I C 165/25

<p>sygn. akt <strong> <!-- -->I C 165/25</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">K. A.</span> wniósł o przywrócenie mu naruszonego przez pozwanego <span class="anon-block">P. G.</span> posiadania <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego numer (...)</span> w <span class="anon-block">budynku nr (...)</span> <br/>na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span>.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, że został siłą usunięty z mieszkania. Nieznana mu wcześniej osoba wyrwała mu klucze do mieszkania podczas otwierania drzwi do klatki schodowej. Podniósł, że nie został wcześniej informowany o sposobie i terminie opuszczenia lokalu. Wskazał, że w związku z tą sytuacją, która miała miejsce w dniu 17 marca 2025 roku, został pozbawiony dachu nad głową, a nadto dostępu do swoich rzeczy osobistych w postaci dowodu osobistego, pieniędzy, dokumentów, ubrań, obuwia i środków czystości. Pozostał <br/>mu tylko plecak i czynny telefon komórkowy. Świadkiem bezprawnego zaboru kluczy powodowi przez pozwanego był sąsiad powoda <span class="anon-block">Z. J.</span>.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że obecnie to pozwanemu przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego numer (...)</span> w <span class="anon-block">budynku mieszkalnym numer (...)</span> <br/>na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span>. Prawo to nabył w drodze licytacji nieruchomości należącej uprzednio do powoda, a postanowienie o przysądzeniu własności na rzecz pozwanego uprawomocniło się z dniem 5 marca 2025 roku. Podkreślał, że do przekazania kluczy pozwanemu przez powoda doszło na podstawie porozumienia między stronami. Porozumienie to opierało się na przekazaniu powodowi kwoty 10.000 złotych przez pozwanego – na prośbę powoda bez pokwitowania – w zamian za opuszczenie mieszkania <br/>i przekazanie do niego kluczy. Podał nadto, że strony umówiły się, że w dniu przekazania kluczy około godziny 13:00 powodowi w przeniesieniu jego rzeczy do komórki lokatorskiej, do której udzieli mu nieodpłatnie dostępu na okres do dwóch miesięcy. Powód jednak wycofał się z poczynionych ustaleń i zawiadomił Policję o podstępnym zabraniu mu kluczy. Podniósł nadto, że ustalił z bratową pozwanego <span class="anon-block">A. A.</span>, że w dniu 20 marca <br/>2025 roku powód zabierze swoje rzeczy z mieszkania i przeniesie je do komórki lokatorskiej, do czego ostatecznie nie doszło, gdyż pozwany miał się wyprowadzić od swojego brata <br/>i bratowej. W związku z powyższym pozwany samodzielnie dokonał przeniesienia rzeczy powoda do umówionego miejsca i rozpoczął remont mieszkania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 17 marca 2025 roku około godziny 13:00 miała miejsce sytuacja, w której pozwany <span class="anon-block">P. G.</span> wszedł w posiadanie kluczy do <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> w <span class="anon-block">budynku nr (...)</span> znajdującym się na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span>.</p> <p>(dowód: pismo KPP w <span class="anon-block">M.</span> – k. 39, przesłuchanie powoda <span class="anon-block">K. A.</span> – <br/>k. 63)</p> <p>Właścicielem spornej nieruchomości jest aktualnie <span class="anon-block">P. G.</span>. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości nabył w drodze licytacji przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2024 roku przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie <span class="anon-block">A. P.</span>. Postanowienie o przysądzeniu prawa własności na rzecz <span class="anon-block">P. G.</span> uprawomocniło się z dniem 5 marca 2025 roku.</p> <p>(bezsporne, a nadto dowód: dokumenty w aktach sprawy I Co 290/24)</p> <p>W dniu 17 marca 2025 roku o godzinie 13:00 przed budynkiem, w którym znajduje się sporne mieszkanie, miała miejsce interwencja funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">M.</span> ze zgłoszenia <span class="anon-block">K. A.</span>. Z oświadczenia zgłaszającego wynikało, że w momencie otwierania przez niego drzwi do klatki schodowej <span class="anon-block">P. G.</span> wyrwał mu klucze mówiąc, że teraz on jest właścicielem mieszkania. <span class="anon-block">P. G.</span> oświadczył, że w dniu dzisiejszym był umówiony z <span class="anon-block">K. A.</span> <br/>na przekazanie mieszkania. Funkcjonariuszom Policji zostało nadto okazane przez postanowienie Sądu potwierdzające nabycie przez <span class="anon-block">P. G.</span> spornego lokalu. Przypadkowym świadkiem interwencji Policji był sąsiad powoda <span class="anon-block">Z. J.</span>, który jednak nie brał w nich udziału w prowadzonych rozmowach.</p> <p>(dowód: pismo KPP w <span class="anon-block">M.</span> – k. 39, zeznania świadka <span class="anon-block">Z. J.</span> – k.62-63)</p> <p> <span class="anon-block">K. A.</span> nie uiszczał opłat czynszowych na rzecz <span class="anon-block">P. G.</span> <br/>w okresie od listopada 2024 roku do marca 2025 roku.</p> <p>(bezsporne, a nadto dowód: przesłuchanie powoda <span class="anon-block">K. A.</span> – k. 63, przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">P. G.</span> – k. 64)</p> <p> <strong> <!-- -->Sad zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione.</p> <p>Przesłanki roszczenia o ochronę naruszonego posiadania uregulowane zostały <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 344)">art. 344 kc</a>, który stanowi, że przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba <br/>że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem.</p> <p>Stosownie zaś do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 478)">art. 478 kpc</a> w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego.</p> <p>Kognicja sądu w sprawie o naruszenie posiadania ogranicza się wyłącznie do badania ostatniego stanu posiadania i faktu jego naruszenia bez względu na okoliczności tego posiadania, tj. czy posiadanie to jest samoistne, czy zależne, w dobrej czy złej wierze, zgodne czy też niezgodne ze stanem prawnym. Żądanie przywrócenia naruszonego posiadania nie jest ukierunkowane na pozbawienie naruszyciela prawa do rzeczy, albowiem skierowane jest nie do prawa, a do stanu faktycznego i zmierza tym samym do przywrócenia dotychczasowemu posiadaczowi faktycznego władztwa nad rzeczą, którego samowolnie pozbawił <br/>go uprawniony dążąc do realizacji przysługującego mu prawa do rzeczy (<em> <!-- -->vide: </em>wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2016 roku sygn. akt I ACa 1306/16, publ. LEX nr 3082492).</p> <p>W nawiązaniu do powyższego podkreślenia wymaga tymczasowy charakter ochrony posesoryjnej i jej ukierunkowanie na likwidację sytuacji wynikającej z aktu samowoli osoby naruszającej posiadanie w konkretnym przypadku. Ochrona udzielona posiadaczowi nie blokuje bowiem właścicielowi rzeczy drogi do dochodzenia roszczeń wynikających <br/>z przysługującego mu prawa. Wynikające mu z tytułu prawnego uprawnienie legitymuje <br/>go wszak do podejmowania odpowiednich, przewidzianych prawem działań, w celu obrony swoich praw (<em> <!-- -->zob. J. Parafianowicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2025, art. 478</em>).</p> <p>Zgodnie z regułami procesu cywilnego, obowiązkiem stron jest zgromadzenie <br/>i zaoferowanie Sądowi materiału dowodowego na poparcie swoich twierdzeń. Ciężar udowodnienia faktów, które mają stanowić w sprawie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, obciąża – stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> – tą stronę, która z faktów tych wywodzi skutki prawne.</p> <p>Żądanie powoda w przedmiotowej sprawie sprowadzało się do przywrócenia <br/>mu utraconego wskutek działania powoda, przejawiającego się przymusowym odebraniem kluczy do mieszkania i pozbawieniem do korzystania z niego, posiadania lokalu mieszkalnego położonego w <span class="anon-block">M.</span> na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span>. Zasadnicze dla oceny zasadności przedmiotowego powództwa było wykazanie przez powoda okoliczności, <br/>że wejście w posiadanie kluczy do spornego mieszkania i tym samym pozbawienie <br/>go możliwości korzystania z niego nastąpiło bez jego zgody. Nie bez znaczenia pozostaje przecież fakt, że to pozwanemu przysługuje aktualnie prawo własności spornego lokalu, które wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 27 grudnia 2024 roku <br/>o przysądzeniu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.</p> <p>W ocenie Sądu powód nie sprostał temu obowiązkowi. <span class="anon-block"> (...)</span> dowodowa powoda ograniczyła się do zgłoszenia wniosków o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">Z. J.</span> na okoliczność bezprawnego zabrania powodowi kluczy do lokalu przez pozwanego oraz informacji pochodzącej od Policji w związku z przeprowadzoną w dniu <br/>17 marca 2025 roku interwencją. Zeznania zgłoszonego przezeń świadka <span class="anon-block">Z. J.</span> nie potwierdziły twierdzeń o bezprawnym odebraniu mu przez pozwanego kluczy <br/>do mieszkania. Powołany świadek zeznał, że nie ma wiedzy co do okoliczności, w jakich pozwany uzyskał dostęp do lokalu. Nie wiedział w zasadzie nic o odbywającej się w dniu <br/>17 marca 2025 roku interwencji Policji poza faktem, że istotnie miała miejsce. Z notatki policyjnej wynika zaś, że <span class="anon-block">K. A.</span> twierdził, iż <span class="anon-block">P. G.</span> siłowo odebrał mu klucze do mieszkania, a <span class="anon-block">P. G.</span> temu twierdzeniu stanowczo zaprzeczał.</p> <p>W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie miał możliwości poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych co do sposobu wejścia przez pozwanego <br/>w posiadanie kluczy do spornego mieszkania i tym samym wyzucia z tego posiadania powoda. Tym bardziej, że pozwany przedstawił Sądowi zgoła odmienną od powoda wersję tej sytuacji. To jednak powód zobowiązany był do wykazania, że do wejścia przez pozwanego <br/>w posiadanie kluczy do spornego mieszkania w dniu 17 marca 2025 roku doszło <br/>w okolicznościach opisanych przez niego w pozwie.</p> <p>Jedynie na marginesie wskazać należy, że okoliczność przedstawiona przez pozwanego o rzekomym przekazaniu powodowi kwoty 10.000 złotych w zamian <br/>za niezwłoczne opuszczenie mieszkania również nie znalazła pokrycia w innych dowodach. Zgłoszona w charakterze świadka <span class="anon-block">A. A.</span> skorzystała z pracy odmowy składania zeznań w sprawie, a z innych dowodów nie sposób wyprowadzić ustaleń zgodnych <br/>z twierdzeniami pozwanego. Nie było jednak obowiązkiem pozwanego przedstawiania dowodów na zaprzeczenie twierdzeniom powoda w sytuacji, kiedy podstawy zgłoszonego powództwa nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym.</p> <p>Mając powyższe na uwadze – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> – powództwo oddalono <br/>(pkt I wyroku).</p> <p>O kosztach procesu (pkt II wyroku) orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> statuujący tzw. zasadę słuszności. Szczególnie uzasadnione przypadki w rozumieniu tego artykułu zachodzą wówczas, gdy prowadzą do przekonania, że ponoszenie kosztów pozostawałoby <br/>w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Ze względu na sytuację materialną powoda postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 roku został on zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Nie powoduje <br/>to wprawdzie automatycznego zwolnienia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi, jednakże okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym sytuacja życiowa powoda i jego subiektywne przekonanie o zasadności złożonego powództwa, pozwalają stwierdzić, <br/>że obciążenie powoda tymi kosztami byłoby nadmierną dla niego uciążliwością <br/>i pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego.</p> <p>W punkcie III wyroku Sąd przyznał adw. <span class="anon-block">J. N.</span> kwotę 320 złotych powiększoną o kwotę 73,60 złotych tytułem podatku VAT tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu w oparciu o § 11 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja <br/>2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024r. poz. 763 z późn. zm.).</p> </div>