I SO/Ke 9/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 31 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wnioskiem z 11 sierpnia 2018 r. T. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki. Uzasadniając wniosek skarżący podkreślił, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami, a także niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącego i jego rodziny, w tym niepełnosprawnego syna, środków do życia wpędzając ich w nędzę i ubóstwo. Skarżący wskazał, że kwota jakiej domaga się Skarb Państwa jest dla niego olbrzymia i w następstwie realizacji decyzji ostatecznej, którą zaskarża może wprost doprowadzić jego i jego najbliższych do niewyobrażalnego, skrajnego ubóstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., I FZ 197/14). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Jednocześnie okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 10 października 2018 r., II FSK 2434/18 i z 27 września 2018 r., II FZ 593/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi zatem wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się zatem z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek strony skarżącej nie spełnia wyżej wskazanych wymagań, bowiem uzasadnienie wniosku nie pozwala dokonać oceny, czy wykonanie decyzji, spowoduje wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie uprawdopodabnia, że uznanie decyzji za wykonalną może skutkować trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami, a także niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącego i jego rodziny, w tym niepełnosprawnego syna, środków do życia wpędzając ich w nędzę i ubóstwo Uzasadniając wniosek skarżący ograniczył się zatem wyłącznie do wskazania przypuszczenia, dotyczącego następstw realizacji decyzji ostatecznej, które mogą doprowadzić jego i jego najbliższych do niewyobrażalnego, skrajnego ubóstwa. Przytoczone stwierdzenie jest czysto hipotetyczne, nie zostało przez stronę w żaden sposób sprecyzowane i wykazane. W tej sytuacji Sąd nie jest władny ocenić, czy rzeczywiście wyegzekwowanie przez organy podatkowe określonej w zaskarżonej decyzji kwoty może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ponieważ o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd orzeka jedynie na wniosek, nie jest więc uprawniony do domniemywania jakichkolwiek faktów i okoliczności, które nie zostały podniesione przez stronę skarżącą i które nie wynikają z akt sprawy. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje bowiem ani treść wniesionego wniosku ani analiza akt sprawy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.