V SA/Wa 1683/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Beata Bińkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... marca 2007 r. Nr ... w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę UZASADNIENIE Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr ... z dnia ... maja 2002 r. A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą F. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci obuwia dziecięcego, z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej na podstawie załączonego certyfikatu pochodzenia towaru z T. nr .... Postanowieniem z dnia ... lipca 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w M. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie pochodzenia towarów oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym, z uwagi na to, że do zgłoszenia celnego przedstawiono nieprawidłowy dokument potwierdzający pochodzenie towaru. Decyzją z dnia ... września 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w M. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej, określenia kraju pochodzenia i długu celnego i orzekł w tym zakresie. Decyzją z dnia ... listopada 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego strona przedłożyła kolejny dowód pochodzenia – świadectwo FORM A nr ..., wystawione retrospektywnie i potwierdzające chińskie pochodzenie towaru, oraz oryginały faktur wystawionych przez chińskiego producenta przedmiotowego obuwia. Strona przedstawiła również pisemne wyjaśnienia producenta obuwia, z których wynika, że potwierdzenie świadectwem nr ... niepreferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia przedmiotowego towaru, było wynikiem nierzetelności kontrahenta tajlandzkiego, w rzeczywistości towar jest pochodzenia chińskiego. Dyrektor Izby Celnej przekazał ww. świadectwo FORM A do weryfikacji przez upoważnione chińskie władze celne. W odpowiedzi władze te nadesłały pismo z dnia 26.05.2004r., informujące o pozytywnym wyniku weryfikacji świadectwa. Poinformowano, iż materiały użyte w procesie produkcji zostały całkowicie uzyskane w Chinach; cały proces produkcji odbywał się w Chinach. Stąd towary kwalifikują się do preferencyjnego traktowania w systemie GSP. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę fakt, że w sfałszowanym, tajlandzkim świadectwie pochodzenia powołano numer faktury stanowiącej podstawę wyliczenia wartości celnej towaru w przedmiotowej sprawie organ celny I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien przeprowadzić kontrolę zgłoszenia celnego również pod kątem zadeklarowanej wartości celnej. W związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2004 r. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib Urząd Celny w P. przejął do dalszego prowadzenia sprawy przekazane przez były Urząd Celny w M.. Decyzją z dnia ...maja 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał zgłoszenie celne z dnia 29 maja 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła i orzekając w tym zakresie ustalił, że stawka celna winna wynosić 40 %. Równocześnie orzekł o obowiązku uiszczenia przez stronę odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że w ramach kontroli postimportowej organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej dokonanej na podstawie ww. SAD. W ramach kontroli organy celne zwróciły się do organu, który wystawił załączone do SAD świadectwo pochodzenia towaru. Pismem z 18 kwietnia 2002 r. tajlandzkie władze celne poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia nr 1580428 (pieczęć oraz podpis zostały sfałszowane). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w M. ww. postanowieniem z dnia ... lipca 2003 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia pochodzenia towaru. Następnie decyzją nr ... z dnia ... września 2003 r. organ celny pierwszej instancji uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia i obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100 %. Wraz z odwołaniem od powyższej decyzji strona złożyła świadectwo FORM A nr ... wystawione retrospektywnie i potwierdzające chińskie pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało pozytywnie zweryfikowane przez władze celne Chin. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że z załączonych do odprawy celnej dokumentów wynika, iż krajem handlu przedmiotowego towaru była firma z siedzibą w Tajlandii, wobec czego dowód pochodzenia winien być sporządzony w Tajlandii, natomiast przedstawione przez stronę świadectwo FORM A zostało sporządzone w Chinach. Pomimo, że świadectwo FORM A potwierdza chińskie pochodzenie towaru, nie może stanowić dokumentu uprawniającego zastosowanie stawki celnej konwencyjnej, ponieważ nie zostało potwierdzone w kraju korzystającym, którym jest Tajlandia, a nie Chiny. Stwierdził, że towar należy traktować jako pochodzący z Chin, co uprawnia do zastosowania autonomicznej stawki celnej. Naczelnik orzekł o obowiązku zapłacenia przez stronę odsetek wyrównawczych, pouczył również, że prawidłowa wysokość podatku VAT zostanie rozstrzygnięta odrębną decyzją. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ... marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej powołując się na obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej, stwierdził, że przepisy te pozwalały na zastosowanie stawek konwencyjnych w przypadku towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej, do której należy przedmiotowy towar – obuwie, jeżeli jego pochodzenie zostanie udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi określone w §13 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Jak wynika z akt sprawy strona załączyła do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia potwierdzające tajlandzkie pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane negatywnie. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona złożyła pismo z 08.08.2003 r. skierowane do firmy C. z siedzibą w W. (Chiny) oraz odpowiedź tej firmy z 01.09.2003 r. W odpowiedzi firma chińska wyjaśniła, że skontaktowała się z eksporterami z Tajlandii, którzy zapewnili ją, iż wyprodukowane przez nią buty, po poddaniu ich procesom wykończenia i pakowania nabędą tajlandzkie pochodzenie. W piśmie z 30.09.2003 r. kolejna chińska firma W. z Z. złożyła podobne wyjaśnienia oraz załączyła 5 faktur, w których widnieje jako eksporter, wystawionych na firmę "A. oraz świadectwo FORM A potwierdzające chińskie pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane pozytywnie, jednocześnie władze chińskie wyjaśniły, że obuwie objęte tym dokumentem zostało wyprodukowane w fabrykach na terenie Chin, z materiałów całkowicie uzyskanych w Chinach, żadne materiały niepochodzące nie zostały użyte, tak więc towary te mają chińskie pochodzenie. Do odpowiedzi załączono kopię faktury, którą eksporter chiński przedłożył przy wniosku o wystawienie świadectwa FORM A. Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, że przedmiotowa faktura różni się od faktur, które strona przekazała do akt sprawy – przede wszystkim jest to faktura zbiorcza, obejmująca 5 faktur, którymi dysponowała strona. Ceny za poszczególne partie towarów wskazane w fakturze odbiegają od cen towarów wyszczególnionych w fakturach załączonych przez stronę. Ponadto faktura ta powołuje się na kontrakty nr... natomiast strona nie załączyła do zgłoszenia celnego żadnego kontraktu, natomiast w polu 5 DWC (numer i data kontraktu) oświadczyła, że warunki umowy zostały uzgodnione telefonicznie. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wynik weryfikacji władz chińskich stoi w sprzeczności z oświadczeniem strony oraz wyjaśnieniami chińskich kontrahentów. Z wyjaśnień tych wynika bowiem, że obuwie wyprodukowane w Chinach miało być poddane dodatkowym procesom wykończenia w fabryce w Tajlandii, tymczasem władze chińskie jednoznacznie oświadczyły, że cały proces wytworzenia obuwia objętego świadectwem FORM A nr jw. nastąpił na terenie Chin, oraz ze użyto doń materiałów wyłącznie chińskiego pochodzenia. Wskazał również na brak spójności między wyjaśnieniami chińskich firm oraz danymi zawartymi w zgłoszeniu SAD, a wyjaśnieniami strony zawartymi w odwołaniu. Strona podniosła bowiem, że tajlandzki kontrahent był w istocie pośrednikiem, a rzeczywistym eksporterem była chińska firma, tymczasem z wyjaśnień podmiotu chińskiego wynika, że to firma chińska miała być pośrednikiem między firmą "A. a firmą tajlandzką. Wskazał, że obowiązkiem strony jest podanie w zgłoszeniu celnym prawidłowych i rzetelnych danych, a tymczasem do zgłoszenia celnego strona załączyła dokumenty handlowe wystawione przez tajlandzkiego kontrahenta i wskazała tajlandzkie pochodzenie towaru. Ponadto w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona przedłożyła kopie bankowych dowodów zapłaty z 6.02.2003 r., z którego wynika, że tytuł płatności za obuwie gdzie jako beneficjent została wskazana firma trzecia M. Co. z H.stanowiła faktura ..., czyli faktura wystawiona przez firmę F. Co. z Tajlandii. Weryfikacja przeprowadzona przez władze Tajlandii nie zakwestionowała samej transakcji sprzedaży zawartej pomiędzy firmą F. z Tajlandii a polskim importerem; władze tajlandzkie oświadczyły jedynie, ze świadectwo pochodzenia jest sfałszowane, a firma F. została z tego tytułu pociągnięta do odpowiedzialności karnej. Organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował dokumentów handlowych załączonych przez stronę do zgłoszenia celnego, natomiast uznał świadectwo FORM A nr ... za wiarygodny dokument potwierdzający chińskie pochodzenie towaru. Jednocześnie organ celny pierwszej instancji nie dokonał w decyzji zmiany zgłoszenia celnego w części dotyczącej zadeklarowanego kraju pochodzenia, mimo iż przyjął chińskie pochodzenie towaru do zastosowania stawki autonomicznej. Organ wskazał, iż brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż przedmiotem importu było obuwie chińskiego pochodzenia, importowane z Chin. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że chińskie świadectwo pochodzenia towaru dotyczy towaru objętego zgłoszeniem celnym z 29.05.2002r., natomiast w dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego brak jest zapisu o kraju pochodzenia towaru. Wobec powyższego należało zastosować wobec sprowadzonego towaru autonomiczną stawkę celną podwyższoną o 100%, jednak na mocy zawartego w art. 234 Ordynacji podatkowej zakazu reformationis in peius oraz niemożności konwalidowania decyzji organu I instancji ze względu na upływ 3 letniego terminu do wydania decyzji przez ten organ, Dyrektor Izby Celnej postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w zakresie zastosowanej autonomicznej stawki celnej. Odnośnie obciążenia strony obowiązkiem zapłacenia odsetek wyrównawczych Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, powołując się na rozporządzenie Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, że strona posłużyła się sfałszowanymi dokumentami załączając je do zgłoszeń celnych w celu zastosowania w stosunku do zaimportowanego towaru, stawki celnej niższej niż prawnie należna. Wyniki weryfikacji wykazały bowiem, iż przedłożone przez stronę świadectwo pochodzenia nie zostało wystawione przez uprawniony do tego podmiot, a pieczęcie zostały sfałszowane. Strona nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem, a powoływanie się przezeń na nierzetelność kontrahenta tajlandzkiego nie zwalnia jej z odpowiedzialności za posłużenie się przy dokonywaniu odpraw sfałszowanym dokumentem, czego konsekwencją było zaniżenie kwoty długu celnego. Co więcej, strona nie jest w stanie wyjaśnić od kogo faktycznie kupiła towar, a okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych odnośnie pochodzenia importowanych towarów spowodowane było szczególnymi okolicznościami. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. A.K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu §13 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia [Dz.U. Nr 130, poz.851 ze zm.] poprzez odmówienie mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia towaru wystawionemu przez kraj, z którego dokonano wywozu towaru, naruszenie przepisu §3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych [Dz.U. Nr 155,poz.1515] poprzez naliczenie odsetek w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazano, iż strona złożyła nieprawdziwe świadectwo pochodzenia bez własnej winy. Uzasadniając zarzuty w motywach skargi strona podniosła, że w świetle §13 ust. 2 rozp. Rady Ministrów świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane za dowód pochodzenia towaru, w związku z czym złożone przez stronę świadectwo pochodzenia FORM A nr ..., zweryfikowane pozytywnie przez władze chińskie, kwalifikuje zaimportowane przez stronę towary do preferencyjnego traktowania. Nadmieniła, że świadectwo pochodzenia w rubryce dotyczącej trasy przewozu podaje, iż towary były transportowane drogą morską z portu W. w Chinach przez S. do H.W materiale dowodowym znajdują się faktury wystawione na stronę przez chińskiego producenta, sprzeczne więc z zebranym materiałem dowodowym jest twierdzenie Dyrektora Izby Celnej, że brak jest podstaw do przyjęcia, że świadectwo to dotyczy towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Tajlandzki kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie wskazał przepisów pozwalających na pominięcie mocy prawnej przedłożonego przez stronę świadectwa. Odnosząc się do nałożonego na stronę obowiązku zapłacenia odsetek wyrównawczych, podniosła, iż wykazała, że podanie przez nią nieprawidłowych danych było spowodowane szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, ale wynikiem nierzetelności tajlandzkiego kontrahenta. Okoliczność ta w ocenie strony powoduje, że nałożenie na nią obowiązku zapłaty odsetek jest sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącej złożył załącznik do protokołu rozprawy (k. 168-172 akt sądowych), kopię faksu z dnia 30.09.2003r. z W., wyciąg bankowy z 13.01.2003r. oraz potwierdzenie wykonania operacji (k. 185 – 186), kserokopie faksów wraz z tłumaczeniem z języka chińskiego, dotyczące przelewów pieniężnych (k. 187 – 190), faktury ... z 22.04.2002r., z dokonanymi adnotacjami banku, z których wynika, iż zapłata za fakturę była dokonywana partiami oraz 2 załączniki do protokołu pokontrolnego z przeprowadzonych czynności kontroli celnej poza urzędem celnym (k. 193-198). W załączniku do protokołu rozprawy pełnomocnik skarżącej podniósł, iż pochodzenie przedmiotowego towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr ... potwierdzone jest świadectwem nr ..., gdyż zgadza się nie tylko ogólna liczba butów, ale także liczba poszczególnych ich partii (modeli). Odnośnie sformułowanego w zaskarżonej decyzji zarzutu, że władze chińskie załączyły do odpowiedzi o pozytywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia fakturę, która różni się od faktur będących w posiadaniu skarżącej pełnomocnik strony wskazał, iż stwierdzono jedynie różnice w cenach poszczególnych towarów, tak więc potwierdzono ich liczbę. Ponadto pełnomocnik wskazał, że różnica w cenie może także wynikać z przerzucenia na skarżącą ukrytych kosztów prowizji pośrednika biorącego udział w transakcji, który z tego tytułu nie otrzymał od skarżącej żadnego wynagrodzenia. Poniósł też, iż mimo, że świadectwo pochodzenia ani załączone doń faktury nie odwołują się bezpośrednio do numerów kontenerów, to z pisma wystawcy tych faktur – W. z 30 września 2003 r. jednoznacznie wynika, że świadectwo pochodzenia nr ... obejmuje towar transportowany wskazanymi w zgłoszeniu celnym SAD kontenerami. Pełnomocnik dodał, że świadectwo pochodzenia dodatkowo identyfikuje towar poprzez wskazanie znaków i numerów opakowań w których buty były transportowane w kontenerach (rubryka 6 – marks and numbers of packages) i że nie są to, jak przyjął organ, numery kontraktów, ponieważ kontrakty takie nie istniały. Wskazał również, że analogiczne oznaczenia opakowań umieszczone są na załączonym do dokumentu SAD certyfikacie pochodzenia nr .... Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. Nr 153, poz. 1269]. Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej: p.p.s.a, w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne. Na wstępie należy wskazać, że na etapie postępowania sądowego skarżąca poinformowała, że obecnie nazywa się A.S.. Potwierdzeniem tego faktu jest ten sam numer NIP w deklaracjach PIT składanych przez A. K. i A. S.. Zgodnie z §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia [Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.] jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów, 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację, 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru ( ust.2). Aby świadectwo pochodzenia mogło być uznane za dowód pochodzenia konkretnego towaru musi zawierać dane niezbędne do identyfikacji tego towaru. Świadectwo pochodzenia musi być wystawione dla konkretnego podlegającego odprawie celnej towaru, a nie dla jakiegokolwiek innego towaru, nawet jeżeli jego rodzaj i ilość są identyczne z towarem zgłoszonym do odprawy celnej. W niniejszej sprawie strona dowodziła, że przedstawione przez nią w toku postępowania celnego chińskie świadectwo pochodzenia FORM A tyczyło butów zgłoszonych do odprawy celnej na podstawie dokumentu SAD z 29.05.2002 r. Według strony o tożsamości towaru zgłoszonego do odprawy na podstawie j.d.a. SAD z 29.05.2002 r. z towarem dla którego wystawione zostało chińskie świadectwo pochodzenia FORM A ... świadczy to, że oba dokumenty dotyczą towarów tego samego rodzaju i w tej samej ilości, a także fakt, że trasa transportu towarów określonych w obu dokumentach jest identyczna. Oceniając tę okoliczność na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd stwierdził, że ocena zebranych w sprawie dowodów nie daje podstaw do przyjęcia, że buty zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z 29 maja 2002 r. są tożsame z butami, dla których wystawione zostało świadectwo pochodzenia FORM A .... Jak wynika z treści chińskiego świadectwo pochodzenia FORM A nr ... zostało ono wystawione dla butów, których transakcja kupna-sprzedaży została potwierdzona fakturą zbiorczą, dokumentującą sprzedaż butów przez firmę W. na rzecz firmy F. A. K.. W niniejszej sprawie niesporne jest, że do zgłoszenia celnego strona załączyła fakturę ..., wystawioną przez firmę F. Co. z Tajlandii. Faktura dotyczyła butów. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem zgłoszenia celnego była określona ilość butów zakupionych na podstawie faktury ... przez skarżącą od spółki F. Co. z Tajlandii. Po negatywnej weryfikacji przedstawionego przez stronę świadectwa pochodzenia wskazującego, że importowany towar pochodzi z Tajlandii, strona próbowała wykazać, że towar ten pochodzi z Chin. Na poparcie swojego twierdzenia o chińskim pochodzeniu towaru przedstawiła ww. chińskie świadectwo pochodzenia towaru FORM A nr ... – zweryfikowane następnie pozytywnie przez władze chińskie. W przedstawionym przez stronę chińskim świadectwie pochodzenia wskazane zostało, że dotyczy ono określonej ilości par butów oraz określonych faktur nr ... z 19 marca 2002 r. Strona przedstawiła również wymienione w tym świadectwie faktury( k 72 – 76 akt admin.). Są to faktury wystawione przez W. na F..A.K. Z przedstawionego świadectwa pochodzenia nr ... oraz faktur wystawionych przez W. wynika, że A.K. prowadząca działalność pod nazwą F. kupiła od firmy W. określoną ilość butów oraz, że buty te należy w świetle obowiązujących przepisów uznać za buty chińskie. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby ten sam towar kupiła dwukrotnie: raz od firmy W. na podstawie faktur o numerach ... z 19 marca 2002 r. i powtórnie od firmy I. z Tajlandii na podstawie faktury nr ... z 22 kwietnia 2002 r. A tylko wykazanie dokonania dwukrotnie zakupu tego samego towaru czyniłoby możliwym uznanie, że towar dopuszczony do obrotu zgodnie z dokumentem SAD z 29.05.2002 r. nabyty - co wynika z zapisu w polu 44 SAD - na podstawie faktury ... jest tożsamy z towarem, nabytym na podstawie faktur nr ..., dla którego wystawione zostało świadectwo pochodzenia FORM A .... Tak więc niesłuszny jest podniesiony w skardze zarzut, że organy celne odmówiły mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia, naruszając tym samym §13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia [Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.]. Organ celny wbrew twierdzeniu skarżącej nie odmówił mocy prawnej przedłożonemu przez stronę świadectwu pochodzenia towaru, a jedynie uznał, że nie dotyczy ono towaru objętego przedmiotowym dokumentem SAD. Dlatego też nie było powodu do wskazania przepisu stanowiącego podstawę odmówienia mocy prawnej świadectwu pochodzenia. Z zebranych dowodów nie można wywodzić - wbrew twierdzeniu skarżącej - że tajlandzki kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Przeczą temu następujące fakty: po pierwsze treść faktury ... dołączonej do zgłoszenia SAD. W fakturze tej wyszczególniono ilość par i wielkość butów, których dotyczy faktura, nie wspomniano natomiast o usłudze pośrednictwa. Po wtóre przeczy temu sam fakt załączenia tej faktury do zgłoszenia celnego. Dopuszczeniu do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego podlegała bowiem określona ilość butów, a nie usługa pośrednictwa. Ponadto na "Dyspozycji wystawienia polecenia wypłaty za granicę" wystawionej przez skarżącą dla Kredyt Banku jako tytuł płatności wskazane zostały faktury za obuwie, między innymi faktura nr ..., a nie faktury z tytułu usługi pośrednictwa (k.61 - 63 akt. adm.). Jako beneficjent płatności wskazana została osoba trzecia wskazana przez I.. Co. LTD. (k. 19 akt adm.). Gdyby F. Co. miała być pośrednikiem transakcji w tym sensie, że kupowała obuwie w Chinach i następnie sprzedawała firmie "A., to powinna była przedstawić dokumenty (faktury) na podstawie których nabyła buty od chińskiego producenta. W celu udokumentowania chińskiego pochodzenia tych butów powinna była przedstawić chińskie świadectwo pochodzenia wskazujące faktury, na podstawie których kupiła te buty. Takich dokumentów w sprawie nie przedstawiono. O tym, że sprowadzone obuwie nie jest chińskiego pochodzenia świadczy dodatkowo znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie H..Co. Ltd. z Tajlandii, że spółka ta jest producentem obuwia, a spółki I.. Co. Ltd. i B..Co/Ltd. są spółkami handlowymi zajmującymi się eksportem obuwia do "spółki F. (k.61, 61 verte akt adm. sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1685/07). Należy podkreślić, że H.. Co. Ltd. oświadczyła, że jest producentem obuwia, a nie, że dokonała jego wykończenia, przerobienia i przepakowania, a jak wynika z pisma z 30.09.2003 r. firmy W.– wystawcy faktur wymienionych w chińskim świadectwie pochodzenia towaru, partia obuwia wyprodukowana w Chinach została odebrana przez firmę I. Co. z Tajlandii, która zapewniła firmę W., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie uzyska tajlandzkie pochodzenie, czyli że miało ono być w Tajlandii tylko przerobione, wykończone i przepakowane. Nie można również było pominąć kolejnej okoliczności przeczącej tezie o tożsamości towaru przedstawionego przy zgłoszeniu celnym z dn. 29.05.2002r. i objętego świadectwem FORM A ..., a mianowicie różnicy wartości tych towarów. Faktura przedstawiona przez eksportera starającego się o wydanie przedmiotowego świadectwa, której kopię władze celne chińskie przesłały do Izby Celnej w Warszawie wraz z wynikami weryfikacji świadectwa pochodzenia, opiewa na kwotę ... USD (k 87 akt admin.), tymczasem wartość towaru przedstawionego do odprawy celnej strona określiła, zgodnie z fakturą ... na kwotę ... USD ( k 21 akt admin. - zgłoszenie celne, k 19 -faktura wystawiona przez I.. Co. z Tajlandii ). Na marginesie tylko można dodać, że przedstawiona przez władze chińskie faktura zbiorcza różni się z kolei co do wartości towarów z dołączonymi przez skarżącą jednostkowymi fakturami wystawionymi przez chińskiego kontrahenta i bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy, na które wskazywała strona (załącznik do prot. rozprawy str. 170 akt. sądowych), ocena tych dowodów dokonana przez Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, jako przemawiających przeciwko przyjęciu tożsamości towarów nie może przez sąd być uznana za dowolną. W tym miejscu należy odnieść się do przedstawionych dopiero na etapie postępowania sądowego dowodów, dopuszczonych postanowieniem na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. Trzeba wskazać, że co do zasady, przed sądem administracyjnym możliwe jest przeprowadzenie jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego, w warunkach z art. 106 § 3 p.p.s.a. Jednak dokonanie osądu, czy nowo przedstawione dokumenty wskazują na to, iż ocena sprawy dokonana przez organ była nieprawidłowa, czy też, że dokumenty te dowodzą nowych, istotnych okoliczności, mogących być podstawą wznowienia postępowania wymaga uprzedniego przeprowadzenia z nich dowodu. Należy też podkreślić, iż do uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie wystarczy samo stwierdzenie, że po jej wydaniu doszło do ujawnienia nowych dowodów lub okoliczności faktycznych istniejących w dniu jej wydania, nieznanych organowi orzekającemu. Konieczne jest jednocześnie aby ujawnione dowody lub okoliczności faktyczne nimi wykazane były istotne dla sprawy, a zatem aby zapoznanie się z nimi przez organ mogło wpłynąć na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia ( por. wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., l S.A. 198/85, ONSA 1985/1/35). Analizując przedstawione na rozprawie 13 grudnia 2007r. dokumenty sąd uznał, iż ich wcześniejsze ujawnienie nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia, nie dowodzą też one, iż ustalony przez organy celne stan faktyczny, czy też jego ocena były nieprawidłowe. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż złożona kopia faksu z dnia 30.09.2003r., z W. nie jest dokumentem nowym, znajduje się w aktach administracyjnych sprawy ( k 183 ) i faks ten był przedmiotem szczegółowej analizy dokonanej przez Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej decyzji ( str. 3 ). Wyciąg bankowy z 13.01.2003r. oraz potwierdzenie wykonania operacji ( k 185 – 186, 195), zgłoszone na okoliczność przekazania przez M. należności za towar producentowi chińskiemu, w żaden sposób nie mogą tego dowodzić, gdyż świadczą wyłącznie o obciążeniu rachunku w ... S.A. na rzecz M. CO LTD z tytułu zapłaty za fakturę .... Jest to zgodne z ustaleniami Dyrektora Izby Celnej, który stwierdził, iż " w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego Strona przedłożyła kopie bankowych dowodów zapłaty z 06.02.2003r., z których wynika, że tytuł płatności za obuwie gdzie jako beneficjent została wskazana firma trzecia – M.Co. z H. — stanowiła faktura nr ..., czyli faktura wystawiona przez firmę F. Co. z Tajlandii" ( str. 4 decyzji). Nie mogą również być dowodem na okoliczność przekazania przez M. Co. kwoty płatności na rzecz chińskiego wystawcy faktur (co według strony uwiarygodniałoby jej twierdzenie o tym, iż towar wyprodukowała spółka chińska, a spółka tajlandzka była tylko pośrednikiem) nieczytelne kserokopie faksów wraz z tłumaczeniem z języka chińskiego, dotyczące przelewów pieniężnych, z których oprócz kwot będących przedmiotem przelewów wynika tylko jaka była nazwa i bank remitenta, pojawia się również w niewidomym kontekście nazwa M. (k 187 – 190) . Ponadto nie zmienia niczego w zakresie ustalonego stanu faktycznego ani jego oceny przedstawiona kopia faktury ... z 22.04.2002r., z dokonanymi adnotacjami banku, z których wynika, iż zapłata za fakturę była dokonywana partiami. Organ nigdy nie twierdził aby zapłata była dokonana jednorazowo, a dokument ten tylko potwierdza to co zostało ustalone i wynika niezbicie z innych dokumentów, iż płatności dokonano na podstawie tej właśnie faktury, a nie faktur wystawionych przez W. Corp. Wreszcie dwa załączniki do protokołu pokontrolnego z przeprowadzonej kontroli celnej przez Izbę Celną w C., zgłoszone na okoliczność, iż w okresie w którym było dokonane przedmiotowe zgłoszenie celne strona nie sprowadzała innych towarów oznaczonych jako towary z Chin także zdaniem sądu nie dowodzą okoliczności, którą należałoby uznać za istotną z punktu widzenia wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z twierdzeń organu nie wynika, aby ustalił, że towar objęty świadectwem pochodzenia FORM A ... był przedstawiony w Polsce do odprawy celnej w jakimkolwiek innym terminie, twierdzi tylko, iż nie można zidentyfikować, że towar objęty przedmiotowym świadectwem jest tożsamy z towarem przedstawionym przy zgłoszeniu celnym z 29.05.2002r. W tym miejscu należałoby też nadmienić, iż sąd nie podziela poglądu strony, że do identyfikacji towaru można posłużyć się numerami kontenerów, które zostały wymienione w zgłoszeniu celnym SAD ... oraz w faksie chińskiego kontrahenta z dn. 30.09.2003r., gdyż jak wyżej wskazano informacje zawarte w tym faksie są całkowicie sprzeczne z innym dokumentem, omówionym wyżej, pochodzącym od H. . Co.Ltd., w którym firma ta oświadczyła, że jest producentem obuwia. Wyjaśnienia chińskiego kontrahenta zostały uznane przez Dyrektora Izby Celnej za niewiarygodny dowód na okoliczność tożsamości towarów objętych świadectwem pochodzenia nr ... i przedstawionych przy zgłoszeniu celnym z 29.05. 2002r. także i z tej przyczyny, że stały w sprzeczności z wynikami weryfikacji przedstawionymi przez władze chińskie, które stwierdziły, że cały proces wytworzenia obuwia objętego FORM A nastąpił na terenie Chin oraz, że użyto do niego materiałów wyłącznie chińskiego pochodzenia. Tymczasem chiński kontrahent, co już wyżej wskazano, w faksie z 30.09.2003r., oświadczył, że obuwie wyprodukowane w Chinach miało być poddane dodatkowym procesom wykończenia w fabryce w Tajlandii. Trzeba się natomiast zgodzić z zarzutem skarżącej, iż w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że faktura z dnia 19 marca 2002r. wystawiona przez W., dołączona przez chińskie władze celne do wyników weryfikacji FORM A powołuje się na numery kontraktów o których strona nie poinformowała dokonując zgłoszenia celnego. Faktem jest, że oznaczenia przyjęte przez organ celny za numeru kontraktów dotyczą numerów opakowań, co wynika chociażby z porównania przedmiotowej faktury i świadectwa pochodzenia. Błąd ten, zdaniem sądu, nie miał jednak wpływu na wynik sprawy gdyż przyjęte w tym zakresie ustalenia stanowiły tylko jeden z wielu, wcale nie decydujący, element oceny wiarygodności zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do sprawy nałożenia na stronę obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych Sąd stwierdził, że również w tym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z §5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych [Dz.U.Nr155,poz.1515] nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zgodnie z art. 64§2a obowiązującej w dacie dokonania zgłoszenia celnego ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny [t.jed. Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.] złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca nie wykazała się należytą starannością przy kupowaniu i importowaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wynika z postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w M. z dnia ... lipca 2003 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ż. (k.74/75 akt. adm. sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1685/07) przesłuchana w sprawie w charakterze świadka A. K. zeznała, że towar z Tajlandii zamawiała drogą faxową u pana D.pośrednika z firmy A. w H., zamówiony towar był wysyłany do H., skąd firma spedycyjna przywoziła go transportem lądowym do Polski. Kierowca wiozący towary do Polski otrzymywał w zalakowanej kopercie oryginały dokumentów handlowych, tj. faktury, packing listy i świadectwa pochodzenia. Skarżąca ograniczyła się więc do zamawiania towaru u pośrednika w H. i jak wynika z zebranego w sprawie materiału, zamawiając towar nie wiedziała nawet kto był jej kontrahentem. W kwestii oceny staranności działania skarżącej zauważyć należy, że pomimo, iż nie chciała kupować obuwia chińskiego, ale tajlandzkie, zamówienia składała u pośrednika w H., czyli w Chinach. W takiej sytuacji powinna była dołożyć szczególnej staranności w celu uzyskania informacji i dokumentów dotyczących kontrahenta transakcji oraz producenta kupowanego obuwia. Ze znajdujących w aktach administracyjnych sprawy dokumentów wynika, że dopiero pismem z 8 sierpnia 2003 r. skierowanym do firmy C., skarżąca zwróciła się o wskazanie producenta lub eksportera obuwia i wyjaśnienie kraju pochodzenia towaru oraz dostarczenie oryginalnych dokumentów (k. 36,37 akt adm. sprawy). Równocześnie strona poinformowała C., że nie może się skontaktować z ich przedstawicielem D.. Należy wskazać, że z ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wynika, że skarżąca kontaktowała się z panem D.pośrednikiem z firmy A.w H.. Pierwszego września 2003 r. A. K. otrzymała pismo od C. informujące, że wobec faktu, że nie zgodziła się kupować obuwia chińskiego firma ta skontaktowała się z eksporterami z Tajlandii, którzy zapewnili ją, że obuwie wyprodukowane w Chinach po wykończeniu i przepakowaniu otrzyma certyfikat pochodzenia tajlandzki i w tym sensie firma C.zapewniała o możliwości wyprodukowania obuwia w Tajlandii. (k.68 akt. adm.) Faksem z 25 września 2003 r. skarżąca – w związku z otrzymaniem z Urzędu Celnego wezwania do dostarczenia dodatkowych dokumentów - zwróciła się do C.prosząc o przesłanie niezbędnych dokumentów związanych z świadectwem pochodzenia nr 02208/3002, tj. faktur i wyjaśnień. Na faks ten 30 września 2003 r. przysłała z faksu "C.odpowiedź inna firma, a mianowicie W., która wyjaśniła przebieg transakcji w następujący sposób: Partia obuwia wyprodukowana w Chinach została odebrana przez firmę F. Co. z Tajlandii. Firma ta zapewniła firmę W., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie to otrzyma tajlandzkie świadectwo pochodzenia po czym zostanie sprzedane firmie skarżącej. Firma F.Co. odebrała towar i poprosiła o wypisanie faktur na F.. Firma W. poinformowała, że nadal posiada te faktury i dostarczy A. K.ich oryginały, a jeżeli będzie to możliwe także kopię płatności do W.(k.65, 71 akt.adm.). Kopie płatności nie zostały dostarczone. Nie wyjaśniono również jaki kontrahent miałby za towary nabyte na podstawie tych faktur zapłacić: czy F. A. K., która o istnieniu tych faktur dowiedziała się z pisma z dnia 30 września 2003 r. czy inna firma, nie wskazana w fakturach jako nabywca towaru. Przedstawiona przez stronę korespondencja wskazuje na to, że dostawcy kupowanych przez nią butów byli co najmniej nierzetelni, nie zmienia to jednak faktu, że strona nie dołożyła należytej staranności podejmując działalność w zakresie importu obuwia. Umorzenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe i stwierdzenie, że dochodzenie nie wykazało aby osoby dokonujące zgłoszeń celnych wiedziały lub mogły podejrzewać, że przedstawione świadectwa pochodzenia są sfałszowane nie powoduje uznania, że w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie odsetek wyrównawczych zaistniały nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od naliczenia tych odsetek. Umorzenie postępowania o przestępstwo skarbowe nie wyklucza bowiem wystąpienia zaniedbania po stronie importera, co w ocenie Sądu miało miejsce w niniejszej sprawie. Reasumując, sąd uznał ocenę dowodów dokonaną przez organy celne, w szczególności Dyrektora Izby Celnej w W. za wyczerpującą i nienaruszającą zasad określonych w art. 180 i nast., 187, 191 i 192 Ordynacji podatkowej oraz prowadzącą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, ponadto ani analiza akt ani argumenty skargi nie ujawniły wad decyzji tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.