III SA/Wa 1224/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. 1. odrzucić skargę; 2. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1914 (słownie: jeden tysiąc dziewięćset czternaście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu 25 maja 2020 r. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. Pismo nadała w placówce pocztowej. Wraz ze skargą wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. We wniosku podała, że do końca I kwartału 2020 r. przedmiotowa decyzja nie została doręczona, natomiast Skarżąca odebrała decyzję 18 maja 2020 r. Skarżąca podnosiła, że w oddawczej skrzynce pocztowej nie pozostawiono awizo, natomiast sytuacja związania z pandemią wirusa SARS-CoV-2 uniemożliwiła Skarżącej uzyskanie dostępu do akt sprawy podatkowej. Ponadto Skarżąca zarzuciła, że na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji brak jest podpisów, które zastępują parafy oraz informacji, gdzie przesyłka została złożona w celu jej odbioru. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 października 2020 r. (I FZ 213/20) oddalił zażalenie Skarżącej na ww. postanowienie tutejszego sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W sprawie jest bezsporne, że doręczenie decyzji organu drugiej instancji następowało za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co oznacza, że powinno zostać dokonane zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900) – dalej jako "O.p.", regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 150 § 1 O.p w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. (do rąk własnych adresata albo pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia adresata dwukrotnie. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 150 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 150 O.p.). Przepis ten niewątpliwie zapobiega tamowaniu biegu postępowania podatkowego przez uznanie czynności podjętych na jego podstawie za równoważne w skutkach doręczeniu pisma. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 23 grudnia 2019 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 31 grudnia 2019 r. Powyższe potwierdzają stosowne adnotacje na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję. Po upływie tych terminów oddano przesyłkę do zwrotu nadawcy i przyjęto termin zastępczego doręczenia decyzji na dzień 7 stycznia 2020 r. (6 stycznia 2020 r. - święto) - zgodnie z regulacjami art. 150 O.p. (upływ 14 dniowego terminu pozostawienia pisma w urzędzie pocztowym licząc od daty pierwszego awizo czyli 23 grudnia 2019 r.). Z dokumentów urzędowych wynika, że operator pocztowy zastosował się do wymogów art. 150 O.p. Skoro zatem decyzja organu została doręczona Spółce w miejscu jej siedziby ze skutkiem na dzień 7 stycznia 2020 r., zatem - zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. - 30 dniowy termin wniesienia odwołania od niej przypadał na 6 lutego 2020 r. Skargę Skarżąca wniosła natomiast za pośrednictwem poczty, nadając ją dopiero w dniu 25 maja 2020 r. (k. 22 akt sądowych ). Należy również podkreślić, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na decyzję doręczoną 7 stycznia 2020 r., upłynął 6 lutego 2020 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarga została wniesiona w dniu 25 maja 2020 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że w sprawie nie doszło do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, co potwierdził zarówno tutejszy sąd jak i Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając negatywnie zażalenie Skarżącej od postanowienia z dnia 27 lipca 2020 r. (postanowienie NSA z dnia 20 października 2020 r.). Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie doręczenia zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że istotne są adnotacje znajdujące się na kopercie, w której znajdowała się zaskarżona decyzja, a która to przesyłka została przekazana przez organ podatkowy do Poczty Polskiej celem doręczenia na adres siedziby Strony. Wynika z nich. że pierwszą próbę doręczenia przesyłki podjęto w dniu 23 grudnia 2019 r. Z powodu niemożności doręczenia decyzji adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Placówce Pocztowej, a zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w tym urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki na poczcie w terminie 7 dni (liczonym od daty pierwszego awizo) w dniu 31 grudnia 2019 r. podjęto próbę ponownego doręczenia. Informacje o awizowaniu przesyłki wynikają z nadpisanych adnotacji urzędowych na kopercie zawierającej przesyłkę, którą zwrócono organowi odwoławczemu wobec niepodjęcia przesyłki w terminie mimo dwukrotnego awizowania. Zatem, sposób doręczenia przedmiotowej decyzji odpowiada regulacji art. 150 O.p. Z adnotacji na kopercie i zawiadomieniu o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym wynikają niezbędne czynności listonosza, decydujące o zastosowaniu zastępczego trybu doręczenia decyzji. Trzeba tu szczególnie podkreślić, że awizo oraz adnotacje urzędowe mają charakter dokumentu urzędowego. Dokument urzędowy w postaci korespondencji organu podatkowego wraz z adnotacjami zamieszczonymi na tej przesyłce prze pracownika poczty, jeśli są sporządzone w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Wskazać należy, że osoba doręczająca przesyłkę listową nie ma obowiązku złożenia czytelnych podpisów, tym samym wystarczające jest złożenie jedynie podpisu nieczytelnego (parafy). Obowiązek złożenia czytelnego podpisu ciąży jedynie na osobie odbierającej przesyłkę. Należy również zwrócić uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się nawet, że brak podpisu doręczającego nie pozbawia zwrotnego potwierdzenia odbioru waloru dokumentu (tak NSA w wyroku z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1030/08, CBOSA). Na odwrocie koperty zawierające zaskarżoną decyzję znajdują się informacje w zakresie powodu braku doręczenia przesyłki, jak również wskazano daty pozostawienia pisma wobec niemożności doręczenia przesyłki. Bezsprzecznie doręczyciel jest zobowiązany do podania miejsca pozostawienia zawiadomienia. Nieczytelne wypełnienie odwrotu koperty w tym zakresie, nie rzutuje w ocenie Sądu na uchybienie procedurze "doręczenia zastępczego". W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym podana została informacja, że przesyłka mimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta we właściwym terminie. Na odwrocie znajdują się wszystkie informacje, o których mowa w art. 150 O.p., wymagane dla przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Odnieść należy się również do znajdującej się w aktach sądowych sprawy odpowiedzi operatora pocztowego na skargę Skarżącej dotyczącą nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję (k. 53 akt sądowych). W piśmie z dnia 4 czerwca 2020 r. operator pocztowy, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających nie uznał skargi Strony, potwierdzając, że przesyłka polecona będąca przedmiotem sporu została pobrana do doręczenia w dniu 23 grudnia 2019 r., wówczas dokonano awizowania, pozostawiając druk zawiadomienia o możliwości jej odbioru w oddawczej skrzynce odbiorczej. Ponadto w piśmie tym odwołano się do wyjaśnień uzyskanych od listonosza, z którym wynika, że osoby znajdujące się pod adresem Strony odmawiają odbioru korespondencji. Analogiczne ustalenia poczyniono w zakresie otrzymania druku zawiadomienia powtórnego. Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro Skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Na tej zatem podstawie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu na rzecz Skarżącej.