IV SA/Wa 366/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia przyznać kuratorowi A. K. - ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania J. S. wynagrodzenie w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 maja 2013 r. skarżąca K. S. wniosła o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania J. S. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał skarżącą do wpłaty kwoty 120 zł na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem kuratora. Po uiszczeniu wskazanej kwoty przez skarżącą postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. Sąd ustanowił kuratora jak we wniosku w osobie A. K. – pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kurator brał udział w toczącym się przed sądem postępowaniu i uczestniczył w rozprawie (k. 81 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Stosownie zaś do treści art. 213 pkt 1 p.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane zostały w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 1982 r. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach zależy w każdym wypadku od rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości i nakładu pracy kuratora. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Wysokość wynagrodzenia kuratorów będących adwokatami nie może przekraczać stawek zasadniczego wynagrodzenia przewidzianego tymi przepisami, a wysokość wynagrodzenia innych kuratorów - 50% tych stawek. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Biorąc pod uwagę, że ustanowiona w sprawie kurator nie jest adwokatem oraz uwzględniając poniesiony przez nią nakład pracy, a także rodzaj i stopień zawiłości sprawy, należy stwierdzić, iż należne wynagrodzenie wynosić będzie 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 plit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., to jest 120 zł. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 237 § 1 p.p.s.a., strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie. Stosownie natomiast do § 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 1982 r. wypłata przyznanego kuratorowi wynagrodzenia następuje na podstawie postanowienia sądu rozpoznającego sprawę z zaliczki złożonej na pokrycie wydatków, a w razie gdy strona, na której wniosek ustanowiono kuratora, jest zwolniona od kosztów sądowych - z funduszów Skarbu Państwa. Mając na uwadze treść wyżej powołanych przepisów Sąd przyznał na rzecz kuratora ustanowionego dla uczestnika postępowania J. S. nieznanego z miejsca pobytu wynagrodzenie w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych, którego wypłata nastąpi z zaliczki złożonej na pokrycie wydatków. Z tych względów orzeczono jak w sentencji