II SA/Kr 734/06

SENTENCJA Sygn. akt II SA/ Kr 734/ 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak ( spr. ) Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski NSA Jan Zimmermann Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Grodzkiego [...] w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] r., znak[...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) oraz art.104 i art. 105 § 1 kpa, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. W. w sprawie nieprawidłowości stanu technicznego sufitu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że z przedłożonych dokumentów, w tym z okresowych kontroli polegających na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, w sposób jednoznaczny wynika, że uszkodzenia sufitu w obrębie mieszkania nr [...] będącego własnością J. W. nie powodują powstania nieprawidłowego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...]. Z art. 66 Prawa budowlanego wynika, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo 3) jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowiska lub bezpieczeństwa mienia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Obowiązek w zakresie utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego spoczywa, zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, na właścicielu lub zarządcy obiektu. Jednak art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie do lokali znajdujących się w tych obiektach. Zatem nakazy z art. 66 mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co jednak nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w lokalu lub lokalach. Chodzi jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Zdaniem organu I instancji w przedmiotowej sprawie występujące uszkodzenie sufitu w lokalu nr [...] nie powoduje nieodpowiedniego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...]. Zatem prowadzenie niniejszego postępowania administracyjnego na gruncie art. 66 ustawy Prawo budowlane odnośnie lokalu mieszkalnego nr [...] jest niedopuszczalne. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA spory dotyczące wad utrudniających czy uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, do których rozstrzygania powołane są sądy powszechne. Odwołanie od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wniosła J. W., zarzucając organowi I instancji błędne ustalenia faktyczne dotyczące stanu technicznego przedmiotowego obiektu, który, zdaniem odwołującej się, został wykonany w sposób niezgodny z wymaganiami przepisów techniczno budowlanych i znajduje się w stanie zagrażającym bezpieczeństwu. W związku z tym odwołująca się uznała umorzenie postępowania za niezasadne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm. ), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) w związku z art. 105 § 1 kpa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. W. w sprawie nieprawidłowości stanu technicznego sufitu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przedmiotem postępowania w sprawie stanu technicznego może być jedynie obiekt budowlany. Legalną definicję tego pojęcia wprowadza art. 3 pkt 1, zgodnie z którym pod tym pojęciem należy rozumieć "budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury". Stosownie zaś do poglądu utrwalonego w orzecznictwie, artykuły 61 i 66 Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Z powyższego wynika, iż co do zasady nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o roboty, mające na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż w świetle dokonanych ustaleń stan techniczny sufitu przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie wpływa na stan techniczny budynku położonego przy ul. [...] w [...] jako całości (lub części), organ odwoławczy uznał, że postępowanie w sprawie stanu technicznego lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku, prowadzone na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Ponadto organ odwoławczy stwierdził. że zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Rozstrzygnięcie odnosi się bowiem jedynie do lokalu nr [...], a w uzasadnieniu zawarte są argumenty dotyczące całego budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ponadto organ I instancji nie powołał w podstawie prawnej skarżonej decyzji odpowiedniego przepisu prawa materialnego wskazującego na tryb postępowania, w jakim prowadził postępowanie w odniesieniu do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego jest to nieprawidłowe z tego względu, iż konkretyzacja określonego stosunku administracyjnoprawnego, do jakiej zmierza każde postępowanie administracyjne toczące się w indywidualnej sprawie, zawsze następuje na podstawie określonego przepisu prawa materialnego. Zatem nie można umorzyć postępowania administracyjnego in abstracto poprzez wydanie decyzji administracyjnej jedynie na podstawie ogólnego przepisu prawa procesowego. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zaistniała potrzeba zreformowania zaskarżonej decyzji w całości, a reformacja ta była możliwa, ze względu na to, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Ponadto reformacja ta nie była reformacją na niekorzyść odwołującej się strony z tego względu, iż istota przedmiotowego rozstrzygnięcia nie uległa zmianie. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. W. domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niewłaściwe zebranie oraz ocenę materiału dowodowego, co miało wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Ponadto skarżąca podniosła naruszenia art. 113 kpa oraz art. 139 kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Wskazała też na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1c, 3 i art. 5 ust. 2 oraz art. 61, 66 pkt 1, 69, 70, 91 i 92 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko to podzielił również w swojej odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Art. 61 Prawa budowlanego ustanawia obowiązek właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, czyli w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Stosownie do art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu odwoławczego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo 3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Przytoczone wyżej przepisy wyraźnie odnoszą się do "obiektu budowlanego", czyli budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi traktowanego jako całość. Należy zatem podkreślić, że prowadzone na podstawie art. 66 Prawa budowlanego postępowanie w przedmiocie usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego powinno dotyczyć obiektu budowlanego, a nie lokali znajdujących się w tym obiekcie, chyba że potrzeba wykonania określonych robót budowlanych w lokalu lub lokalach ma na celu utrzymanie w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego jako całości. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 1998r. wydanego w sprawie IV SA 757/96. W przedmiotowej sprawie nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego dotyczą lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] w [...]. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające. Zostały podjęte kroki zmierzające do ustalenia, czy zachodzą przesłanki zastosowania art. 66 Prawa budowlanego, czyli czy w/w budynek znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym lub jest użytkowany w sposób nieprawidłowy. Sąd uznał, że dokumenty w postaci książki obiektu budowlanego jak również protokołów kontroli stanu instalacji gazowej, elektrycznej, odgromowej, przewodów kominowych oraz okresowego przeglądu technicznego nie budzą wątpliwości i jednoznacznie wskazują, że stan techniczny przedmiotowego budynku nie budzi zastrzeżeń. W związku z tym nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 66 Prawa budowlanego. Bezspornym jest, że doszło do uszkodzenia sufitu w lokalu nr [...], w którym mieszka skarżąca, co było spowodowane nieprawidłowościami w technice jego wykonania. Jednakże wyniki postępowania wyjaśniającego nie wskazują, by te wady miały wpływ na nieprawidłowy stan techniczny budynku przy ul. [...] jako całości. W takiej sytuacji nie jest dopuszczalne nakazanie usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego lokalu na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, ponieważ to, co mieści się wewnątrz lokalu jest regulowane przepisami prawa cywilnego, lokalowego i spółdzielczego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2002r. w sprawie IV SA 908/00). Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 20 lutego 2007r. (sygn. akt II SA/Kr 358/04), w którym oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewódzkiego [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie zostały stwierdzone przesłanki wskazujące na nieprawidłowy stan techniczny budynku (obiektu), postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako bezzasadną.