I SA/Bd 646/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2001r. oddala skargę UZASADNIENIE Syg. akt I SA/Bd 646/08 U Z A S A D N I E N I E Wnioskiem z [...] skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2001 rok powołując się na art. 145 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem strony uchylenie wskazanej decyzji jest zasadne z uwagi na zawyżenie wysokości karty podatkowej oraz winno nastąpić obniżenie stawki na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu wniosku podatnik podał, że organ ustalając stawkę karty podatkowej na 2001r. w kwocie 336 zł miesięcznie, ustalił ją w zawyżonej wysokości, ponieważ tabela miesięcznych stawek karty podatkowej stanowiąca załącznik nr 3 do ustawy z dnia 20 listopada 1998r., dla działalności prowadzonej w zakresie usług ślusarskich w miejscowości o liczbie mieszkańców od 5.000 do 50.000, przewiduje miesięczną stawkę karty podatkowej na 2001r. w wysokości 308 zł. Wnioskodawca podniósł, że przychód z prowadzonej przez niego w 2001r. działalności gospodarczej wyniósł 6.555,50 zł, a ustalona decyzją organu stawka karty podatkowej na wyżej wymieniony okres wyniosła 4.032 zł rocznie, co stanowi 61,50% uzyskanego przychodu. Do wniosku skarżący dołączył dowody w postaci zestawienia rachunków za 2001r. Postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. wznowił postępowanie podatkowe za 2001 rok w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej a następnie decyzją z [...] odmówił uchylenia wymienionej decyzji ostatecznej gdyż nie stwierdził istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Szczegółowo wskazał przesłanki wznowienia postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie przedstawił w istocie żadnych zarzutów przeciwko decyzji. Powołane przepisy odnosiły się do postępowania egzekucyjnego w administracji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiące wyjątek od zasady jej stabilności i trwałości wymaga ustalenia, że wystąpiła jakakolwiek z wad postępowania wymienionych w przepisach postępowania wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie co do przesłanek wznowienia jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, którego zakres ogranicza się do badania zaistnienia przesłanek i nie zastępuje postępowania odwoławczego w zwykłym trybie. Organ wskazał, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Organ wskazał na odpowiedni przepis Ordynacji podatkowej odpowiadający powołanemu we wniosku przez stronę art. 145 § 1 pkt 2 kpa. Wznowienie postępowania na tej podstawie jest dopuszczalne, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: 1) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, 2) fakt popełnienia przestępstwa został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu, 3) pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. Fakt popełnienia przestępstwa musi być stwierdzony wyrokiem karnym; takie orzeczenie wiąże organ podatkowy. Organ wskazał, że podnoszony przez skarżącego argument, że organ w kwestionowanej decyzji ustalił skarżącemu z tytułu prowadzonej działalności stawkę karty podatkowej na 2001r w zawyżonej wysokości nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie wskazanego przepisu. Organ powołał także art. 240 § 2 ordynacji podatkowej wskazując, że także nie ma w sprawie zastosowania albowiem stanowi o możliwości wznowienia postępowania, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego – w takim przypadku postępowanie z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Cechy kwestionowanej decyzji ostatecznej z [...] ani inne okoliczności sprawy nie wskazują, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Nie można też stwierdzić, by w sprawie zaistniała konieczność ochrony interesu publicznego, a obie te przesłanki powinny wystąpić łącznie. Zdaniem organu w sprawie nie zachodziła przesłanka z art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego podniesione przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania i w piśmie z [...] okoliczności dotyczące ustalenia stawki karty podatkowej na 2001r w zawyżonej kwocie oraz przedstawione na tę okoliczność dowody w postaci zestawienia rachunków za okres od 01 stycznia do 31 grudnia 2001r, wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. skierowanego do Sądu Rejonowego o nakazanie wyjawienia majątku nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania, gdyż zarówno okoliczności te jak i dowody nie potwierdziły przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu powołane dowody i okoliczności nie wyczerpują także znamion przesłanek, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie są one istotne dla sprawy, jak tego wymaga wskazany przepis. Organ podniósł, że dowód w postaci zestawienia rachunków za rok 2001 został sporządzony przez podatnika 31 grudnia 2001r., a więc nie istniał w chwili wydawania kwestionowanej decyzji ostatecznej z dnia [...], wobec czego nie mógł stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Dyspozycja przepisu art. 240 § 1 pkt 5 wymaga bowiem, aby nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Natomiast dowód w postaci wniosku o nakazanie wyjawienia majątku nie mógł stanowić podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji z tego powodu, że był sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w Ż. , co oznacza, że był znany temu organowi. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził w podsumowaniu, że inicjując postępowanie w trybie wznowienia postępowania skarżący nie dysponował orzeczeniem sądu stwierdzającym popełnienie przestępstwa, ani dowodem, z którego wynikałoby, że popełnienie przestępstwa jest oczywiste w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie dysponował również nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem w rozumieniu pkt. 5 wskazanego przepisu, a zatem brak było podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia kwestionowanej decyzji. W skardze do sądu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, polegający na przyjęciu, że prowadzi działalność usługową w miejscowości o liczbie mieszkańców powyżej 50.000; naruszenie art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez dyskryminowanie skarżącego, który nie zgodził się z argumentacją organów, że powołane przez niego okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla sprawy. Podkreślił, że prowadzi działalność gospodarczą w miejscowości Ż. o liczbie mieszkańców 14.000 a przyjęta przez organ jako podstawa do ustalenia wysokości stawki karty podatkowej miejscowość powyżej 50.000 mieszkańców jest niezgodna ze stanem faktycznym. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że podniesione przez niego okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2001 rok. Jako podstawę prawną wznowienia wskazał na art. 145 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na to, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz Ordynacji podatkowej, zasadnie organ rozpoznawał wniosek badając przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w szczególności pkt. 2, który odpowiada treści przepisu powołanego we wniosku. Zgodnie z powołanym przepisem wznawia się postępowanie zakończone ostateczną decyzją, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Należy podkreślić, że bez względu na okoliczności, których spełnienie warunkuje zaistnienie wskazanej przesłanki (istnienie sądowego orzeczenia i związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przestępstwa a wydaną decyzją), skarżący nie powołał żadnej argumentacji uzasadniającej wybór akurat takiej podstawy wznowienia postępowania. Podobnie jak w postępowaniu dotyczącym wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002 rok (syg akt I SA/Bd [...]) skarżący powołał się na fakt prowadzenia działalności gospodarczej w tym roku na terenie miasta Ż., która to miejscowość mieści się w przedziale do 50.000 mieszkańców, determinując tym samym niższą stawkę dla karty podatkowej. Jednocześnie skarżący całkowicie pomija okoliczność, że sam wskazał na zamiar prowadzenia działalności na "terenie Polski" w stosownej deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej. Są to dane, które podatnik deklaruje sam, nie są wynikiem ustaleń organu, któremu z tego tytułu nie można stawiać zarzutu niewyjaśnienia okoliczności sprawy. Na podstawie tych danych organ jedynie wylicza wysokość karty, nie ma podstaw do ingerencji w te dane. Skarżący w całym postępowaniu, nie wyjaśnił, w jakich działaniach organu dostrzega przejaw realizacji przesłanki związanej z popełnieniem przestępstwa, w wyniku którego doszło do wydania kwestionowanej decyzji. Te same okoliczności powołane w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w przedmiocie stawki karty podatkowej za 2002r stanowiły uzasadnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Zasadnie wiec organ ocenił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwołał się także do § 2 tego artykułu i obszernie uzasadnił swoje stanowisko. Mając na uwadze istotę zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, organ z urzędu przeanalizował także możliwość zastosowania w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących rachunków dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydawał decyzję. W tym zakresie skarżący powoływał się na zestawienia rachunków wystawionych przez podatnika za okres 01.01.2001 do 31.12.2001r oraz wniosku o nakazanie skarżącemu wykazania majątku z 07.12.2007r. Analizując argumentację skarżącego wraz z dowodami składającą się na przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania, Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że organ w zaskarżonej decyzji zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku także i na przesłance z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, trafna jest ocena, iż zaoferowane dowody tudzież okoliczności faktyczne nie spełniają wymogów stawianych wskazanym przepisem. Oba wskazane dowody nie istniały w momencie wydawania decyzji i nie mają przymiotu istotności dla sprawy. Ostatnia cecha dowodu lub okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 oznacza, że chodzi o taki dowód lub okoliczność, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w tym przypadku w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2001 rok. Tymczasem, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, co zostało już podniesione wyżej, podstawą do wydania kwestionowanej decyzji była treść deklaracji PIT-16 sporządzonej i złożonej przez skarżącego, w której w polu 36, jako miejsce prowadzenia działalności, wskazał "teren Polski". Wbrew twierdzeniom skarżącego podnoszonym na rozprawie, jakoby miejsce prowadzenia działalności wynikało z adresu zakładu usługowego, który zarejestrowany jest w Ż. – pojęcia te nie są tożsame. Miejsce usytuowania zakładu nie przesądza o miejscu prowadzenia działalności, w szczególności siedziba w Ż. nie pozostaje w żadnej kolizji z możliwością prowadzenia działalności zadeklarowane przez skarżącego musiało być uwzględnione przez organ wydający decyzję w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej. Organy nie miały podstaw, by kwestionować tak wskazane przez podatnika dane. W świetle powyższych danych zasadne jest stanowisko organów, które nie znalazły żadnej podstawy prawnej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej do wzruszenia kwestionowanej we wniosku decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.