II SA/Sz 783/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant Miejski Policji w S. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 1238) i Lp. 1.1; 1.8.3; 1.8.1; 1.7 załącznika do ustawy - nałożył na R. P. – przedsiębiorcę prowadzącego działalność pod nazwą "O." karę pieniężną w łącznej wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek –[...]zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą –[...]zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: skierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne –[...]zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty –[...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...]r. w S. przy ul. S. dokonano kontroli samochodu marki V. nr rej. [...] kierowanego przez K. S. Podczas kontroli stwierdzono, że wskazany pojazd był własnością przedsiębiorstwa działającego pod nazwą – "A." Sp. z o.o. z siedzibą, a w chwili zatrzymania dokonywany był przewóz drogowy na rzecz firmy "O." Sp. z o.o. z siedzibą w L. oddział w S. Kierowca pojazdu okazał do kontroli wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy na potrzeby własne wystawione przez Prezydenta Miasta Szczecin na przedsiębiorstwo "O.". Podczas kontroli sprawdzono czas pracy kierowcy za okres od [...]r., bowiem kierowca obowiązany był posiadać przy sobie dokumenty poświadczające jego czas pracy za dzień bieżący oraz poprzednie [...] dni. Kierowca nie posiadał jednak przy sobie trzech wykresówek lub też zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu z dni: [...]r. oraz [...]r. Kontrolowany kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, jak również innych dokumentów potwierdzających wykonanie badań lekarskich lub psychologicznych. Organ pierwszej instancji podniósł, że na okoliczność powyższej kontroli sporządzono protokół wraz z załącznikiem nr [...]a kierowcę przesłuchano w charakterze świadka, który zeznał, że nie posiada zaświadczenia o zatrudnieniu ponieważ nie jest zatrudniony w firmie "O. ", przewóz na rzecz tej firmy wykonuje okazjonalnie – od [...]r., a na stałe zatrudniony jest w firmie "P." Sp. z o.o. Odnośnie braku wykresówek K. S. zeznał, że właściciel firmy żadnego zaświadczenia mu nie wystawiał. Świadek do protokołu nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Komendant Miejski Policji wskazał też, że właściciel przedsiębiorstwa R.P. został pismami z dnia [...]r. oraz [...]r. zawiadomiony o wszczęciu postępowania i wezwany do m.in. dostarczenia dokumentów potwierdzających zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych ustawą przez zatrzymanego kierowcę K. S., jednak przedsiębiorca nie odpowiedział na wezwania. W toku postępowania organ pierwszej instancji zwrócił się do ZUS o udzielenie informacji, czy przedsiębiorca "O." zatrudnia i zgłosił do ubezpieczenia K S. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...]r. ZUS podał, że wskazany przedsiębiorca nie zgłaszał K. S. do ubezpieczenia. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że mimo prawidłowego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do materiału zgromadzonego w sprawie R. P. nie skorzystał z przysługującego mu prawa. W tych okolicznościach Komendant Miejski Policji wymierzył karę pieniężną powołując się na treść art. 92 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 92 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którymi - kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych – podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych, w odniesieniu do kontroli drogowej. Organ stwierdził naruszenie przez R.P.: Lp. nr [...] załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – co stanowiło o naruszeniu Lp. nr 1.8.3 oraz kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne co stanowiło naruszenie Lp. nr 1.8.1, a także wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, stanowiące o naruszeniu Lp. nr 1.7 załącznika. Dodatkowo organ podkreślił, że z art. 4 i art. 33 ustawy o transporcie drogowym wynika, że przewóz na potrzeby własne musi spełniać określone warunki, konsekwencją ich niespełnienia jest bowiem uznanie przewozu za transport drogowy. Osoba zaś prowadząca pojazd musi być zatrudniona na umowę o pracę i wówczas może zostać uznana za pracownika. Kwestionując powyższą decyzję R. P. złożył od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołujący się zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że K. S. nie jest pracownikiem firmy "O.", 2) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że pracownik firmy "O." K. S. podczas kontroli nie spełniał warunków dotyczących kierowcy wykonującego przewóz drogowy, określonych w art. 39 j i art. 39 k ustawy o transporcie drogowym tj. nie posiadał odpowiednich badań lekarskich i psychologicznych, 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca nie wyposażył swojego pracownika K. S. w niezbędne dokumenty wskazane w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, 4) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 5 pkt 1 oraz art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, 5) naruszenie prawa procesowego poprzez nie wypełnienie dyspozycji zawartej w art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania R. P. podniósł między innymi, że organ I instancji wadliwie przeprowadził postępowanie, skutkiem czego jest uznanie za udowodnione, że K.S. nie jest pracownikiem firmy "O.". Odwołujący się podkreślił, że K. S. podczas przesłuchania stwierdził, że wykonuje prace w wyżej wymienionej firmie i za to otrzymuje wynagrodzenie. Odwołujący się nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że pracownikiem jest tylko osoba, która pracuje na podstawie umowy o pracę. Stanowisko to jest sprzeczne z brzmieniem art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 22 § 1 kpa zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Decydujące znaczenie mają więc cechy stosunku pracy określone w tym przepisie. R. P. podniósł dalej, że kierowca K. S. jest pracownikiem jego firmy, jest zatrudniony na [...] etatu na stanowisku kierowcy. Pracę wykonuje codziennie w wymiarze dwóch godzin. Zakres jego obowiązków polega na tym, że codziennie otrzymuje polecenie od pracodawcy dotyczące trasy przewiezienia zakupionego towaru. Zazwyczaj otrzymuje polecenie dowiezienia towaru do Firmy T. Sp. z o.o. w S. Strony wprawdzie nie zawarły pisemnej umowy o pracy, gdyż K.S. nadal związany jest stosunkiem pracy z innym pracodawcą. Nie oznacza to jednak, że nie może wykonywać pracy u innego pracodawcy mniejszym czasie. O tym, czy strony nawiązały stosunek pracy nie decyduje samo zawarcie umowy o pracę lecz faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy (art. 22 § 1 kpa). Te elementy stosunku pracy były i są realizowane pomiędzy odwołującym się a jego pracownikiem K. S. W celu wyjaśnienia powyższych okoliczności odwołujący się wniósł o ponowne przesłuchanie K. S. jako świadka i swoje w charakterze strony. Odwołujący wyjaśnił, że firma "O." jest hurtownią owocowo – warzywną, zajmującą się hurtowym obrotem produktami rolnymi, a transport sprzedawanych towarów do kontrahentów ma charakter pomocniczy przy prowadzonej działalności handlowej. Dlatego, hurtownia winna posługiwać się i posługuje się zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jej działalności podstawowej. Zdaniem odwołującego się, organ nie wykazał, iż K. S. nie posiadał wskazanych w art. 39 j i art. 39 k ustawy o transporcie drogowym wymaganych badań lekarskich i psychologicznych. Ustawa nie wymaga, aby takie dokumenty posiadał kierowca podczas jazdy. Organ nie wyjaśnił też, czy K. S. na takie badania był kierowany, zwłaszcza w aspekcie powzięcia informacji, że jest on zatrudniony u innego pracodawcy, co stanowi naruszenie art. 1 i art. 77 kpa. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...]r. [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2006 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył ustalenia organu I instancji i podniósł, że transport drogowy odbywający się po drogach publicznych należy do obszaru zainteresowania Policji z uwagi na swój charakter, warunki i sposób przewozu osób lub rzeczy. Policja jako jeden z odpowiedzialnych organów za bezpieczeństwo i porządek w ruchu drogowym zobowiązana jest do nadzorowania, porządkowania i kontroli jej przebiegu zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo i porządek uczestnikom ruchu drogowego. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że w tym przepisie ustawodawca określił warunki jakie należy łącznie spełnić, aby konkretny transport został zakwalifikowany jako niezarobkowy przewóz drogowy, w tym aby pojazdy samochodowe używane do przewozu były prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników (art. 4 ust. 4 lit. a). Za bezsporne organ uznał, że w trakcie kontroli w dniu [...]r. kierujący pojazdem K. S. wykonywał przewóz na rzecz firmy "O." nie będąc przy tym jej pracownikiem. Fakt ten potwierdził przesłuchany w charakterze świadka kierowca K.S. który nie złożył zastrzeżeń do tego protokołu. W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie argument odwołującego, że o istnieniu stosunku pracy nie decyduje zawarcie umowy o pracę, lecz faktyczne realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy, wynikających z art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Przedsiębiorca ma bowiem prawo dowolnie kształtować politykę zatrudnienia i nie jest ograniczony w wyborze formy tego zatrudnienia, lecz jeśli chce korzystać z przywilejów, jakie przewidział ustawodawca na potrzeby wykonywania przewozu na potrzeby własne, musi się zastosować do warunków postawionych dla tego rodzaju przejazdu, wynikających z art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji podał, że w związku z brakiem okazania przez kontrolowanego kierowcę zaświadczenia o badaniu lekarskim i psychologicznym z uwagi na niezatrudnienie w firmie, na rzecz której dokonał przewozu, organ pierwszej instancji w toku postępowania wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentów potwierdzających wykonanie powyższych badań, na które to wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ustalono bezsprzecznie, w oparciu o zeznania świadka K. S., że podczas kontroli drogowej dokonano sprawdzenia czasu pracy kierowcy za okres od [...] r. do [...] r. w trakcie którego stwierdzono brak trzech wykresówek z tachografu z następujących dni: [...]r. oraz [...]r.. Kierowca nie okazał stosownych zaświadczeń o wskazanych powyżej dniach wolnych, gdyż takich zaświadczeń nie otrzymał od R. P.. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut strony dotyczący naruszenia przepisu art. 5 pkt 1 oraz art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym – bowiem w niniejszej sprawie transport prowadzony był przez osobę niezwiązaną w chwili kontroli pracowniczym węzłem prawnym, zasadnie zatem nie zakwalifikowano go jako przewozu na potrzeby własne. W takiej sytuacji faktycznej, organy były zobowiązane do zastosowania sankcji zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym kwalifikowanej pod Lp.: 1.1, 1.8.3, 1.8.1 oraz 1.7. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że decyzja wydana w oparciu o wyżej wymienione przepisy, należy do tzw. decyzji związanych, które zapadają wówczas, gdy przepisy prawa będące podstawą rozstrzygnięcia nie zezwalają na żadne luzy interpretacyjne – nie ma w nich luk ani pojęć "nieostrych" pozwalających na swobodną ocenę organu przy interpretacji tych przepisów. Zatem w zaistniałym stanie faktycznym organy nie mogły zaniechać stosowania przepisów prawa. R. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił zaskarżonej decyzji sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że K. S. pracował u skarżącego tylko okazjonalnie, podczas gdy sprawdzenie czasu pracy za okres od [...]r. wykazuje ciągłość pracy kierowcy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie: - art. 29 § 2 Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, ze tylko umowa o pracę zawarta na piśmie pozwala na ustalenie, iż strony łączy stosunek pracy, a zatem przyjęcie, że umowa o prace zawarta bez formy pisemnej powoduje jej nieważność, - art. 22 Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że K. S. nie był pracownikiem skarżącego, - art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpoznanie całości materiału dowodowego, a w szczególności poprzez zaniechanie, pomimo wniosku skarżącego przesłuchania kierowcy K. S. oraz skarżącego na okoliczność, czy praca wykonywana przez kierowcę nosiła cechy stosunku pracy, - art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż intencją ustawodawcy było ograniczenie pojęcia pracownika jedynie do osoby, z którą nawiązano stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko R. P. wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem organu, że przewóz wykonywany przez K. S. był okazjonalny. W toku kontroli sprawdzono wykresówki za okres od [...] r. do [...] r., i stwierdzono brak wykresówek za [...] dni. Oznacza to zdaniem skarżącego, że K. S. wykonywał pracę przez pozostałe dni, a zatem przewóz wykonywany przez pracownika nie był okazjonalny. Skarżący podkreślił, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują sankcji nieważności zawarcia umowy o pracę, gdy nie jest ona potwierdzona w formie pisemnej. Organy miały możliwość dokonania ustaleń, jakie faktycznie czynności wykonywał kierowca w firmie skarżącego, lecz poprzestały tylko na stwierdzeniu, że brak formy pisemnej eliminuje uznanie stosunku prawnego łączącego skarżącego z K. S. za umowę o pracę. Świadczy to o naruszeniu art. 77 kpa przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji wyraźnie wskazywał, że K. S. był zatrudniony w jego firmie na [...] etatu na stanowisku kierowcy, pracę wykonywał codziennie przez dwie godziny, codziennie też otrzymywał polecenie od pracodawcy dotyczące określenia trasy przewiezienia towaru. Skarżący wyjaśnił, że nie zawarł z K. S. umowy o pracę, gdyż był on związany stosunkiem pracy z innym pracodawcą Spółką z o.o. "P". Zdaniem skarżącego o nawiązaniu stosunku pracy nie świadczy zawarcie pisemnej umowy, lecz faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy wynikających z art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Ponadto z art. 4 pkt 4 lit. "a" ustawy o transporcie drogowym nie wynika, że pojęcie "pracownika" należy rozumieć tylko i wyłącznie pod kątem Kodeksu pracy, nie dopuszczając innych form prawnych łączących przedsiębiorcę z kierowcą przy wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Forma zatrudnienia pracownika winna być kwestią wtórną, najważniejsze jest rodzaj rzeczywistego wykonywania przewozu. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w dniu[...]. złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc, że przed Sądem Rejonowym zawisła sprawa z powództwa K. S. przeciwko R P. o ustalenie istnienia stosunku pracy. W ocenie skarżącego, rozstrzygnięcie w powyższej sprawie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy z Jego skargi. Do wniosku skarżący przedłożył odpis pozwu K. S. złożonego w sądzie rejonowym w dniu [...]r. oraz wezwanie na rozprawę na dzień [...]r. Na rozprawie w dniu [...]r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania uznając brak podstaw do jego uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępnie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, od wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym wpostępowania o ustalenie istnienia stosunku pracy pomiędzy K. S. , a skarżącym, nie jest uzależniony wynik postępowania wszczętego skargą na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]., [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na ostateczną decyzję administracyjną uwzględnia bowiem stan faktyczny i prawny aktualny na dzień wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej. Ewentualne późniejsze ustalenie istnienia stosunku pracy pomiędzy skarżącym, a K. S., pozostawać musi poza zakresem rozważań, jako niemające wpływu na rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), określenie transport drogowy – krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, zaś niezarobkowy przewóz drogowy (art. 4 pkt 4) – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniające łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami administracji publicznej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy została spełniona – określona w art. 4 pkt 4 lit. "a" – przesłanka prowadzenia przez pracownika przedsiębiorcy pojazdu samochodowego używanego do przewozu, co pozwalałoby uznać taki transport za niewymagający licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wbrew zarzutom skargi, wobec braku definicji pracownika w ustawie o transporcie drogowym, organy trafnie odwołały się do definicji zawartej w art. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), zgodnie z którą pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie u mowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie II GSK 383/09, z dnia 11 kwietnia 2008 r. II GSK 18/08). W ocenie Sądu, takie rozumienie pojęcia pracownika znajduje uzasadnienie również w charakterze instytucji uregulowanej w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, chodzi tu bowiem o ułatwienie i uproszczenie niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne), wykonywanego przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności, gdy pojazd prowadzić będzie sam przedsiębiorca, bądź jego pracownik, a więc osoba ściśle związana z przedsiębiorcą stosunkiem pracy, a nie jakimkolwiek innym stosunkiem cywilnoprawnym. Wskazać też trzeba, że w innych przepisach ustawy o transporcie drogowym, ustawodawca posługuje się pojęciami szerszymi tj. zatrudnieni kierowcy, zatrudnione osoby, co jednoznacznie wskazuje na zamierzone użycie w art. 4 pkt 4 lit. "a" ustawy o transporcie drogowym pojęcia "pracownik". Przewóz na potrzeby własne to rodzaj przewozu drogowego korzystający z przywileju braku obowiązku posiadania licencji, a zatem warunki jego wykonywania muszą być ściśle określone i przestrzegane przez podmioty go wykonujące. Gdyby ustawodawca chciał dopuścić do wykonywania tego przewozu nie tylko pracowników przedsiębiorcy, to zapewne użyłby sformułowań wykorzystywanych w innych przepisach cytowanej ustawy. Skarżący podniósł, że mimo nie zawarcia pisemnej umowy o pracę z K. S., strony faktycznie łączył stosunek pracy w rozumieniu art. 22 Kodeksu pracy, ponieważ wykonywał on pracę określonego rodzaju – pracę kierowcy, praca odbywała się pod kierownictwem pracodawcy, w czasie wskazanym przez pracodawcę. Te elementy stosunku pracy, a w szczególności podporządkowanie się pracownika pracodawcy, w ocenie skarżącego przemawiają za stwierdzeniem, że strony łączyła umowa o pracę, zatem błędne jest ustalenie organów, że K. S. wykonywał pracę okazjonalnie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie przesądza jaki faktycznie rodzaj stosunku prawnego łączył skarżącego i kierowcę, ponieważ zasada swobody umów, obowiązująca także w prawie pracy zgodnie z art. 3531 Kodeksu cywilnego w związku z art. 300 Kodeksu pracy, pozwala stronom swobodnie kształtować stosunek prawny, w ramach którego ma być wykonana praca. Nie można też, jak czyni to skarżący, zarzucać organowi, że wydając zaskarżoną decyzję pominął przywołane przez stronę okoliczności i ich ocenę, ponieważ organ nie jest powołany do ich dokonywania. Ocena charakteru stosunku łączącego strony w przypadku sporu należy do właściwości sądu powszechnego, nie zaś do organów Policji. Uznając, że przedsiębiorca ma prawo dowolnie kształtować politykę zatrudnienia i nie jest ograniczony w wyborze formy tegoż zatrudnienia, z drugiej jednak strony trzeba mieć na uwadze, że jeżeli chce skorzystać z przywilejów, jakie przewidział ustawodawca na potrzeby wykonywania przewozu na potrzeby własne, musi się zastosować do warunków przewidzianych dla tego rodzaju przejazdu, w tym przypadku wynikających z dyspozycji art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, czyli w dacie kontroli musi wykazać, że pojazd był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika, a zatem osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Reasumując, skoro w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca posłużył się pojęciem "pracownika", nie zaś osoby zatrudnionej, nie można uznać, że wykonywany w dniu kontroli tj. [...]r. przejazd pojazdem stanowiącym własność skarżącego spełniał warunki, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym, a zatem zasadne było nałożenie kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego, że łączył go z kierowcą stosunek pracy, zatem zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu, nie jest trafny zarzut podniesiony w skardze o naruszeniu art. 77 kpa, który obliguje organ do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie Skarżącego, organ nie zebrał wszystkich dowodów, a zatem nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił, że organ nie przeprowadził dowodu z ponownego przesłuchania świadka kierowcy K. S. i skarżącego jako strony, na okoliczność jakie faktycznie K. S. wykonywał czynności w firmie skarżącego, co pozwoliłoby organowi na ustalenie, że pomimo nie zawarcia pisemnej umowy o pracę, K. S. był pracownikiem skarżącego. Należy wyjaśnić, że to organ zbiera i rozpatruje materiał dowodowy. Do kompetencji organu należy ocena, czy zebrany materiał jest pełny i czy na jego podstawie może być wydane rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednocześnie § 2 wyżej powołanego przepisu stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzenie dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien wskazać konkretne motywy takiego stanowiska, zgodnie z art. 78 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 1998 r., III SA 193/97, LEX nr 35474). W rozpatrywanej sprawie skarżący wniosek o ponowne przesłuchanie K. S. oraz wniosek o przesłuchanie skarżącego jako strony złożył w odwołaniu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się wprost do tego wniosku, co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 78 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa, naruszenie to w ocenie Sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Mieć bowiem trzeba na uwadze, że oferowany dowód miałby w istocie prowadzić do ustaleń wykraczających poza kompetencje organu. Jeśli bowiem skarżący nie posiadał w dacie kontroli dowodu zawarcia z K. S. umowy o pracę, to prowadzenie postępowania w kierunku ustalenia w ramach jakiego stosunku prawnego łączącego kierowcę z przedsiębiorcą K. S. kierował pojazdem, należy jak była o tym mowa wyżej wyłącznie do właściwości sądu powszechnego a nie do organu administracji publicznej orzekającego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.