I OSK 687/09

TEZY 1.Jeżeli w ramach przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 135 r. ust 1 pkt 3 ustawy o Policji, obwiniony (skarżący) zarzu ca naruszenie obowiązujących przepisów, które dotyczą takich nieprawidłowości poszczególnych etapów przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, podejmowanych czynności w tym postępowaniu lub bezczynności proceduralnej w określonym zakresie, wadliwości formalnej i merytorycznej wydanych orzeczeń dyscyplinarnych, które nie są związane z wystąpieniem lub ujawnieniem po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego zdarzeń nieznanych w toku tego postępowania i nie wynikających z jego przebiegu, a mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, to określony w art. 135r. ust. 7 tej ustawytermin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym obwinionemu doręczone zostało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne (art. 135o. ust. 1 ustawy o Policji). 2.W powyższej sytuacji i w razie dwuinstancyjnego postępowania dyscyplinarnego termin 30 dni, o jakim mowa w art. 135 r. ust 7 ustawy o Policji, do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania, pokrywa się z terminem do wniesienia skargi na prawomocne orzeczenie dyscyplinarne do wojewódzkiego sądu administracyjnego, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. W takiej zatem sytuacji do obwinionego policjanta należy wybór środka ochrony prawnej - czy wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy złożyć wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Wyboru tego musi on jednak dokonać przed upływem terminu 30 (trzydziestu) dni od daty doręczenia mu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego - orzeczenia organu dyscyplinarnego II Instancji. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.) sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1382/08 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt. II SA/Wa 1382/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], którym odmówiono wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Komendant Miejski Policji w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. wymierzył nadkom. S. P. karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Policjant ten został obwiniony o nieprawidłowe wykonywanie zleconej czynności służbowej oraz wprowadzenie w błąd przełożonego. Od tego rozstrzygnięcia S. P. złożył w dniu [...] maja 2004 r. odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., który po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r., zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne uchylił w części dotyczącej wymiaru kary i wymierzył łagodniejszą karę nagany, a w pozostałym zakresie orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. utrzymał w mocy. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. S. P. wystąpił o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. dotyczącym wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany. Następnym wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący podtrzymał swoje żądania zgłoszone wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego powołanym wyżej orzeczeniem Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Badając okoliczności podnoszone we wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r., jak też stanowiącym jego kontynuację wniosku z dnia [...] lutego 2008 r., organ wojewódzki stwierdził, że S. P. powołuje się na te same okoliczności co w odwołaniu od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., lecz odmiennie je formułuje. Organ podkreślił, iż w badanych wnioskach skarżący wskazuje na naruszenie praw obwinionego, naruszenie przepisów ustawy o Policji oraz innych ustaw, błędy formalne i merytoryczne, brak obiektywizmu rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego oraz naruszenie podstawowych zasad polskiej procedury karnej. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. odmówił wznowienia postępowania, a Komendant Główny Policji, ponownie rozpoznając sprawę, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w wyniku złożonego przez S. P. odwołania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że składając wniosek z dnia [...] stycznia 2005 r., a następnie wniosek z dnia [...] lutego 2008 r., S. P. nie zachował terminu 30-dniowego, zakreślonego dyspozycją zawartą w art. 135r ust. 7 powołanej ustawy o Policji. Z tych więc względów należało odmówić wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P. wnosił o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji, zarzucając, że organ błędnie przyjął, że złożone przez niego wnioski z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem o wymierzeniu mu kary nagany, zostały złożone po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 135r ust. 7 powołanej ustawy o Policji. Podnosił, że podejmując zaskarżone postanowienie, organ pominął zupełnie fakt, że o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego, skarżący dowiedział się dopiero podczas konsultacji jaką odbył z radcą prawnym, na temat oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, stwierdził, iż organ przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, iż okoliczności, na które powołuje się skarżący we wnioskach z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r., tj. o nieprawidłowym – w jego ocenie – przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, były przez niego podnoszone w trakcie tego postępowania. Zarówno z treści odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, jak i wniosków o wznowienie postępowania wynika, iż zarzuty w nich zawarte dotyczą tych samych kwestii, tj. treści przedstawionego zarzutu, zebranego materiału dowodowego, braku obiektywizmu i tendencyjności ze strony przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego, naruszenia prawa do obrony oraz braku dowodów winy obwinionego, przy czym we wnioskach o wznowienie dodatkowo zawarto ocenę prawną. Sąd podkreślił, że w dniu [...] lipca 2004 r. skarżący otrzymał orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2004 r. o uchyleniu orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w B. w części dotyczącej wymiaru kary i wymierzeniu łagodniejszej kary nagany i utrzymaniu w mocy pozostałej części rozstrzygnięcia. W treści uzasadnienia orzeczenia, w oparciu o materiał dowodowy postępowania oraz ustalenia komisji odwoławczej, organ stwierdził, iż postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone prawidłowo, a dowody w nim zebrane świadczą o winie S. P., jednakże uznał karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe za niewspółmierną do zarzucanego czynu i stopnia zawinienia i wymierzył łagodniejszą karę nagany. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu powyższe wskazuje, iż okoliczności, na które powołuje się skarżący we wnioskach o wznowienie z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r. były mu znane w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, a najpóźniej w chwili otrzymania orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2004 r. Z samego zestawienia powyższych dat bezspornie wynika, w ocenie Sądu I instancji, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, upłynął w dniu [...] sierpnia 2004 r. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga S. P. pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. P., reprezentowany przez adwokat J. M. – N., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania sprawy zgodnie z art. 188 ustawy P.p.s.a. i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez: 1. błędną wykładnię art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, 2. błędną subsumcję stanu faktycznego sprawy przez przyporządkowanie go do uregulowań dotyczących składania skargi na ostateczne orzeczenie w Policji do sądu administracyjnego określone w art. 138 ustawy o Policji poprzez stwierdzenie, iż termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem biegnie od chwili otrzymania przez skarżącego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2004 roku, czyli od dnia [...] lipca 2004 r. i po tej dacie niedopuszczalne prawem jest złożenie tak skargi do sądu administracyjnego jak i wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, 3. niedokonanie literalnej analizy treści wniosku o wznowienie postępowania, która wykluczyłaby tezę, iż zawarte w nim informacje były znane skarżącemu już w toku postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Sądu skarżący o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się dopiero w dniu [...] lub [...] stycznia 2005 r., podczas konsultacji materiału zgromadzonego w sprawie, której dokonał z profesjonalnym prawnikiem. Ponadto Sąd nie wskazał żadnych argumentów potwierdzających stwierdzenie, że S. P. powoływał się we wnioskach o wznowienie postępowania na te same okoliczności, które przywołał w postępowaniu dyscyplinarnym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie ustalenia Sądu są całkowicie błędne, bowiem jak skarżący szczegółowo wykazał w skardze, okoliczności, na które powołał się we wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r., były przez niego istotnie znane i podnoszone w trakcie postępowania, jednak jedynie częściowo. Pełnomocnik strony podkreślił przy tym, że skarżący zdaje sobie sprawę z tego, że w tej części okoliczności te nie mogą podlegać rozpoznaniu, co wynika z art. 135s ust. 1 ustawy o Policji. Jednak art. 135r. ust. 7 tej ustawy nie wskazuje jak winna zostać udokumentowana data, gdy ukarany policjant dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Przepis ten nie rozstrzyga także, czy termin ten biegnie od daty otrzymania przez ukaranego policjanta orzeczenia instancji odwoławczej. Ustawa o Policji nie odsyła też w tym względzie do unormowań zawartych w innych aktach prawnych. Autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto, iż z uzasadnienia orzeczenia z dnia [...] lipca 2004 r. wynikało jedynie, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, iż postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego przeprowadzone było prawidłowo. Orzeczenie to nie zawiera jakichkolwiek wątpliwości organu, które skarżący mógłby wykorzystać we wniosku o wznowienie postępowania. Okoliczność ta, zdaniem skarżącego, winna była być przedmiotem analizy Sądu, a niedokonanie tej czynności stanowiło naruszenie przepisów postępowania. Skarżący podkreślił też, że w załączniku do wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. wskazał nowe okoliczności, odnoszące się do działań organu odwoławczego, który nie podjął czynności, mimo, że zaistniały ku temu przesłanki określone w art. 135l oraz art. 135m ustawy o Policji. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów postawionych w stosunku do orzeczeń zapadłych w postępowaniu wznowieniowym, a które skarżący zawarł w swojej skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, iż sąd odwoławczy, stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie tej sytuacja taka nie ma miejsca, zatem Sąd II instancji skupił się na rozpoznaniu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając te zarzuty Sąd stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do podstawowej kwestii, czy o okolicznościach zawartych we wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2005 r. i z dnia [...] lutego 2008 r., jako mających uzasadniać wznowienie postępowania dyscyplinarnego, skarżący dowiedział się dopiero w dniach [...] - [...] stycznia 2005 r. (po konsultacjach z prawnikiem), czy były one znane mu już z uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego doręczonego w dniu [...] lipca 2004 r., Przepis art. 135r. ust. 7 ustawy o Policji stanowi, iż wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie, w ocenie skarżącego, odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego nastąpiła z naruszeniem tego przepisu, bowiem wadliwie przyjęto datę, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Datę tę, zdaniem skarżącego, należy liczyć nie od dnia [...] lipca 2004 r., kiedy to doręczono stronie orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2004 r., ale od dnia [...] lub [...] stycznia 2005 r., kiedy to po konsultacji z prawnikiem dowiedział się o uchybieniach umożliwiających wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Poglądy wyrażone w skardze kasacyjnej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. W warunkach rozpoznawanej sprawy podstawę wznowienia stanowią zarzuty skarżącego, że orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało z naruszeniem obowiązujących przepisów, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia dyscyplinarnego Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r., t. j. przesłanka, o której mowa w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Za dzień dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego należy, jak to trafnie przyjął Sąd I instancji, uznać datę [...] lipca 2004 r. bowiem w tej dacie doręczono skarżącemu wskazane orzeczenie, z którym skarżący mógł się zapoznać, a w razie wątpliwości co do jego prawidłowości zasięgnąć opinii prawnika w terminie zakreślonym dla skorzystania ze środków ochrony prawnej. Wywody skargi kasacyjnej, iż w tej sprawie termin ten należy liczyć od [...] - [...] stycznia 2005 r., gdy po konsultacji z prawnikiem skarżący dowiedział się, że orzeczenie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, stanowi błędną interpretację przesłanki wznowieniowej określonej w art. 135r. ust. 1 pkt 3 oraz art. 135r. ust. 7 tej ustawy w zakresie dotyczącym daty dowiedzenia się o istotnej dla sprawy okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że skarżący we wnioskach o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r. powołał w istocie okoliczności, które były mu znane i podnoszone przez niego w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Według art. 135r. ust. 1 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się jeżeli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe; 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione Trzydziestodniowy termin, określony w art. 135r. ust. 7 do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, liczony od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, należy wiązać z określoną przesłanką wznowieniową, z jej istotą i charakterem. W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie zostało też zakwestionowane w skardze kasacyjnej stanowisko, że zawarte we wniosku obwinionego z dnia [...] stycznia 2005 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego i powtórzone w jego wniosku z dnia [...] lutego 2008 r., zarzuty w stosunku do postępowania dyscyplinarnego i wydanego w tym postępowaniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego odpowiadają przesłance wznowieniowej określonej w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji (str. 5 uzasadnienia postanowienia nr 16/08 Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2008 r., utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r.). Taka kwalifikacja przesłanki wznowieniowej w tej sprawie wynika jednoznacznie z treści wniosku obwinionego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zarówno pierwotnego z dnia [...] stycznia 2005 r. (naruszenia przepisów art. 132 ust. 1, 134h. ust. 1, 134i. ust. 4, 134i. ust. 6 pkt 5, 135e. ust.1 i ust. 2, 135g. ust. 1 i ust. 2, 135i. ust. 1, 135l. ust. 1, 135m. ust. 8 ustawy o Policji, art. 2 § 2, 7, 40 § 1, 74 § 1, 171 § 1 K.P.K. oraz art. 55 K.K.) jak i powtórzonego w piśmie z dnia [...] lutego 2008r., gdzie powołane zostały te same przepisy proceduralne ustawy o Policji i K.P.K. oraz przepis art. 55 K.K., których naruszenie mogło mieć, zdaniem obwinionego, wpływ na treść orzeczenia dyscyplinarnego – dodatkowe przytoczenie art. 135j. ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, jako także naruszonego (wymóg aby orzeczenie zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne), w niczym nie zmienia istoty zarzutów w aspekcie tej samej przesłanki wznowieniowej, a przy tym ten zarzut, tylko bez powołania przepisu, dotyczący wadliwości uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego, zarówno organu I jaki II instancji, był już co do istoty objęty zarzutami zawartymi we wniosku pierwotnym z dnia [...] stycznia 2005r. Treść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz treść skargi kasacyjnej także nie wywołuje wątpliwości co do tego, że w rozpoznawanej sprawie chodzi wyłącznie o przesłankę wznowienia postępowania dyscyplinarnego, określona w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. W granicach tej przesłanki wznowieniowej skarżący zarzucił: nieprawidłowości w kwalifikacji prawnej czynu, niewspółmierność wymierzonej kary do przypisanego przewinienia, nieprzeprowadzenie czynności wyjaśniających przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, błędne uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia, nieprawidłowe działania rzecznika dyscyplinarnego w zbieraniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprawidłowe sporządzanie protokołów i notatek z czynności, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, naruszenie zasady domniemania niewinności, niezapoznanie obwinionego ze wszystkimi materiałami sprawy, nieprawidłowości w treści orzeczenia organu II instancji, niewystąpienie przez komisję do zbadania w postępowaniu odwoławczym orzeczenia organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego, naruszenie zasady prawdy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i zasady logicznego rozumowania, naruszenie zakazu występowania inicjatora wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w roli świadka we wszczętym postępowaniu obciążającego obwinionego, nieumożliwienie obwinionemu pełnej swobody w składaniu wyjaśnień w toku przesłuchiwania go oraz naruszenie zasady indywidualizacji odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jak to wyżej podniesiono zachowanie terminu określonego w art. 135r. ust. 7, łączy się ściśle z rodzajem i charakterem przesłanki wznowieniowej, na której oparty został wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Tak zwane "obiektywne wadliwości postępowania" ujawnione przez następcze wystąpienie określonych zdarzeń po wydaniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, do jakich należą przesłanki wznowieniowej, o których mowa w art. 135r. ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 2 i 3 ustawy o Policji, mają odmienną istotę i charakter niż przesłanka wymieniona w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Z istoty przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, w przeciwieństwie do pozostałych przesłanek wymienionych w tym artykule, a mianowicie, że "orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia", wynika co do zasady, że o wydaniu orzeczenia z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów obwiniony ma możliwość wyrobić sobie zdanie, poprzez analizę i ocenę tego orzeczenia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, sam lub w konsultacji z innymi osobami, w tym z prawnikiem specjalistą, t. j. dowiedzieć się o tym, z doręczonego mu orzeczenia dyscyplinarnego w konfrontacji z okolicznościami dotyczącymi: przebiegu postępowania dyscyplinarnego, w tym zwłaszcza co do postępowania dowodowego, udziału obwinionego w tym postępowaniu, wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia i wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz z obowiązującymi w czasie tego postępowania przepisami. Jest to co do zasady taka sama sytuacja, jak dokonanie analizy i oceny oraz podjęcie stanowiska przez stronę co do zaskarżenia orzeczenia do sądu administracyjnego, kiedy to termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie ( art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 ustawy o Policji). Z tego względu, jeżeli w ramach przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 135 r. ust 1 pkt 3 ustawy o Policji, obwiniony (skarżący) zarzuca naruszenie obowiązujących przepisów, które dotyczą takich nieprawidłowości poszczególnych etapów przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, podejmowanych czynności w tym postępowaniu lub bezczynności proceduralnej w określonym zakresie, wadliwości formalnej i merytorycznej wydanych orzeczeń dyscyplinarnych, które nie są związane z wystąpieniem lub ujawnieniem po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego zdarzeń nieznanych w toku tego postępowania i nie wynikających z jego przebiegu, a mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, to określony w art. 135r. ust. 7 termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym obwinionemu doręczone zostało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne (art. 135o. ust. 1 ustawy o Policji). Tak więc, przy tego rodzaju zarzutach wznowieniowych mieszczących się w ramach przesłanki określonej w art. 135 r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji datą, w której ukarany Policjant dowiedział się, w rozumieniu art. 135r. ust. 7 tej ustawy, że orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść prawomocnego orzeczenia, jest data, w której mógł on zapoznać się z treścią tego orzeczenia. Z tego orzeczenia bowiem, zarówno z jego sentencji, jak i zwłaszcza z jego uzasadnienia wynika, czy przy jego wydaniu organy dyscyplinarne uwzględniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, czy zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, czy wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe, czy w szczególności odniosły się do wszystkich istotnych argumentów, okoliczności i dowodów przedstawionych i zgłoszonych przez obwinionego, czy dokonały wnikliwej analizy i oceny całego materiału dowodowego, w tym, czy organ odwoławczy miał na uwadze wszystkie istotne zarzuty podniesione przez obwinionego w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji, czy zarzuty te wszechstronnie rozważył, czy ocena dowodów jest spójna i logiczna, czy organy orzekające wskazały którym dowodom i dlaczego dały wiarę, a którym i dlaczego odmówiono wiarygodności, czy dokonano prawidłowej kwalifikacji prawnej zarzucanego i przypisanego czynu , czy zastosowano środki dyscyplinarne współmierne do przypisanego czynu i do stopnia zawinienia obwinionego. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zarówno w wersji pierwotnej z dnia [...] stycznia 2005 r. jak i w wersji z dnia [...] lutego 2008 r., zawierał powyższego rodzaju zarzuty co do przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego i wydanego w jego następstwie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Tego rodzaju zarzuty skarżący podnosił i zgłaszał już w toku tego postępowania. Wynika to, jak trafnie ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny, z porównania treści odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji z treścią pism skarżącego zawierających żądanie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Podkreślić należy, że wyjątkowo obszerne i szczegółowe odwołanie obwinionego od orzeczenia organu I instancji, w końcowej jego części zawiera podsumowujące wcześniejsze wywody stwierdzenie, że "postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone w sposób tendencyjny i łamiący procedurę z zamiarem udowodnienia mi winy za wszelką cenę " i to stwierdzenie zostało ponownie sprecyzowane wywodem, na czym te wadliwości polegały, w czym to się wyrażało. Także porównanie treści odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym i treści zarzutów w żądaniu wznowienia tego postępowania z treścią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na odmowę wznowienia tego postępowania i z treścią skargi kasacyjnej, zwłaszcza załącznika do tej skargi w postaci "Wykazu okoliczności", wskazuje na prawidłowość powyższego ustalenia przyjętego w zaskarżonym wyroku, że od tego rodzaju wadliwościach postępowania dyscyplinarnego i wydanego orzeczenia, skarżący "dowiedział się" już z otrzymanego orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji, a następnie z doręczonego mu w dniu [...] lipca 2004 r., orzeczenia organu II instancji z dnia [...] lipca 2004 r. Zaznaczyć przy tym należy, że jeżeli obwiniony odwoływał się od orzeczenia i instancji, to z istoty rzeczy pełną gamę zarzutów, co do naruszenia obowiązujących przepisów w aspekcie " zaskarżenia" tego prawomocnego orzeczenia, mógł przedstawić dopiero po doręczeniu mu orzeczenia organu odwoławczego. Jak to juz wyżej wskazano, z istoty i charakteru tego rodzaju zarzutów skarżącego, zgłoszonych w ramach, określonej w art. 135 r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, przesłanki wznowieniowej, że orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, wynika, że o takich naruszeniach prawa obwiniony dowiaduje się z treści prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Tak więc, w powyższej sytuacji i w razie dwuinstancyjnego postępowania dyscyplinarnego termin 30 dni, o jakim mowa w art. 135 r. ust 7 ustawy o Policji, do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania, pokrywa się z terminem do wniesienia skargi na prawomocne orzeczenie dyscyplinarne do wojewódzkiego sądu administracyjnego, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. W takiej zatem sytuacji do obwinionego policjanta należy wybór środka ochrony prawnej – czy wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy złożyć wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Wyboru tego musi on jednak dokonać przed upływem terminu 30 (trzydziestu) dni od daty doręczenia mu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego – orzeczenia organu dyscyplinarnego II Instancji. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że tego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego skarżący nie dochował. Mając na uwadze powyższe i uznając wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw w aspekcie wszystkich jej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.