II OZ 1313/15

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 982/15 o odrzuceniu skargi M. C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 982/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Krakowie odrzucił skargę M. C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) w Krakowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. M. C. wniosła do WSA w Krakowie skargę na decyzję MWINB w Krakowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 18 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie 12 odpisów skargi, złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu M. C. przed WSA. Jednocześnie pełnomocnika pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). Odpis niniejszego zarządzenia został doręczony adw. M. S. w dniu 12 września 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-22 akt sądowych). W dniu 14 września 2015 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej nadesłał odpis pełnomocnictwa, który nie był podpisany przez skarżącą (opatrzono je jedynie podpisem maszynowym "M. C.") oraz 12 odpisów skargi. Odpisy skargi również nie były podpisane ani też potwierdzone za zgodność z oryginałem. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych do uzupełnienia których był wzywany, dlatego skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. C., który zaskarżyła je w całości i zarzuciła mu: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Ppsa, a mianowicie: 1) "art. 49 § Ppsa" oraz art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa w rezultacie uznania, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków skargi w terminie, podczas gdy jak wynika z treści uzasadnienia skarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie 12 odpisów skargi i złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej, w odpowiedzi na co pełnomocnik w dniu 14 września 2015 r. przesłał do WSA niepodpisany odpis pełnomocnictwa oraz niepodpisane odpisy skargi, co tym samym winno implikować "decyzję Sądu" o kolejnym wezwaniu pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków w rezultacie podpisania przesłanych dokumentów; 2) "art. 49 § Ppsa" oraz art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez niewezwanie samej skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, co tym samym spowodowało niejako "przedwczesne" odrzucenie skargi składanej do sądu I instancji. W związku z powyższym wnosi o: 1. uwzględnienie zażalenia i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 37 § 1 Ppsa, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedopełnienie tego obowiązku i niedołączenie pełnomocnictwa przy wniesieniu skargi jest wprawdzie brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, jednakże jest to brak usuwalny, zaś rzeczą sądu jest wezwanie do jego uzupełnienia w zakreślonym terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2005 r., I GZ 20/05 niepubl.). Ponadto zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie przedłożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy kierować do wnoszącego pismo pełnomocnika - art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 Ppsa (por. R. Hauser, M. Wierzbowski /red./, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 293, teza 22 do art. 49 i powołane tam orzecznictwo). Stanowisko to niewątpliwie należy również odnieść do sytuacji, w której pełnomocnictwo co prawda zostało złożone, jednak w ocenie sądu jest nieprawidłowe. Pełnomocnictwo z wyjątkami, o których mowa w art. 35 § 3 i art. 38 Ppsa, powinno być osobiście podpisane przez mocodawcę, chyba że zachodzi przypadek udzielenia go ustnie (na posiedzeniu sądu, w myśl art. 37 § 2 Ppsa). W niniejszej sprawie Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 18 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie 12 odpisów skargi, złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu M. C. przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zadość wezwaniu Sądu nie czynił odpis pełnomocnictwa nadesłany przez pełnomocnika skarżącej przy piśmie z dnia 14 września 2015 r., który nie był podpisany przez skarżącą oraz 12 odpisów skargi, które również nie były podpisane ani też potwierdzone za zgodność z oryginałem. Wobec powyższego słusznie sąd I instancji uznał, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych do uzupełnienia których był wzywany. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącej, że sąd I instancji po nadesłaniu przez jej pełnomocnika w dniu 14 września 2015 r. ww. dokumentów, winien był ponowie wezwać tego pełnomocnika do uzupełnienia braków poprzez podpisanie przesłanych dokumentów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść przedmiotowego wezwania nie budzi żadnych wątpliwości, tym bardziej, że zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika. W sposób jasny i klarowny określono w nim na czym ma polegać usunięcie braku formalnego skargi, wskazując co należy nadesłać, podano termin i sankcję niewykonania wezwania i nie był już zobowiązany do wzywania samej skarżącej do podpisania środka zaskarżenia, co podniesiono w pkt 2. zażalenia. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zasadnie sąd I instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa i odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci niedopełnieniu w sposób prawidłowy obowiązku wynikającego art. 37 § 1 Ppsa. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.