Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I SA/Wa 143/07

Административные суды2007-04-02
Номер дела
I SA/Wa 143/07
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Дата решения
2007-04-02
Тип
Postanowienie WSA w Warszawie

Судьи

Elżbieta Sobielarska

Резолютивная часть

Odrzucono skargę

Текст решения

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na Prezydenta Miasta P. w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 20 grudnia 2006 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga P. P. na Prezydenta Miasta P. w przedmiocie zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2007 r. P. P. został wezwany do udzielenia informacji - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi – co jest dokładnie przedmiotem jego skargi. W odpowiedzi na zarządzenie dotyczące uzupełnienia braków formalnych skargi, skarżący P. P. wystosował do Sądu pismo z dnia 28 lutego 2007 r. W powyższym piśmie skarżący wskazał, iż przedmiotem jego skargi jest fakt, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w P. pozbawia go co miesiąc około 100 zł zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżący P. P. nie uzupełnił braków formalnych skargi z dnia 1 grudnia 2006 r. w terminie, ponieważ czynności podjęte przez niego (w piśmie z dnia 28 lutego 2007 r.) należy uznać za bezskuteczne, tj. polegające na nieuzupełnieniu powyższych braków w całości. Skarżący nie podał konkretnie co jest przedmiotem jego skargi i jaki dokładnie akt administracyjny skarży, w związku z tym nie można było ustalić co było przedmiotem jego skargi z dnia 1 grudnia 2006 r. Mając na uwadze powyższe, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.