II FSK 344/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Grzegorz Krzymień po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Po 510/06 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zwrócić Dyrektorowi Izby Skarbowej w P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, tj. kwotę 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych). UZASADNIENIE Pismem z 21 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając przez pełnomocnika, cofnął skargę kasacyjną z dnia 12 stycznia 2007 r., wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Po 510/06 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę kasacyjną, a cofnięcie to wiąże sąd. Wyjątkiem od powyższej zasady jest sytuacja, w której sąd uzna cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, ponieważ zmierza ono do obejścia prawa, bądź też gdy spowodowałoby ono utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w powołanym wyżej przepisie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., tutejszy Sąd postanowił umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.