III SA/Kr 1111/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30.06.2008r. znak [...] w przedmiocie uznania zażalenia za uzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia znak [...] wydanym na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – kpa (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznało zażalenie J. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie załatwienia jego wniosku z dnia 13.03.2006r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] 1993r. znak [...] dotyczącej rozgraniczenia pomiędzy działkami nr Ew. [...], [...] a działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonymi w P. - za uzasadnione i wyznaczyło organowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy w formie prawem przewidzianej, jak też zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Postanowienie powyższe skarżący odebrał w dniu 14.07.2008r. 4.08.2008r. wezwał organ do naprawienia naruszonego prawa, wskazując, że poświadczył on nieprawdę w/w postanowieniem. 3.09.2008r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem SKO skargę, którą określił jako "skargę na naruszenie prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze", wyjaśniając w treści, że oskarża organ o naruszenie prawa tj. poświadczenie nieprawdy w postanowieniu z dnia 30.06.2008r., iż dokumenty zostały przesłane do WSA w Krakowie do akt o sygn. III SAB/Kr 6/06 i dotyczyły rozgraniczenia działek. Zaprzeczać temu mają pisma Wójta Gminy z dnia 21.08.2006r. i 26.03.2007r. stwierdzające przesłanie dokumentów samowolnego rozgraniczenia działek ewidencyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie, podnosząc, że wystosowane przez skarżącego wezwanie do naprawienia naruszonego prawa oraz późniejsza skarga do sądu nie stanowią podstawy do uruchomienia trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. P. podlega odrzuceniu. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30.06.2008r. znak [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 kpa. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 17.01.2006r. I OSK 306/05) przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania, ale nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienie zatem nie może w związku z tym podlegać zaskarżeniu do Sądu. Zwrócić należy uwagę na prawidłowe określenie przez organ, że przedmiotowe postanowienie jest orzeczeniem ostatecznym. Podsumowując, skarga J. P. z dnia 3.09.2008r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia znak [...] nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, gdyż w sprawie następuje brak kognicji sądu administracyjnego, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.