II SAB/Wa 658/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 5 lipca 2018 r. postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE K. J. w dniu 17 września 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania jego pisma z 5 lipca 2018 r. w którym zarzucił organowi nieprawidłowe postępowanie w sprawie z wniosku z 17 maja 2018 r. Skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji nie miał podstaw prawnych do rozpoznania tego wniosku "zwykłym pismem" (z 16 sierpnia 2018 r.). Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podniósł, że wystąpienie skarżącego z 5 lipca 2018 r. zostało zakwalifikowane jako skarga w trybie działu VIII k.p.a. Organ dodał, że kwestie poruszane przez stronę w kolejnych skargach zostały już prawomocne rozstrzygnięte m. in wyrokiem WSA w Warszawie z 20 marca 2012 r. (II SA/Wa 111/12) wydanym ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej [art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302), dalej P.p.s.a.]. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 5 lipca 2018 r. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji. Sąd administracyjny może, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., rozpoznawać skargi na bezczynność organu administracji tylko w przypadkach określonych w punktach 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu art. 227 K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwie organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Jak wynika z treści skargi oraz pism składanych przez skarżącego w istocie skarga na bezczynność organu dotyczy niezgodnego z żądaniem skarżącego załatwienia poprzedniego jego pisma (z 15 czerwca 2018 r.) dotyczącego skompletowania i udostępnienia akt. Mając na uwadze treść żądania skarżącego jego skarga na bezczynność w istocie stanowi skargę przewidzianą w art. 227 K.p.a. (Dział VIII K.p.a.) Skarga ta jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstawy do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Z tego względu skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Sąd administracyjny nie jest właściwym do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII K.p.a. na bezczynność organu, dlatego skarga taka podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.