II SA/Rz 1237/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PL na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 Ppsa, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Przytoczona W niniejszej sprawie wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi, z uwagi na nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania, zostało złożone w dniu 25 listopada 2020 r. w placówce operatora pocztowego. Pomimo dwukrotnego awizowania, wezwanie nie zostało podjęte przez adresata, a zatem skutek jego doręczenia nastąpił z dniem 9 grudnia 2020 r. Oznacza to, że ostatnim dniem siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków skargi był 16 grudnia 2020 r. We wskazanym terminie skarżący nie uzupełnił braków skargi. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 Ppsa.