II SAB/Lu 94/19

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Lu 94/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie usług opiekuńczych postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt II SAB/Lu [...] UZASADNIENIE R. O. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia wniesionego przez skarżącą ponaglenia z 2 października 2019 r. dotyczącego niezałatwienia w terminie sprawy przyznania skarżącej usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że ponaglenie skarżącej wpłynęło do Kolegium w dniu 16 października 2019 r. i zostało rozpatrzone postanowieniem z [...] r., nr [...], uznającym ponaglenie za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") lub przepisach odrębnych formy działalności organów administracji publicznej, w tym m. in. postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego, ale wyłącznie te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Ponadto ustawodawca przewidział również możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania w sprawach dotyczących innych iż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty; innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpoznania ponaglenia skarżącej na bezczynność organu pierwszej instancji (Dyrektora MOPR w L., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L.) w sprawie przyznania usług opiekuńczych. Kolegium rozpoznało to ponaglenie postanowieniem z [...]. (znak: [...]), uznając je za bezzasadne. Ponieważ zainicjowane wniesieniem ponaglenia postępowanie wpadkowe, toczące się przed organem wyższej instancji kończy się postanowieniem, na które nie służy zażalenie, to należy uznać, że nie jest dopuszczalna zarówno skarga do sądu administracyjnego na postanowienie kończące to postępowanie, jak i skarga na bezczynność organu wyższego stopnia w zakresie rozpatrzenia ponaglenia. Ponaglenie do organu wyższego stopnia stanowi jedynie formalną przesłankę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, skarga podlega odrzuceniu na podstawie powołanego przepisu. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.