IV SA/Wa 1075/19

SENTENCJA Dnia 31 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 roku nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić W. S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2017 r. Rada Gminy S. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych w Gminie S. we wsiach B., W., K., L., S., B., L., L., B. i B.. W dniu [...] kwietnia 2019 r. W. S., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie. Zarządzeniem z 5 lipca 2019 r. (k. 20) skarżący został wezwany do wykazania konkretnego, własnego i indywidualnego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy S. z [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych w Gminie S., we wsiach: B., W., K., L., S., B., L., L., B. i B. w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem podrzucenia skargi. Zgodnie z zawartym w aktach sądowych zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 23) odpis zarządzenia z 5 lipca 2019 r. został doręczony skarżącemu 23 lipca 2019 r. Zatem zakreślony siedmiodniowy termin do wykazania interesu prawnego skarżącego w zaskarżaniu uchwały upłynął 30 lipca 2019 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na zarządzenie z 5 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd jest zobligowany ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m. in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 - dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez wnoszącego skargę interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3.06.1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, poz. 89). Interes prawny istnieje zatem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.02.1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publ. www.orzeczenia .nsa.gov.pl). W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (publ. ONSAiWSA 2005/4/32) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" - B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424. Innymi słowy rzecz ujmując, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198). W postanowieniu z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. II FSK 1337/06 (LEX nr 384145) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że W. S., na obecnym etapie postępowania, nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy S. z [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych w Gminie B., W., K., L., S., B., L., L., B. i B. Skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył w Sądzie żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że posiadała on prawem chroniony interes prawny uprawniający do wniesienia skargi w imieniu własnym i znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. W sytuacji, gdy skarga została wniesiona w sprawie, w której strona wnosząca skargę nie ma legitymacji skargowej, skarga taka podlega odrzuceniu. Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji W. S. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.