II OSK 1890/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1159/08 odrzucające skargę Stowarzyszenia "[...] " w W., Wspólnoty Mieszkaniowej A w W., Wspólnoty Mieszkaniowej B w W., Wspólnoty Mieszkaniowej C w W., J. N., S. G., E. G., A. A., A. i M. S. na decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1159/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia "[...]" w Warszawie, Wspólnoty Mieszkaniowej A, Wspólnoty Mieszkaniowej B, Wspólnoty Mieszkaniowej C, J. N., S. G., E. G., A. A., A. i M. S. na decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia [...] W. S.A. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd podniósł, że przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji - Prezydenta m. st. Warszawy, od której przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu wyższego stopnia - Wojewody Mazowieckiego. O możliwości wniesienia odwołania Prezydent m. st. Warszawy pouczył w zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący przed wyczerpaniem środków zaskarżenia wnieśli skargę do sądu administracyjnego, co spowodowało, że skargę jako niedopuszczalną, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. – odrzucił. Pełnomocnik skarżących pismem z dnia 23 września 2008 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, żądając jego uchylenia w całości, a także ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że powodem odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie było niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia, jakie służyły od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r., podczas gdy skarżącym nie przysługiwały żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, bowiem nie byli jego stroną. Skarżący nie odwoływali się od przedmiotowej decyzji również z tego powodu, że w dniu 30 października 2007 r. zawarli porozumienie z inwestorem [...] W. S.A., dotyczące warunków inwestycji na działkach objętych przedmiotową decyzją Prezydenta m. st. Warszawy. Inwestor nie zastosował się do ustaleń zapisanych w powyższym porozumieniu. W związku z tym skarżący wystąpili do Urzędu m. st. Warszawy Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z wnioskiem o udostępnienie, w ramach dostępu do informacji publicznej, decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r. Jako, że decyzja ta w dniu 13 grudnia 2007 r. stała się ostateczna w toku postępowania administracyjnego, skarżący zdecydowali się zwrócić do sądu administracyjnego, w celu ochrony ich interesu prawnego. Zdaniem skarżących, określony w przepisach p.p.s.a. termin do wniesienia skargi został przez nich zachowany. Pełnomocnik Prezydenta m. st. Warszawy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie, a przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. Uzasadniając powyższe pełnomocnik wskazał, że przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem przepisów art. 174 i 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga kasacyjna podlega odrzuceniu ponieważ nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne zostały natomiast wskazane w art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona, która kwestionuje orzeczenie Sądu pierwszej instancji wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który jej zdaniem został naruszony przez ten sąd. Należy podkreślić, że nie wystarczy ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, konieczne jest także sprecyzowanie do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie podlega sanacji. Skarga kasacyjna niespełniająca przedstawionych wyżej wymagań podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako "z innych przyczyn niedopuszczalna". Powyższe jest konsekwencją tego, że stosownie do treści art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę – poza kwestią nieważności postępowania, którą Sąd z urzędu bierze pod uwagę – w granicach skargi kasacyjnej, nie może zatem domniemywać zakresu zaskarżenia. Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżących skarga kasacyjna omówionych wyżej wymogów nie spełnia. Nie wskazano bowiem żadnego przepisu prawa, który został naruszony i na czym to naruszenie polegało. Zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej sprowadzają się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego - ustawy p.p.s.a. Taka skarga nie odpowiada wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a., gdyż nie przytacza podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, a więc nie określa granic skargi kasacyjnej, którymi Sąd jest związany. Należy także podkreślić, że sformułowane przez skarżących w skardze kasacyjnej żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia sprawy, w przypadku odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji, nie mogło odnieść oczekiwanego skutku, gdyż nie znajduje oparcia przepisach prawa. Stosownie bowiem do treści art. 185 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje ponownie sprawy, ale – w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie – przekazuje ją do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 i art. 180 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.