi jednostkami. Sąd odnosząc się do powołanych w skardze zarzutów stwierdza, co następuje. W ustaleniach planu zawartych w § 12 pkt 18 zdanie 2, § 13 pkt 19 zdanie 2, § 14 pkt 7 zdanie 2, § 14 pkt 7 zdanie 2, § 15 pkt 6 zdanie 2, § 16 pkt 5 zdanie 2, § 18 pkt 2, § 25 pkt5 zdanie 2, § 29 pkt 3 zdanie 2, § 29 pkt 6 zdanie 2, § 29 pkt 8, § 29 pkt 9 tiret trzecie, § 29 pkt 10 zdanie 1, § 29 pkt 11, § 29 pkt 13 zdanie 1, § 29 pkt 15, § 29 pkt 16, § 29 pkt 18, § 29 pkt 19, § 29 pkt 20 zdanie 2 i 3 uchwały, Rada Gminy w G. uzależniła możliwość dokonania określonych czynności, przewidzianych w ustaleniach planu, od uzyskania zgody, dokonania uzgodnienia, zgodnie z warunkami i zasadami udzielanymi przez podmioty takie jak: zarządca sieci, zarządca drogi, właściciel drogi, służba ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, czy służby komunalne, a nawet sformułowała ustalenia na wypadek zdarzenia przyszłego i niepewnego. Ustalenia te wykraczają poza przyznane kompetencje do określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, określone w art. 15 ust 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. Doprecyzowanie tej kompetencji znajduje odzwierciedlenie w § 4 pkt 9 rozporządzenia. Kompetencja ta sprowadzać powinna się do określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Fakt nakładania obowiązków w postaci konieczności uzyskania zgód, czy dokonania uzgodnień, uwzględnienia warunków i zasad ustalanych przez określone podmioty, wskazuje na przekroczenie granic kompetencji Rady Miasta G. w zakresie dopuszczalnego zakresu regulacji w planie miejscowym - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. Kompetencja przewidziana w tym przepisie nie obejmuje m. in. możliwości regulowania w planie miejscowym zakresu spraw podlegających procedurze uzyskiwania zgody zarządcy drogi publicznej, czyli jego ustawowych kompetencji, określonych przede wszystkim w art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1984 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260). Natomiast w stosunku do wskazanego w skardze § 29 pkt 7 w zakresie sformułowania: “(...) w uzgodnieniu i na warunkach ustalonych z właściwym zarządcą sieci i urządzeń", Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia zasad sporządzania planu, które miałoby skutkować stwierdzeniem nieważności tego uregulowania. Ponadto, należy zgodzić się także z organem nadzoru, że: - w § 8 pkt 12, § 11 pkt 9 oraz w § 13 pkt 7 uchwały w sposób nieuprawniony zmodyfikowano pojęcie "dostępu do drogi publicznej", określone w art. 2 pkt 12 ustawy o p.z.p. Rada gminy nie została uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, niepubl.); - ustalenia zawarte w § 11 pkt 9 i § 13 pkt 7 uchwały, dotyczące procedury podziału nieruchomości, naruszają art. 2 pkt 12 ustawy o p.z.p., art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p.; - ustalenia zawarte w § 9 pkt 6 uchwały, zobowiązujące właściciela reklamy lub znaku informacyjno-plastycznego do utrzymania go w należytym stanie technicznymi estetycznym, wykraczają poza materię przekazaną organom gminy do regulacji w ramach planu miejscowego: kwestie te uregulowane zostały m. in. w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z zm.); - brak jest podstaw prawnych do formułowania obowiązku zapewnienia dojazdu do terenów rolnych dla terenów oznaczonych symbolem MN położonych pomiędzy drogami a użytkami rolnymi (§ 11 pkt 15 uchwały), bowiem realizacja takiego "obowiązku", w ustaleniach planu miejscowego, winna być realizowana w oparciu o wyznaczone w planie drogi publiczne, bądź drogi wewnętrzne; dostępność do ww. terenów mogłaby również zostać zapewniona na podstawie ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego na zasadach określonych w kodeksie cywilnym (służebności gruntowe), - w §11 pkt 21, § 12 pkt 17, w których wprowadzono dla terenów oznaczonych symbolami; od 1 MN do 10 MN oraz od 1 RM d 4 RM, 6 RM, 11 RM, 15 RM nakaz uwzględnienie sąsiedztwa lasu i terenów przeznaczonych do zalesienia, również nie było podstaw do sformułowania takich ustaleń; wymogi dotyczące usytuowania zabudowy od granicy lasu, określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 271 ust. 8 ww. rozporządzenia "najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień"; ustaleń tych nie uwzględniono w sporządzanym planie miejscowym, chociażby poprzez określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od terenów przeznaczonych do zalesienia oraz od terenów leśnych; - zawarte w § 29 ust. 20 zdanie 3 uchwały ustalenie na wypadek zdarzenia przyszłego i niepewnego, stanowi nie tylko naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, ale jest również próbą obejścia art. 27 ustawy o p.z.p., a więc sformułowania ustaleń omijających konieczność dokonania zmian ustaleń planu miejscowego w trybie określonym w ww. przepisach; - formułując ustalenie w § 30 uchwały dotyczące ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanych przed uchwaleniem planu i niesprzecznych z jego ustaleniami, Rada Gminy G. działała w sposób nieuprawniony; kwestie te zostały już uregulowane przez ustawodawcę w art. 65 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o p.z.p. We wskazanych wyżej ustaleniach uchwały wprowadzono powtórzenia i modyfikację norm obowiązujących zarówno w samej ustawie o p.z.p. oraz w innych ww. aktach prawnych, jak również sformułowano ustalenia wykraczające poza zakres wynikający z art. 15 ustawy o p.z.p. Należy zatem stwierdzić, że ustalenia te naruszają zasady sporządzania planu miejscowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia ich nieważności. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku określenia parametrów sieci infrastruktury technicznej, jak również ustaleń w zakresie powiązania sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, poza liniami rozgraniczającymi dróg (§ 29 ust. 6), Sąd nie stwierdził, aby powyższe stanowiło istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Ustalenie szczegółowych parametrów tej infrastruktury w miejscowym planie, jest nieuzasadnione. Uszczegółowienie tych parametrów nastąpi na etapie tworzenia tych sieci. Za nieistotne Sąd uznał także uchybienia dotyczące braku zawarcia na rysunku planu miejscowego wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego oraz braku określenia na rysunku planu linii zabudowy na terenach od 1 R.Z. do 21 R.Z. Odnosząc się do pierwszej kwestii, należy stwierdzić, że rzeczywiście wyrys ze studium, nie został umieszczony na rysunku planu, a znalazł się na oddzielnym arkuszu, dołączonym do dokumentacji planistycznej – jak wskazał Rada Gminy G. – ze względów praktycznych, tj., z uwagi na czytelność rysunku planu. Mając na względzie, że w § 8 ust. 1 rozporządzenia zawarty jest wymóg sporządzenia rysunku planu w czytelnej technice graficznej, Sąd doszedł do przekonania, że nieumieszczenie wyrysu ze studium na rysunku planu, nie jest uchybieniem uzasadniającym stwierdzenie nieważności, wobec faktycznego sporządzenia wyrysu ze studium, tyle że na oddzielnym arkuszu, stanowiącym załącznik do uchwały. Natomiast co do kwestii braku określenia na rysunku planu linii zabudowy na terenach od 1 R.Z. do 21 R.Z. należy stwierdzić, że w § 14 pkt 3 ppkt 6 określono dla tych terenów nieprzekraczalną linię zabudowy (od drogi powiatowej nr [...] w odległości 20 m od krawędzi jezdni, a od dróg gminnych w odległości 15 m od krawędzi jezdni). Zatem, mimo że nie uwidoczniono nieprzekraczalnej linii zabudowy na rysunku planu, to linia ta została określona w części tekstowej planu, w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. W tych okolicznościach Sąd nie stwierdził, aby z tego powodu doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, przez co należałoby rozumieć takie naruszenie, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. Sąd nie stwierdził także, aby brak określenia wysokości zabudowy i gabarytów budynków, poza budynkami mieszkalnymi na terenach od 1 R.Z. do 21 R.Z, stanowił naruszenie zasad sporządzenia planu, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności miejscowego planu w tym zakresie. Jest to co prawda uchybienie, ale nie ma charakteru rażącego. Za nieistotne także Sąd uznał uchybienie polegające na ustaleniu zawartym w § 32 uchwały, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia w publikatorze, zamiast 30 dni, skoro na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd, zaskarżona uchwała już weszła w życie, zatem uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 147 § 1 powoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.