II SAB/Gd 53/10

SENTENCJA II SAB/Gd 53/10 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonania uchwały rady gminy dotyczącej włączenia nieruchomości do gminnego zasobu nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonania uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 5 września 2008 r. zobowiązującej ten organ do przejęcia do gminnego zasobu nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) części działki nr 175/1 położonej w B.. Skarżący domaga się zobowiązania Wójta Gminy do wykonania przedmiotowej uchwały w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie twierdząc, że uchwała, na którą powołał się skarżący nie została w ogóle podjęta. Wskazana przez skarżącego sygnatura o numerze [...] dotyczy pisma, które jest jedynie zaleceniem Rady przejęcia części działki nr 175/1 pod drogę w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ wskazał, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działki Nr 180/1 i 180/2, działki te posiadają dostęp do drogi publicznej. Zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do przejęcia pod drogę do zasobów gminnych części działki nr 175/1 w B. stanowiącej drogę wewnętrzną Lasów Państwowych. Z pisma z dnia 12 lutego dołączonego do odpowiedzi na skargę wynika, iż urządzona droga asfaltowa znajdująca się na działce Nr 175/1 biegnie częściowo przez działkę Nr 180/2 stanowiącą własność skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Gd 9/09, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę R. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonania uchwały rady gminy dotyczącej włączenia nieruchomości do gminnego zasobu nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazał, iż sprawa dotycząca przyjęcia do zasobu nieruchomości oznaczonej działki gruntu z przeznaczeniem na drogę gminną nie należy do spraw, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zatem skarga na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w takiej sprawie nie przysługuje. Podstawy do wniesienia skargi nie stanowi również powołany w skardze art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Nabycie bowiem przez jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości celem urządzenia na niej drogi gminnej nie należy do czynności nakazanych prawem, o których jest mowa w tym przepisie. Sąd wskazał, iż skarżącemu nie przysługuje również prawo domagania się nabycia przez gminę nieruchomości z przeznaczeniem pod drogę gminną prowadząca do jego działek, bowiem żaden przepis prawa nie nakłada na wójta obowiązku podjęcia czynności celem nabycia wskazanej przez skarżącego nieruchomości pod drogę. Na skutek skargi kasacyjnej R. S., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1248/09 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w niniejszej sprawie doszło do uchybienia procesowego polegającego na niedoręczeniu skarżącemu odpowiedzi na skargę przed wydaniem postanowienia kończącego sprawę. Wszelkie przesyłki były doręczane skarżącemu na wadliwy adres: a, mimo, że skarżący w skardze wskazał adres: b. Tym samym doszło do pozbawienia skarżącego możliwości działania w postępowaniu przed Sądem I instancji, bowiem nie mógł on należycie bronić swoich praw, a skutkiem tego jest nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W toku ponownego rozpoznawania sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Gdańsku, zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 października 2010 r., doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis odpowiedzi na skargę z dnia 5 marca 2009 r., jednocześnie zobowiązując go do ustosunkowania się do jej treści w terminie 7 dni. Przesyłka zawierająca odpis odpowiedzi na skargę została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 października 2010 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 67). W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie ustosunkował się do treści odpowiedzi organu na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Dokonując oceny wniesionej przez R. S. skargi pod kątem zakresu kognicji sądu administracyjnego wskazać należy, iż żądanie wykonania przez organ wykonawczy gminy czynności dotyczącej przejęcia do zasobu gminnego części nieruchomości nr 175/1 w B. z przeznaczeniem na drogę gminną nie należy do żadnej z kategorii spraw opisanych w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności nie stanowi ono przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepisy prawa materialnego nie statuują bowiem uprawnienia skarżącego go żądania od organu podjęcia w trybie administracyjnymi czynności zmierzających do nabycia na własność gminy nieruchomości stanowiącej własność innego podmiotu, ani też uprawnienia do wyegzekwowania od organu realizacji drogi gminnej. W szczególności uprawnienie takie nie wynika z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) Przepisy tej ustawy przewidują wydawanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z którą nieruchomości zajęte pod drogi stają się własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych (art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy). Przepisy tej ustawy nie wprowadzają natomiast uprawnienia po stronie obywateli do wyegzekwowania od organu wszczęcia takiego postępowania. W ustawie tej, w art. 13 ust. 3 przewidziano jedynie uprawnienie właściciela nieruchomości do żądania nabycia pozostałej części nieruchomości w przypadku, o którym jest mowa w art. 12 ust. 4 ustawy przez zarządcę drogi, jeżeli część ta nie nadaje się nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem skarżący domaga się nabycia nieruchomości, która nie stanowi jego własności, na której już urządzona jest droga, nadto wskazać należy, iż uprawnienie to nie ma charakteru administracyjnego, lecz winno być dochodzone w drodze cywilnej. Dodatkowo wskazać należy, iż wymogiem wniesienia skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. jest, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 § 1 k.p.a., który to wymóg nie został w niniejszej sprawie spełniony. Podstawy wniesienia skargi nie stanowi również powołany w skardze art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten przewiduje możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu, który nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej gminy w zakresie w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie oraz skargi na bezczynność wójta, w przypadkach gdy przepisy prawa nakładają na wójta obowiązek wydania zarządzenia. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Nabycie bowiem przez jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości celem urządzenia na niej drogi gminnej nie należy do czynności nakazanych prawem, o których jest mowa w tym przepisie, a wójt nie ma prawnego obowiązku podjęcia czynności celem nabycia wskazanej przez skarżącego nieruchomości pod drogę, ani też wydania zarządzenia w tym przedmiocie. Z okoliczności sprawy nie wynika, czy Rada Gminy podjęła uchwałę w przedmiocie nabycia nieruchomości Nr 175/1 położonej w B.. W aktach sprawy znajduje się bowiem wyłącznie pismo Przewodniczącego Rady Gminy zobowiązujące Wójta tej gminy do nabycia tej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Treść tego pisma nie tworzy po stronie skarżącego, będącego osobą trzecią, żadnych uprawnień ani administracyjnoprawnych ani cywilnoprawnych do żądania nabycia przez Gminę tej nieruchomości. Uprawnienia takiego nie stwarzałoby także powzięcie przez Radę Gminy takiej uchwały. Art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym nie daje bowiem obywatelom legitymacji do żądania wykonania przez organ wykonawczy gminy uchwały rady, której powzięcie nie jest nakazane przepisami prawa. Sąd nie mógłby zatem nakazać organowi takiego działania jak wnioskowane w skardze, z uwagi na brak normy prawa administracyjnego, prawa materialnego, nakładającej na organ obowiązek podjęcia takich czynności. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o zwrocie wpisu od odrzuconej skargi.