II SA/Sz 1018/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] Z.M. (emerytowany policjant) wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji w M. o przyznanie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem domu jednorodzinnego położonego w miejscowości [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w M. odmówił przyznania powyższego świadczenia z uwagi na to, że sprawa była już rozpatrzona inną decyzją. Od powyższej decyzji Z.M. wniósł odwołanie podnosząc, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące przyznanie wnioskowanej pomocy mieszkaniowej, zaś decyzję wydano z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz § 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów. Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 97 ust. 5 i 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w związku z § 1 i § 9 rozporządzeniem MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 864), art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin (Dz. Z 2013 r., poz. 667), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z zebranych dokumentów wynika, że decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. przydzielił zainteresowanemu lokal mieszkalny położony w [...] nr [...] o powierzchni mieszkalnej [...]m2, usytuowany w obiekcie pozostającym w zarządzie jednostki organizacyjnej Policji. Decyzją z dnia [...] Starosta M. wygasił trwały zarząd przysługujący Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego [...], małżonkowie E.i Z. M. nabyli na własność całą ww. nieruchomość. W dniu [...] zainteresowany będąc policjantem w służbie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z wykupem tej nieruchomości. Na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w M. odmówił przyznania zainteresowanemu pomocy finansowej na cel wskazany we wniosku. Strona nie skorzystała ze środków zaskarżenia. Ponowny wniosek w tej samej sprawie Z.M. złożył w dniu [...], zaś organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił przyznania pomocy finansowej. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle przepisów prawa uprawnienie do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego powstaje wówczas, gdy policjantowi (emerytowi) nie przydzielono lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że Z.M. otrzymał lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale z zasobów Policji, a następnie na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego dokonał jego wykupu od Skarbu Państwa. Tak więc uprawnienie skarżącego określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji zostało zrealizowane, a zatem brak jest podstaw prawnych do uzyskania pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ww. ustawy. Dalej organ wyjaśnił, że złożony przez Z.M. wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej w roku [...] na wykupienie ww. lokalu został rozpatrzony przez Komendanta Powiatowego Policji w M. odmownie. Wydana decyzja stała się ostateczna. Wobec tego, brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy ponownie i wydania decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, albowiem sprawa była rozstrzygnięta inną decyzją. Z tych też względów wszczęte postępowanie w tej sprawie uznać należało za bezprzedmiotowe, co skutkuje jego umorzeniem. Stosownie bowiem do art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że Komendant Powiatowy Policji w M. w decyzji przedstawił stan faktyczny w oparciu o częściowo zebrany materiał dowodowy, który uzupełniono w postępowaniu odwoławczym. Nadto zaznaczył, że pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi (emerytowi) tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych przy jednoczesnym spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 94 ustawy o Policji. Z.M. kwestionując powyższą decyzję w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazanej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy: tj. -art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy prawidłowym rozstrzygnięciem powinno być uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; - art. 105 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dojście do przekonania, że istnieją przesłanki do umorzenia postępowania; - art. 8 i 11 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przez organ przesłanek, którymi się kierował przy rozstrzygnięciu sprawy i naruszeniu zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy rozstrzygnięciu sprawy, niepełne i niejasne uzasadnienie zastosowanych przepisów prawnych, niewyjaśnienie na jakiej podstawie organ odmówił przyznania stronie pomocy finansowej; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz przepisów § 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów, polegające na błędnej interpretacji wskazanych przepisów i w konsekwencji uznanie, że stronie nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że akt ten nie narusza prawa ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., mocą której uchylono decyzję organu I instancji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, jednocześnie umarzając postępowanie w sprawie. Zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Komendanta, że w toczącym się przed organem I instancji postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżącego, zaistniała podstawa do umorzenia postępowania. Stosownie do art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 190 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do jej istoty (por. Adamiak, Borkowski, Komentarz do ustawy kodeks postępowania administracyjnego, Wydanie 3, Warszawa 2000 r., s.428). W ocenie Sądu, trafnie przyjął organ odwoławczy, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skoro w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej ostateczna decyzja rozstrzygająca sprawę. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem domu położonego w miejscowości [...] przy ul. [...] nr [...], wszczął postępowanie w tej samej sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną z dnia [...]. Niewątpliwie pomiędzy tymi sprawami zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Tożsamy jest również, na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji, stan faktyczny jak i prawny obowiązujący w datach rozpatrzenia obu analizowanych spraw. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że w świetle przepisów prawa, policjantowi (emerytowi), któremu przydzielono lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego nie przysługuje (art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1994 r. o Policji). W sprawie bezsporne jest, że skarżący otrzymał lokal mieszkalny w miejscowości [...] przy ul. [...] nr [...] na podstawie decyzji o przydziale, a ta okoliczność stanowiła podstawę faktyczną rozstrzygnięcia z dnia [...], mocą którego odmówiono skarżącemu pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego. Od tego rozstrzygnięcia skarżący nie wniósł odwołania. W tej sytuacji wydanie nowej merytorycznej decyzji na kolejny wniosek strony w tej samej sprawie jest niedopuszczalne z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, albowiem taka decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym ostatecznego rozstrzygnięcia z dnia [...] otworzyłaby możliwość ponownego rozpoznania kwestii prawa do pomocy finansowej. Wobec powyższego Sąd uznał zarzuty skargi za chybione, podobnie jak i ich argumentację, która jako ukierunkowana wyłącznie na merytoryczne racje przyznania pomocy finansowej w żaden sposób nie mogła podważyć oceny legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.