XIV C 125/24

<p> XIV C 125/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 grudnia 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu XIV Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Pile</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Marcin Garcia Fernandez</p> <p>Protokolant: p.o. stażysty Natalia Stochaj</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w Pile</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- -->zarządcy masy sanacyjnej <span class="anon-block">R. T.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego jako zwrot kosztów procesu 5417 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.</p> <p>Marcin Garcia Fernandez</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">D. K.</span> w pozwie z 28 października 2019 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">R. T.</span> 188 190 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 25 830 zł od 23 sierpnia 2019 r. i od kwoty od 162 360 zł od 5 września 2019 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że pozwany pozostawał w stosunkach gospodarczych z <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym (...) spółką z o.o.</span> Był zobowiązany zapłacić tej spółce 188 190 zł ceny sprzedaży schładzalnika do mleka oraz hali udojowej. Sprzedawca wystawił <span class="anon-block">faktury VAT o nr (...)</span>. Na mocy umowy przelewu z 2 września 2019 r. nabył wierzytelność o zapłatę ceny. Wezwał pozwanego do zapłaty, ale ten jej nie dokonał.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że <span class="anon-block">faktura (...)</span> została opłacona bezpośrednio podwykonawcy sprzedawcy, który dokonał montażu schładzalnika. Taki sposób zapłaty został uzgodniony ze sprzedawcą. Powód nie wskazał umowy będącej podstawą wystawienia <span class="anon-block">faktury (...)</span> w takiej wysokości. Nigdy nie zawarł z <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym (...) spółką z o.o.</span> umowy zakupu hali udojowej za 162 360 zł. Zapłacił w całości umówioną cenę 120 000 zł (k. 30-31).</p> <p>Pismem z 25 listopada 2020 r. zarządca w postępowaniu sanacyjnym <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...) spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">K.</span> zawiadomił, że postępowanie dotyczy składnika masy sanacyjnej i wniósł o zawieszenie postępowania. Wskazał, że postanowieniem z 16 września 2020 r. sąd gospodarczy otworzył postępowanie sanacyjne wobec <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...) spółki z o.o.</span> Powołał się na art. 304 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego i wskazał, że umowa cesji, na którą powołuje się powód, jest bezskuteczna względem spółki z mocy prawa. Ponadto umowa ta nie została zaksięgowana w dokumentacji rachunkowej spółki a cena nie została zapłacona (125-126).</p> <p>Postanowieniem z 1 lutego 2019 r. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 174;art. 174 § 1;art. 174 § 1 pkt. 4)">art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c.</a> sąd zawiesił postępowanie i wezwał do udziału w sprawie zarządcę w postępowaniu sanacyjnym <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...) spółki z o.o.</span> (k. 162).</p> <p>Postępowanie sanacyjne zostało umorzone postanowieniem z 30 marca 2022 r., które uprawomocniło się 5 maja 2022 r. (k. 191 i 192).</p> <p>Postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. Sąd podjął postępowanie (k. 204).</p> <p>Postanowieniem z 21 kwietnia 2023 r. sąd gospodarczy otworzył postępowanie sanacyjne wobec pozwanego <span class="anon-block">R. T.</span> i wyznaczył zarządcę (k. 212).</p> <p>Postanowieniem z 18 października 2023 r. sąd uchylił postanowienie o wezwaniu do udziału w sprawie zarządcy w postępowaniu sanacyjnym <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...) spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">K.</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 174;art. 174 § 1;art. 174 § 1 pkt. 4)">art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c.</a> zawiesił postępowanie i wezwał do udziału w sprawie zarządcę w postępowaniu sanacyjnym pozwanego (k. 215).</p> <p>Pismem z 16 grudnia 2023 r. zarządca w postępowaniu sanacyjnym pozwanego wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu o sygn. IX GC 492/22 (k. 222).</p> <p>Postanowieniem z 18 stycznia 2024 r. sąd podjął zawieszone postępowanie z udziałem zarządcy masy sanacyjnej pozwanego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 1)">art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy IX GC 492/22 zawisłej przed Sądem Okręgowym w Poznaniu (k. 241).</p> <p>Postanowieniem z 24 lipca 2025 r. Sąd podjął postępowanie (k. 258).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny: </strong> </p> <p>Pozwany w 2019 r. był indywidualnym rolnikiem i prowadził gospodarstwo rolne. W ramach tej działalności zawarł z <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym (...) spółką z o.o.</span> w <span class="anon-block">K.</span> dwie umowy sprzedaży, na mocy których kupił schładzalnik do mleka oraz wyposażenie hali udojowej. W związku z tymi transakcjami 23 sierpnia 2019 r. spółka wystawiła mu dwie <span class="anon-block">faktury: nr (...)</span> na kwotę 25 830 zł za schładzalnik i nr 08/08/2019 za na kwotę 162 360 zł za wyposażenie hali udojowej.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: faktury, k. 14 i 15, wpis do <span class="anon-block"> (...)</span>, k. 18)</em> </p> <p>Umowa cesji z 2 września 2019 r., na którą powoływał się powód jako podstawę swojej legitymacji, nie została ujęta w dokumentacji księgowej i <span class="anon-block"> (...) spółki (...)</span> a podana w niej cena sprzedaży wierzytelności nie została zapłacona. Powód i <span class="anon-block">M. W.</span>, który jako prezes zarządu spółki <span class="anon-block">K.</span> podpisał umowę cesji, w wynikającej z niej dacie jej podpisania byli wspólnie udziałowcami w kilku spółkach prawa handlowego.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: pismo zarządcy, k. 125, pismo zarządu spółki <span class="anon-block">K.</span>, k. 130) </em> </p> <p>Postanowieniem z 16 września 2020 r. Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu otworzył postępowanie sanacyjne dłużnika <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...) spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">K.</span> i wyznaczył zarządcę. Pozwem z 8 września 2021 r. zarządca ten pozwał <span class="anon-block">R. T.</span> o zapłatę 766 764,87 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 29 lipca 2021 r. Żądanie zapłaty obejmowało również ceny sprzedaży schładzalnika do mleka 25 830 zł i hali udojowej 162 360 zł, na które zostały wystawione <span class="anon-block">faktury nr (...)</span>. Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z 13 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu uwzględnił powództwo. Pozwany wniósł zarzuty. Postanowieniem z 30 marca 2022 r. Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu umorzył postępowanie sanacyjne wobec <span class="anon-block"> spółki (...)</span>. W związku z tym proces toczył się dalej z udziałem samej spółki. Wyrokiem z 23 maja 2023 r. w sprawie IX GC 492/22 Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał nakaz zapłaty w całości w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany <span class="anon-block">R. T.</span> jest zobowiązany do zapłaty na rzecz <span class="anon-block"> spółki (...)</span> cen sprzedaży schładzarki do mleka i wyposażenia hali udojowej, wynikających z <span class="anon-block">faktur (...)</span>. Pozwany wniósł apelację, która została odrzucona i wyrok uprawomocnił się.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: dokumenty w dołączonych aktach IX GC 492/22: pozew, k. 4-6, postanowienie, k. 10, nakaz, k. 26, zarzuty, k. 42-46, faktury, k. 53-54, wyrok, k. 199, uzasadnienie, k. 203-206, apelacja, k. 213, postanowienie, k. 278)</em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny w części bezspornej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 k.p.c.</a>) Sąd przyjął bez dowodów.</p> <p>Część ustaleń Sąd poczynił w oparciu o dokumenty prywatne, które zostały złożone przez powoda w kserokopiach. Złożenie tych kserokopii stanowiło w istocie zgłoszenie twierdzeń o istnieniu dokumentów o wynikającej z kopii formie i treści. Odwołanie się przez pozwanego do złożonej przez powoda kopii dokumentu było ewidentnym przyznaniem takiego twierdzenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 k.p.c.</a>). Dawało to możliwość przeprowadzenia dowodów z dokumentów, których istnienie, treść i forma zostały przyjęte bez dowodów, tak jakby zostały złożone w oryginałach.</p> <p>Dokumenty prywatne, na podstawie których Sąd dokonał ustaleń, nie budziły wątpliwości co do swojej prawdziwości, jak też nie były przez strony podważane pod jakimkolwiek względem. Dlatego Sąd uznał je za w pełni godne zaufania. Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w granicach ich kompetencji i stanowiły dowód tego, co w nich urzędowo zaświadczono (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 244 § 1)">art. 244 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>Powód powoływał się na fakt zawarcia ze <span class="anon-block"> spółką (...)</span> umowy cesji z 2 września 2019 r. i złożył do akt jej kserokopię. Pozwany nie odniósł się do twierdzeń powoda dotyczących zawarcia takiej umowy o treści wynikającej z kserokopii, co w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> stanowiło wstępną przesłankę możliwości uznania tego faktu za przyznany. Sąd jednak nie znalazł do tego podstaw, gdyż w świetle wyników rozprawy fakt ten budził zastrzeżenia i to na dwóch poziomach. Po pierwsze, wątpliwe było samo zaistnienie takiej czynności prawnej, a po drugie, jej treść i ważność.</p> <p>Według jej treści umowa cesji została podpisana przez powoda i prezesa zarządu spółki <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">M. W.</span>, który wówczas pozostawał z powodem w stałych relacjach biznesowych – prowadzili wspólne przedsięwzięcia. Umowa jednak nie została ujęta w dokumentacji księgowej i <span class="anon-block"> (...) spółki (...)</span> a podana w niej cena sprzedaży nie została zapłacona. Wprawdzie powód twierdził, że cenę zapłacił, ale w tym zakresie żadnych dowodów nie zaoferował a o przeciwnym stanie rzeczy wiarygodnie świadczyło pisemne oświadczenie członków zarządu <span class="anon-block"> spółki (...)</span> złożone zarządcy masy sanacyjnej (k. 130). Okoliczności te mogły świadczyć o tym, że umowa cesji została wykreowana dla pozoru, np. żeby uwiarygodnić legitymację powoda lub z jakiegokolwiek innego powodu. W każdym razie nie pozwalały one na przyjęcie faktu istnienia umowy bez dowodów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> </p> <p>Wynikająca ze złożonej kopii treść umowy cesji, według twierdzeń samego powoda, nie odzwierciedlała rzeczywistej treści czynności prawnej. W wyjaśnieniach (k. 71v) powód wskazał, że celem umowy było rozliczenie się między nim a udziałowcem <span class="anon-block"> spółki (...)</span> z pożyczek udzielonych temu ostatniemu i innych jego zobowiązań wobec powoda. Oznaczałoby to, że umowa cesji była elementem szerszych rozliczeń, których niezbędną dla ich ważności częścią musiałby być umowa o przejęciu długu <span class="anon-block">M. T.</span> przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span>. Nie było przesłanek do przyjęcia, że taka umowa została zawarta. Powodowało to wątpliwości co do ważności umowy cesji. Natomiast w razie przyjęcia, że kopia umowy cesji odzwierciedla pełną treść czynności prawnej, dysproporcja między wysokością zbywanej wierzytelności a ceną sprzedaży, w połączeniu z faktem relacji biznesowych między powodem i <span class="anon-block">M. W.</span>, musiała rodzić wątpliwości co do ważności umowy co najmniej w świetle zasad współżycia społecznego. W każdym razie okoliczności te nie pozwalały na przyjęcie faktu ważności umowy cesji bez dowodów, tylko na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> </p> <p>Kserokopia umowy nie mogła być uznana za dowód jej istnienia. Kserokopie dokumentów mogą być przyjęte jako dowód tylko w takiej sytuacji, w której nie ma możliwości przedłożenia samego dokumentu albo jego odpisu, co w sprawie nie wchodziło w grę.</p> <p>W związku z powyższym Sąd uznał, że wobec braku dowodów nie można ustalić, ani faktu zawarcia umowy cesji z 2 września 2019 r., ani tego, że umowa ta była ważna.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powód domagał się zasądzenia należności z tytułu cen sprzedaży z umów, w których sprzedającym było <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe (...) spółka z o.o.</span> Swoją legitymację wywodził z umowy cesji wierzytelności z 2 września 2019 r., na mocy której miał nabyć od tej spółki wierzytelności o zapłatę tych cen. Jednakże faktu zawarcia tej umowy i jej ważności nie tylko nie udowodnił (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>), ale nawet nie powołał żadnych dowodów dla jego potwierdzenia, mimo wyznaczenia mu terminu do zgłoszenia wszystkich dowodów (k. 41). W związku z tym powództwo podlegało oddaleniu z powodu braku po stronie powoda legitymacji czynnej.</p> <p>Dodatkowo brak legitymacji czynnej powoda potwierdzał prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 23 maja 2023 r. w sprawie IX GC 492/22, z którego wynikało, że w dacie jego wydania wierzytelności z tytułu ceny sprzedaży schładzalnika do mleka i wyposażenia hali udojowej przysługiwały <span class="anon-block"> spółce (...)</span>, a nie powodowi (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art. 365 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> obciążając powoda jako przegrywającego obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanego. Na koszty pozwanego składały się opłata od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (5400zł).</p> <p>SSO Marcin Garcia Fernandez</p> </div>