II SA/Op 399/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Starosty Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. 4 UZASADNIENIE Skargą z dnia 24 kwietnia 2009 r. P. W. zaskarżył decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia [...], nr [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Sprawę tą zadekretowano pod sygnaturą akt II SA/Op 165/09. W sprawie tej strona skarżąca wskazała ponadto, że zaskarżona decyzja została sprostowana postanowieniem Starosty Opolskiego z [...] ( por. skarga i pismo z 22 czerwca 2009 r., k-34 ). Postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie II SA/Op 203/09 WSA w Opolu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalną. Orzeczenie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/09. Sąd II instancji zarzucił, że strona została pozbawiona udziału w postępowaniu, gdyż umocowanie udzielone radcy prawnemu G. S. w sprawie II SA/Op 165/09, nie obejmowało działania za stronę w sprawie wyłączonej, a odnoszącej się do postanowienia Starosty Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 10 listopada 2009 r. i 1 grudnia 2009 r. wezwano skarżącego P. W. do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 52 §1 i § 2 P.p.s.a. i złożenia oświadczenia procesowego, czy jego zamiarem było także zaskarżenie powołanego postanowienia Starosty Opolskiego z dnia [...], z pouczeniem, że w braku odpowiedzi Sąd traktował będzie pismo strony z dnia 24 kwietnia 2009 r. także jako skargę na postanowienie Starosty Opolskiego z dnia [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych P. W. stwierdził, że nie składał zażalenia na postanowienie Starosty Opolskiego (k-85), a wezwanie na zarządzenie z dnia 1 grudnia 2009 r. pozostawił bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 3 P.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Skoro pismo strony z dnia 24 kwietnia 2009 r. wymieniało poza zaskarżoną decyzją Wojewody Opolskiego z dnia [...], także postanowienie Starosty Opolskiego z dnia [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w tejże decyzji, to wobec treści uzupełniającego wezwania sądu na zarządzenie z dnia 1 grudnia 2009 r., należało przyjąć, że skargą zaskarżono tak decyzję, jak i postanowienie. Stąd zasadne rozdzielenie skarg i rozpatrywanie skargi na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie wyłączonej i zapisanej pod sygnaturą II SA/Op 399/09 (poprzednio II SA/Op 203/09). Stosownie do treści przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego co do zasady można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie natomiast z przepisem art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę do sądu na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieś dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to powinno być złożone w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.). W tym przypadku termin trzydziestu dni do złożenia skargi sądowoadministracyjnej liczony jest od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, termin ten wynosi sześćdziesiąt dni, liczonych od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a. stronie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia ( por. art. 113 § 1 i § 3 K.p.a. ). Tymczasem bezspornie P. W. oświadczył, iż nie wnosił zażalenia na postanowienie Starosty Opolskiego. Niezależnie od tego, w myśl powołanego wyżej art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarga winna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie do uzupełnienia tego braku formalnego skarżący otrzymał 17 listopada 2009 r. i nie uzupełnił wymienionego uchybienia. Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie wyżej powołanych przepisów art. 52 § 1 i § 2 oraz art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a.