II SA/Ke 672/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009r. sprawy ze skarg Gminy oraz M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Orzeczeniem z dnia 9 października 1961r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wywłaszczyło na rzecz Państwa, na potrzeby Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki, nieruchomość położoną w [...] oznaczoną numerami 3 i 24 o łącznej powierzchni 0,1364 ha ujawnioną w księdze wieczystej nr 549, stanowiącą własność J. i J. małż. W.. Zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową wydaną przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nr 27/61 wywłaszczana nieruchomość była przeznaczona pod budowę Hali Widowiskowo-Sportowej. Stan prawny wywłaszczonej nieruchomości uregulowany został w księdze wieczystej nr KI1L 89709/4, zgodnie z którą właścicielem działki nr 632/4 (w skład której wchodzi obecnie m.in. działka ewidencyjna nr 632/9), ujawnionym w dniu 27 maja 1999r. na podstawie decyzji Wojewody z dnia 18 listopada 1994r., jest Gmina oraz w księdze wieczystej nr 95583, zgodnie z którą prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3/1 (obecnie część działki ewidencyjnej nr 426/8), wpisane na podstawie orzeczenia o wywłaszczeniu z dnia 9 października 1961r. w dniu 10 maja 1995r. przysługuje Skarbowi Państwa. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 1999r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu stwierdził, że spadek po J. W. nabyli żona J. oraz synowie: J. , Z. i I. po 1/4 części. W dniu 23 września 1999r. zawarta została pomiędzy M. a Gminą na okres 30 lat umowa dzierżawy m.in. działki nr 632/7 – z przeznaczeniem pod budowę i prowadzenie działalności gospodarczej firmy M. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2000r. J., J., Z. i I. W. wystąpili do Prezydenta Miasta o zwrot nieruchomości położonej w [...] oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako działki nr nr 3 i 24, którym obecnie w ewidencji gruntów i budynków odpowiadają części działek ewidencyjnych nr 632/7 i 426/8. W dniu 23 grudnia 2003r. Wojewoda wyznaczył do załatwienia przedmiotowej sprawy Starostę. W dniu 15 kwietnia 2005r. Starosta przeprowadził oględziny w/w nieruchomości i zlecił wykonanie operatu szacunkowego, zgodnie z którym wartość nieruchomości według stanu na dzień wywłaszczenia określona została na kwotę 272.000 zł, natomiast według stanu na dzień zwrotu na kwotę - 700.000 zł. Decyzją z dnia 31 października 2006r. Starosta orzekł o zwrocie części nieruchomości zabudowanej budynkiem gastronomicznym, położonej w [...], oznaczonej jako działka nr 632/9 o pow. 0,1167 ha na rzecz J. W. (5/8 części), J. W. (1/8 części), I. W. (1/8 części) oraz Z. W. (1/8 części) oraz odmówił wnioskodawcom zwrotu części nieruchomości położonej w [...], stanowiącej część działki nr 426/8, będącej drogą publiczną. Ponadto decyzją tą ustalona została wysokość zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania, powiększona o kwotę wzrostu wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, na kwotę 439.806,00 zł. Decyzją z dnia 20 grudnia 2006r. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołań Gminy oraz M. , utrzymał w mocy decyzję z dnia 31 października 2006r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Ke 78/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skarg Gminy oraz M., uchylił w/w decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazano, iż organy orzekające nie zbadały i nie określiły jednoznacznie czy nieruchomość wokół Hali Widowiskowo – Sportowej, objęta wnioskiem o zwrot, była w decyzji lokalizacyjnej przeznaczona na parking, jak twierdzą skarżący, a następnie czy w terminie przewidzianym przepisem art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) został zrealizowany parking. W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta wystąpił do Prezydenta Miasta o odszukanie i przesłanie kopii decyzji PWRN nr 27/06 z dnia 9 października 1961r. o ustaleniu lokalizacji oraz innych dowodów, na podstawie których można ustalić zbędność nieruchomości na cel wywłaszczenia. W odpowiedzi na powyższe pismo przesłano kopię części opisu technicznego do projektu urbanistycznego hali wraz z załącznikiem graficznym, otrzymaną od Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Zgodnie z tym załącznikiem na przedmiotowej nieruchomości planowana była m.in. realizacja parkingu od strony toru kolejowego o pow. 1.750m2. W wyniku podjętej przez organ I instancji kwerendy akt odnaleziono m.in. zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej działki nr 27/61 zatwierdzające lokalizację szczegółową na budowę hali sportowej na terenie położonym w [...]. Natomiast w zasobach archiwalnych nie odnaleziono załącznika graficznego do decyzji o ustaleniu lokalizacji. Starosta przeprowadził kolejne kwerendy, które wykonywano na jego żądanie w Archiwum Państwowym, Urzędzie Miasta oraz w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji. W dniu 23 marca 2009r. J. i J. W. złożyli przed pracownikiem Starostwa Powiatowego oświadczenie, z którego wynika, że na przedmiotowym terenie w latach 1962-1972 nie było parkingu. W ten sam sposób w dniu 2 kwietnia 2009r. oświadczenie złożył I. W. J., stwierdzając, że tereny przy [...] od hali do torów nie były zagospodarowane, rosły tam drzewa owocowe, między którymi prowadziły wydeptane ścieżki, a stan taki pozostawał zaś do połowy lat 70-tych. Dla potrzeb niniejszego opracowania na zlecenie Starostwa Powiatowego w wykonany został operat szacunkowy, zgodnie z którym wartość nieruchomości według stanu na dzień wywłaszczenia określona została na kwotę 1.141.000 zł, natomiast według stanu na dzień zwrotu na kwotę - 2.510.000 zł. Decyzją z dnia [...] Starosta orzekł o zwrocie nieruchomości zabudowanej budynkiem gastronomicznym, położonej [...], oznaczonej jako działka nr 632/9 o pow. 0,1167 ha, stanowiącej własność Gminy – na rzecz J. (5/8 części), J. (1/8 części), I. (1/8 części) oraz Z. W. (1/8 części) oraz odmówił wnioskodawcom zwrotu części nieruchomości położonej w [...], stanowiącej część działki nr 426/8 będącej własnością Skarbu Państwa. Ponadto decyzją tą ustalona została wysokość zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania, powiększona o kwotę wzrostu wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu – na kwotę 1.382.084 zł, którą wnioskodawcy zobowiązani są zwrócić Gminie w częściach przypadających ich udziałom podlegających zwrotowi. Stosownie do punktu 4, 5 i 6 w/w decyzji należności te zostały rozłożone każdemu wnioskodawcy na 10 rocznych rat podlegających oprocentowaniu i w stosunku do których, w razie zwłoki lub opóźnienia w uiszczeniu którejkolwiek z rat, naliczane będą odsetki. Jednocześnie orzeczono o zabezpieczeniu ustalonych wierzytelności Gminy wraz z odsetkami poprzez ustanowienie hipoteki na działce nr 632/9 rzecz Gminy. W podstawie prawnej powołano art. 136 ust. 3, art. 137, 138 ust. 2, art. 139, 140, 142, 216, 217 ust. 2, art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603) oraz art. 104 k.p.a. Uzasadniając orzeczenie o zwrocie działki nr 632/9 organ I instancji stwierdził, że stosownie do art. 137 u.g.n. cel wywłaszczenia nie został na niej zrealizowany, co stanowi podstawę do zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości. Natomiast jako powód odmowy zwrotu działki nr 426/8 wskazano okoliczność, że stanowi ona część drogi publicznej. Odwołanie od w/w decyzji wnieśli J. i J. W. , kwestionując ponad trzykrotny wzrost wartości nieruchomości w okresie wydania obu decyzji Starosty, co spowodowało zwiększenie wysokości zwaloryzowanej należności. Od w/w decyzji odwołał się również M., kwestionując słuszność zwrotu działki nr 632/9 o pow. 0,1167 ha i wskazując na naruszenie art. 7 i 8 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 9 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach wnioskodawców, którzy stwierdzili, że na nieruchomości będącej przedmiotem postępowania "nie było parkingu w latach 1962 – 1972" bez jakiejkolwiek weryfikacji tych oświadczeń. Strona wskazała ponadto, iż przed wybudowaniem obiektu restauracji na terenie spornej działki znajdował się ogólnodostępny parking, przeznaczony na potrzeby użytkowników hali, a określona przez rzeczoznawcę wartość nieruchomości została zaniżona. Odwołanie wniósł także Prezydent Miasta , wskazując, że na przedmiotowej nieruchomości cel wywłaszczenia został zrealizowany w całości. Fakt realizacji budynku restauracji oraz rozbudowy parkingu należy bowiem utożsamiać z infrastrukturą, która jest ściśle związana z Halą Widowiskowo – Sportową. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż sporna nieruchomość, oznaczona jako działka nr 632/9, przeznaczona była pod budowę parkingu. Wynika to m.in. z załącznika graficznego do opisu technicznego do projektu urbanistycznego hali. Zgodnie zaś z częścią opisową projektowany parking, usytuowany od strony toru kolejowego, miał mieć powierzchnię 1.750 m2. Parking ten uwidoczniony został także w części graficznej projektu techniczno – roboczego garaży przy hali sporządzonego około roku 1968. Z tego ostatniego dokumentu domniemywać można, że w dacie opracowania projektu garaży parking nie został jeszcze wybudowany, tak więc 7 lat po wywłaszczeniu inwestycja nie została zrealizowana. Natomiast okoliczność, iż parking został wybudowany potwierdza mapa podstawowa z 1976r., na której naniesiono asfaltowy parking, trawnik oraz betonowy chodnik. Organ powołał się jednocześnie na opisane powyżej oświadczenia J., J. oraz I. W., W. J.. Wskazano przy tym, iż twierdzenia Prezydenta Miasta w kwestii zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia nie zostały w żaden sposób udowodnione. Nie można zarazem uznać, iż realizacja budynku restauracji oraz rozbudowa parkingu jest tożsama z infrastrukturą, która jest ściśle związana z Halą Widowiskowo – Sportową. Cel wywłaszczenia nie może bowiem podlegać wykładni rozszerzającej. Niedopuszczalne jest także powoływanie się na powyższe inwestycje, gdyż ich realizacja nastąpiła 40 lat po wywłaszczeniu. Ustosunkowując się do zarzutów M. Wojewoda wskazał, iż próba zebrania dowodów, jakkolwiek opieszała i nie do końca skuteczna, została przeprowadzona w sposób rzetelny i prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy potwierdza, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, co daje podstawę do zwrotu działki nr 632/9. Odnosząc się do zawarcia umowy dzierżawy spornej działki organ przytoczył art. 138 ust. 2 u.g.n., podnosząc, iż przepis ten nie normuje zwrotu nakładów poczynionych na nieruchomość przez osoby trzecie. Tym samym nakłady osób trzecich mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z dnia 12.07.2001r. II SA/Po 874/01). Z kolei rozliczenia, o jakich mowa w art. 140 u.g.n., są dokonywane wyłącznie między Skarbem Państwa lub gminą a osobą, na rzecz której orzeczony został zwrot wywłaszczonej nieruchomości, i nie są one uzależnione, czy też powiązane w jakikolwiek sposób z kwestią, kto dokonał nakładów na wywłaszczoną nieruchomość, które wpłynęły na zmianę jej wartości w chwili zwrotu. To samo należy odnieść do przepisu art. 138 ust. 2 u.g.n. Analizując operat szacunkowy dotyczący spornej nieruchomości organ odwoławczy stwierdził, iż zawiera on wszystkie elementy niezbędne do ustalenia zarówno wysokości zwaloryzowanego odszkodowania, jak też wysokość należności – z uwzględnieniem kwoty o jaką wzrosła wartość nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości. Ponadto w/w operat został sporządzony zgodnie z dyspozycją art. 140 i 217 u.g.n. oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004r. nr 207, poz. 2109 ze zm.). Z względu na powyższe Wojewoda uznał, iż przedmiotowy operat szacunkowy jest spójny, logiczny oraz wiarygodny i może zostać przyjęty jako dowód w sprawie. Odnosząc się do zastrzeżeń J. i J. dotyczących ponad trzykrotnego wzrostu wartości nieruchomości w okresie wydania obu decyzji organ podniósł, iż poprzedni operat został przyjęty jako dowód w sprawie zakończonej decyzją, która została następnie uchylona przez sąd administracyjny. Z tego też względu w niniejszym postępowaniu ocenie podlega jedynie dowód z operatu szacunkowego z dnia 4 czerwca 2009r. Ponadto brak jest podstaw do porównywania otrzymanych wyników w obu operatach szacunkowych z uwagi na okoliczność, że poprzedni operat nie został poddany ocenie zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a. Również zarzut M. dotyczący zaniżenia wysokości zwaloryzowanego odszkodowania, mającego nieodzwierciedlać wartości odtworzeniowej budynku restauracji uznano za niezasadny. Określenie wartości odtworzeniowej jest bowiem możliwe jedynie w sytuacji, kiedy ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej (art. 140 ust. 2 i ust. 5 u.g.n.). Tymczasem w niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy prawidłowo określił wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości. Za prawidłowe uznano także orzeczenie w kwestii odmowy zwrotu części nieruchomości oznaczonej jako działka nr 426/8 – stosownie do art. 2 i 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Podczas oględzin w dniu 15 kwietnia 2005r. stwierdzono bowiem, że część wywłaszczonej działki nieruchomość o pow. 0,0197 ha od strony północnej weszła w skład działki nr 426/8 o pow. 0,2239 ha, która znajduje się w pasie drogowym [...]. Na wywłaszczonej części w/w działki znajduje się częściowo betonowy chodnik oraz częściowo jezdnia [...]. Skargi na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosły Gmina i M. , domagając się odpowiednio uchylenia zakwestionowanej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji (jak również tego rozstrzygnięcia) oraz stwierdzenia nieważności wydanych w niniejszej sprawie decyzji – w zakresie orzeczenia w przedmiocie zwrotu działki nr 632/9, zwrotu odszkodowania oraz pkt 4-10. Gmina zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n. przez ich zastosowanie, mimo braku podstaw do przyjęcia, że nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia; 2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a., wskutek czego organ dokonał błędnych ustaleń w zakresie zbędności zwracanej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Ponadto Gmina podniosła, iż poprzez nieprawidłowe ustalenie zwiększenia wartości zwracanej nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu i zaniżeniu przez to wysokości zwracanego odszkodowania w sposób istotny naruszono art. 140 u.g.n. Wskazano także, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany przed upływem terminów wynikających z art. 137 ust. 1 u.g.n. Natomiast organ nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność przekroczenia terminów ustalonych w tym przepisie. M. zarzuciła rozstrzygnięciu organu II instancji: 1. rażące naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 137 ust. 1, art. 136 ust. 3 u.g.n. i art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zwrot nieruchomości w przypadku, w którym cel wywłaszczenia został zrealizowany w świetle art. 137 ust. 1 u.g.n.; 2. rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 81, art. 86 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez: a) dowolną tj. sprzeczną z zasadami logiki i równego traktowania stron, ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie jako wiarygodnych oświadczeń zainteresowanych korzystnym dla nich rozstrzygnięciem wnioskodawców i przez nich zgłoszonego świadka – co do braku zrealizowania celu wywłaszczenia w okresie od wydania decyzji wywłaszczeniowej do roku 1972r., odnośnie którego to okresu nie został zgromadzony żaden inny materiał dowodowy – na tej wyłącznie podstawie, że oświadczenia te nie są sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, więc organ ustalił niesprzeczność wskazanych oświadczeń z materiałem dowodowym, do którego nie odnoszą się przedmiotowe oświadczenia; z drugiej strony, w konfrontacji z tym samym materiałem dowodowym organ uznał za niewiarygodne, bo w żaden sposób nieudowodnione przeciwne oświadczenie obecnego właściciela nieruchomości; b) dowolną ocenę materiału dowodowego tj. logicznie nieuzasadnione przyjęcie z faktu istnienia opisu o treści proj-parking na części graficznej projektu techniczno-roboczego garaży przy hali sporządzonego około roku 1968 domniemania, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany do roku 1968, w sytuacji, gdy organy nie są w stanie ani ustalić daty sporządzenia przedmiotowego projektu, ani zweryfikować aktualności mapy, na której projekt był sporządzony na dzień jej sporządzenia; c) ograniczenie postępowania dowodowego do dokumentów urzędowych i w konsekwencji nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego oraz naruszenie zasady oficjalności postępowania poprzez obciążanie strony (Gminy ) negatywnymi skutkami jej rzekomej bierności w zakresie zgłaszania dowodów; d) naruszenie zasad postępowania dowodowego polegające na bezzasadnym dopuszczeniu dowodu z pisemnych oświadczeń wnioskodawców i wskazanego przez nich świadka czyli tzw. nienazwanego środka dowodowego w miejsce uregulowanego przepisami postępowania administracyjnego dowodu z zeznań stron i świadka, przez co pozostałe strony postępowania zostały pozbawione możliwości krytycznego ustosunkowania się do informacji zawartych w oświadczeniach, choćby poprzez zadawanie pytań zeznającym; 3. naruszenie art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez uznanie za prawidłowe oszacowania wartości rynkowej nieruchomości, które narusza w ocenie skarżącej obowiązujące zasady wyceny nieruchomości przynoszącej dochód, na której zlokalizowana jest restauracja sieciowa. W uzasadnieniu zarzutu strona przedłożyła dokument zatytułowany "Metodologia wyceny wartości rynkowej nieruchomości na której zlokalizowana jest restauracja sieciowa, dla potrzeb określenia wartości odszkodowania za wywłaszczenie własności nieruchomości" z wnioskiem o uznanie go za stanowisko skarżącej. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Ke 672/09 ze skargi M. ze sprawą o sygn. akt II SA/Ke 673/09 ze skargi Gminy w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 672/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. W tym miejscu wskazać trzeba, iż strony skarżące zakwestionowały decyzję organu II instancji jedynie w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Starosty w przedmiocie zwrotu działki nr 632/9, jak również wysokości zwracanego odszkodowania oraz związanych z tym kwestii. Tym samym Sąd – z uwagi na treść cyt. art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. – nie był uprawniony do kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zwrotu działki 426/8 o pow. 0,2239 ha, która znajduje się w pasie drogowym [...] – zwłaszcza, iż nie podlegało ono stwierdzeniu nieważności (art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a.). Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu na gruncie niniejszego postępowania jest kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Ke 78/07. Jak wynika bowiem z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z 22.03.1999r. sygn. akt IV SA 527/97). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie fundamentalne znaczenie ma uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w wyniku którego następuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. Są tam bowiem zawarte wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań. Ze względu na powyższe stwierdzić trzeba, iż zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd związani są prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Ke 78/07 oraz zawartymi w treści jego uzasadnienia zaleceniami co do ponownego rozpatrzenia sprawy. Na wstępie wskazać trzeba na treść orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 9 października 1961r., zgodnie z którym nieruchomość stanowiąca wówczas współwłasność J. i J. o powierzchni 1.364 m², oznaczona nr 3 i 24 na planie stanowiącym część składową tego orzeczenia, została wywłaszczona za odszkodowaniem pieniężnym na rzecz Państwa na potrzeby Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że we wniosku o wywłaszczenie Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki wskazał jako cel wywłaszczenia budowę Hali Widowiskowo-Sportowej, zaś do wniosku załączono zaświadczenie o zatwierdzeniu lokalizacji szczegółowej wydane przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydział Architektury, Nadzoru Budowlanego i Budownictwa nr 27/61. Z uzasadnienia powołanego wyroku tut. Sądu z dnia 6 czerwca 2007r. wynika, iż organy administracji publicznej nie ustaliły w sposób jednoznaczny, "czy nieruchomość wokół Hali Widowiskowo-Sportowej, objęta wnioskiem (J. oraz pozostałych spadkobierców J. W.– J., Z. i I. W. – postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5 sierpnia 1999r.), domagających się jej zwrotu, w decyzji lokalizacyjnej była przeznaczona na parking (...), a następnie czy w terminie przewidzianym przepisem art. 137 ust. 1 u.g.n. (ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami - Dz.U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) parking został zrealizowany (...). W aktach brak jest wskazanej decyzji (o zatwierdzeniu lokalizacji inwestycji), która zdaniem Sądu może stanowić istotny dowód w sprawie, z którego wynikać powinno nie tylko planowane położenie samego obiektu budowlanego – Hali Widowiskowo – Sportowej, lecz również planowanej infrastruktury". Ponadto Sąd wskazał organom, iż "według art. 137 u.g.n. o zbędności nieruchomości nie decyduje aktualny sposób wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości. Zakaz użycia wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w ustawie o wywłaszczeniu obejmuje również zakaz rozporządzania nieruchomością w drodze czynności prawnej przed wykorzystaniem jej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu". Ze względu na powyższe w cyt. uzasadnieniu nakazano organom dokonanie – przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – niezbędnych ustaleń i oceny, czy zachodzą przesłanki do zwrotu przedmiotowej nieruchomości w świetle przepisów u.g.n. Przenosząc przywołane powyżej wskazania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Ke 78/07 zostały wykonane przez Starostę – w całości. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych pismem z dnia 27 sierpnia 2007r. (K-II-7), ponowionym w dniu 27 czerwca 2008r. (K-II-69) Starosta wystąpił do Prezydenta Miasta o: - odszukanie i przesłanie kopii decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o zatwierdzeniu planu realizacyjnego (z załącznikami graficznymi), - udzielenie informacji, potwierdzonych stosownymi dokumentami, czy nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot była przeznaczona w decyzji lokalizacyjnej pod parking, jak również, czy parking ten został zrealizowany w terminie określonym w art. 137 u.g.n W odpowiedzi na powyższe pismo udzielono informacji, iż ze względu na znaczny upływ czasu Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta nie posiada w swoich zasobach archiwalnych żądanej decyzji (K-II-19) oraz nadesłano kopie części opisu technicznego do projektu urbanistycznego hali wraz z załącznikiem graficznym (K-II-33), uzyskane od Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (K-II-32). Zgodnie z tym załącznikiem na przedmiotowej nieruchomości planowana była m.in. realizacja parkingu od strony toru kolejowego o pow. 1.750 m2 (K-II-30). Pismem z dnia 20 grudnia 2007r. (K-II-34) Starosta wystąpił także do Archiwum Państwowego z prośbą o odszukanie decyzji lokalizacyjnej wraz z załącznikiem graficznym. W odpowiedzi udzielono informacji (K-II-59), iż w zasobach Archiwum nie odnaleziono żądanych planów technicznych oraz akt dotyczących ustalonych warunków i procesu budowy (K-II-43). Odszukano dokumentację wywłaszczeniową, opis techniczny oraz załącznik graficzny do zaświadczenia nr 27/61 zatwierdzającego lokalizację szczegółową na budowę hali sportowej (K-I-54). Nie odnaleziono natomiast załącznika graficznego do decyzji o ustaleniu lokalizacji. W dniu 3 lutego 2009r. dokonano kolejnej kwerendy w Archiwum Państwowym (K-II-110 – K-II-123), która nie doprowadziła do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W toku przeszukiwania zbiorów archiwalnych Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (K-II-140) odszukano projekt techniczno-roboczy garaży przy hali (K-II-139 – K-II-137) o nr zlecenia Z-59/68 wraz z załącznikiem graficznym, na którym przedstawiono przedmiotową nieruchomość jako "proj-parking" (K-II-136). W dniu 30 marca 2009r. Prezydent Miasta przedstawił organowi I instancji (K-II-149) m. in. mapę przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 3 czerwca 1976r. za numerem 80/76 (K-II-147), z której wynika że w tej dacie na przedmiotowej nieruchomości znajdował się asfaltowy parking oraz trawnik (część płd.-wsch. mapy). W dniu 23 marca 2009r. J. i J. złożyli przed pracownikiem Starostwa Powiatowego oświadczenie, z którego wynika, że na terenie działki nr 632/9 w latach 1962-1972 nie było parkingu (K-II-144). W ten sam sposób oświadczenie złożył w dniu 2 kwietnia 2009r. I. W. J. , stwierdzając, że tereny przy [...] od hali do torów nie były zagospodarowane, rosły tam drzewa owocowe, między którymi prowadziły wydeptane ścieżki, zaś stan taki pozostawał do połowy lat 70-tych (K-II-158). Niesporne w niniejszej sprawie pozostaje, iż część wywłaszczonej nieruchomości, której obecnie odpowiada działka nr 632/9, przeznaczona była pod budowę parkingu. Okoliczność ta została ustalona w sposób niebudzący wątpliwości przez organy administracji publicznej na podstawie opisu technicznego do projektu urbanistycznego Hali Sportowo – Imprezowej wraz z załącznikiem graficznym (K-II-30). Z powołanej dokumentacji, dotyczącej również projektu zagospodarowania terenu wokół w/w Hali wynika, iż zaplanowany do realizacji parking jest związany funkcjonalnie z tym obiektem. Przyjąć zatem trzeba, iż na przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany cel określony w decyzji wywłaszczeniowej, a mianowicie budowa Hali Widowiskowo-Sportowej. Zaplanowana inwestycja objęła bowiem swym zakresem nie tylko powstanie obiektu samej hali, ale również towarzyszącej mu infrastruktury (parking, podjazd do zaplecza, transformatornia), mieszczącej się zarazem w celu wywłaszczenia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.12.2007r., III SA/Po 648/07, LEX nr 365373). Wobec jednoznacznego stwierdzenia, iż przewidziana do wywłaszczenia nieruchomość była przeznaczona pod budowę parkingu przy w/w Hali należy przejść do ustaleń organów dotyczących terminu jej realizacji. Ma to zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (pkt 1) albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (pkt 2). Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, iż nieruchomość zabudowana budynkiem gastronomicznym M., położona w [...], oznaczona obecnie jako działka nr 632/9 o pow. 0,1167 ha stała się zbędna na cel wywłaszczenia – na podstawie art. 137 ust. 1 u.g.n. Zabezpieczono przy tym realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Podkreślenia wymaga, iż Starosta dołożył wszelkich starań, aby ustalić kiedy rozpoczęto i zakończono budowę parkingu usytuowanego na spornej działce. Należy przy tym uwzględnić fakt, iż przedmiotowa inwestycja była realizowana ponad 30 lat temu, co z uwagi na znaczny upływ czasu utrudniło dotarcie do dokumentów ściśle określających datę powstania parkingu. Okoliczność ta została udokumentowana w aktach niniejszej sprawy, odzwierciedlających szczegółowe poszukiwania w odpowiednich zasobach archiwalnych. Jednocześnie organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący przedstawiły zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny, przeprowadzając zarazem dogłębną i prawidłową analizę prawną niniejszej sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniach, spełniających – wbrew twierdzeniom skarżącej M. – wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie może budzić wątpliwości – w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, mianowicie projektu techniczno-roboczego garaży przy hali wraz z załącznikiem graficznym oraz opisanych powyżej oświadczeń – iż budowa parkingu na spornej działce nie rozpoczęła się w okresie 7 lat od dnia, w którym stało się ostateczne orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia 9 października 1961r., ani nie zakończyła w terminie 10 lat od tej daty. Jak słusznie bowiem zauważyły organy orzekające, z numeru zlecenia Z-59/68 projektu techniczno-roboczego garaży można wysnuć wniosek, że był on opracowany najwcześniej w roku 1968, kiedy to – zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu – przedmiotowa nieruchomości była oznaczona jako "proj-parking", co świadczy o tym, iż w dacie tej nie rozpoczęto przedmiotowej inwestycji. Przedmiotową okoliczność potwierdza także przytoczona powyżej treść oświadczeń J. i J. oraz I. W. J., prawidłowo uprzedzonych przez organ o odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 83 § 2 k.p.a.) – złożonych w trybie art. 75 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (§ 1), a w sytuacji, gdy przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, przy czym odpowiednio stosuje się przepis art. 83 § 3 k.p.a. (§ 2). Okoliczność, iż w powyższym trybie odebrano oświadczenie od w/w osób nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza, iż zgodnie ze stosowanym odpowiednio art. 83 § 3 k.p.a., dotyczącym przesłuchania świadka, osoby te zostały uprzedzone o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Ponadto strony skarżące zostały zawiadomione o zebraniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim, wypowiedzenia się oraz złożenia dodatkowych wniosków i wyjaśnień – stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. (K-II-192) i pomimo tego przed wydaniem decyzji nie kwestionowały zastosowanego przez organ trybu z art. 75 § 2 k.p.a. W świetle powyższego również zarzuty o naruszeniu art. 79 oraz 81 k.p.a. nie mogły prowadzić do uchylenia zakwestionowanych rozstrzygnięć, bądź stwierdzenia ich nieważności. Wskazać jednocześnie trzeba, iż oświadczenia w/w osób – świadomych odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań – były spójne, konsekwentne i wzajemnie się potwierdzały. Brak przy tym podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi o naruszeniu art. 86 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę, zaś do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Wybór trybu, w jakim odebrano oświadczenia od wnioskodawców, spowodowany był złożonym przez nich wnioskiem o przyjęcie wyłącznie ich oświadczeń – nie zaś I. W. J. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej M., z akt administracyjnych niniejszej sprawy w żaden sposób nie wynika, aby I. W. J. był w jakikolwiek sposób związany z wnioskodawcami, tak więc brak jest podstaw do zakwestionowania bezstronności tej osoby. W konsekwencji organy administracji publicznej zasadnie uznały wszystkie w/w oświadczenia za wiarygodne. W tym miejscu podnieść należy, iż najwcześniejszą udokumentowaną datą, od której istniał przedmiotowy parking jest 3 czerwca 1976r., kiedy to do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przyjęto za numerem 80/76 mapę, przedstawiającą umiejscowienie na spornej nieruchomości asfaltowego parkingu oraz trawnika. Podkreślenia wymaga, iż Prezydent Miasta nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu mogącego świadczyć o tym, iż przedmiotowy parking powstał przed tą datą. Za niewystarczające w tym względzie należy uznać sformułowane w sposób ogólny zarzuty strony co do ustaleń organu w powyższym zakresie. Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu zasady oficjalności postępowania poprzez obciążanie strony negatywnymi skutkami jej rzekomej bierności w zakresie zgłaszania dowodów należy uznać go za zupełnie nietrafiony. W tym zakresie należy po raz kolejny podnieść, iż Starosta wielokrotnie zwracał się z prośbą o odnalezienie odpowiednich dokumentów (w tym do Prezydenta Miasta) oraz samodzielnie dokonywał kwerend archiwów. Jednakże w ich rezultacie odszukano jedynie dokumenty, które przeczą stanowisku Gminy oraz M. o braku przesłanki zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia w świetle art. 137 ust. 1 u.g.n. Jednocześnie za niezasadne należy uznać argumenty M., iż wobec zrealizowania celu wywłaszczenia zwrot nieruchomości jest niedopuszczalny, niezależnie od tego, kiedy realizacja celu nastąpiła. Jak to już szczegółowo uzasadniono powyżej, z uwagi na treść art. 153 ustawy p.p.s.a. tut. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, związany jest zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 6 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Ke 78/07, z którego jednoznacznie wynika, iż w celu zbadania przesłanki zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia należy ustalić, czy przedmiotowy parking został zrealizowany w terminie przewidzianym przepisem art. 137 ust. 1 u.g.n. Z tego też względu Sąd nie mógł podzielić stanowiska skarżącego, powołującego się w tym zakresie na wyroki – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30.06.2008r., II SA/Kr 271/08. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.05.2002r., I SA 2743/00. Jednocześnie tut. Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – podziela odmienny pogląd, wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4.09.2004r., II SA/Gd 1552/00, LEX nr 298527, zgodnie z którym wywłaszczona nieruchomość, która została wykorzystana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu może zostać zwrócona poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercom na podstawie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n., jeżeli prace związane z realizacją tego celu zostały rozpoczęte po upływie 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Należy przy tym wskazać skarżącej spółce – kontestującej obecnie de facto zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach co do ustalenia terminu realizacji celu wywłaszczenia – iż nie zakwestionowała tychże wskazań poprzez wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 6 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Ke 78/07, podnosząc przy tym zarzuty co do jego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest bowiem m. in. do stwierdzenia braku naruszenia prawa w zakresie rozstrzygnięcia i oddalenia skargi kasacyjnej, przy jednoczesnej zmianie kwestionowanego przez stronę uzasadnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.03.2006r., I FSK 750/05, ONSAiWSA 2006/5/126). Wobec uprawomocnienia się powyższego orzeczenia obecnie orzekający Sąd nie mógł odstąpić od zbadania wykonania przez organy zaleceń zawartych w jego uzasadnieniu, będąc zarazem związany przedstawioną tam oceną prawną co do przesłanki z art. 137 ust. 1 u.g.n., której spełnienie przesądza o zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia. Reasumując, stwierdzić trzeba, iż w niniejszej sprawie prawidłowo orzeczono o zwrocie na rzecz J., J., I. oraz Z. W. działki o nr 632/9. Zgodnie bowiem z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140 u.g.n. Odnosząc się do sformułowanego ogólnie przez M. zarzutu o naruszeniu przy szacowaniu wartości rynkowej nieruchomości art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez naruszenie obowiązujących zasad wyceny nieruchomości przynoszącej dochód, na której zlokalizowana jest restauracja sieciowa, należy uznać go za niezasadny. Zgodnie z powołanym przepisem w razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, zwaloryzowane odszkodowanie pieniężne (ustalone stosownie do art. 140 ust. 2 u.g.n.), pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości. Jakkolwiek strona skarżąca przedstawiła dokument pn. "Metodologia wyceny wartości rynkowej nieruchomości, na której zlokalizowana jest restauracja sieciowa, dla potrzeb określenia wartości odszkodowania za wywłaszczenie własności nieruchomości" z wnioskiem o uznanie go za swoje stanowisko to podnieść należy, iż w treści tego opracowania nie zawarto jakichkolwiek zarzutów odnośnie sporządzonego w niniejszej sprawie operatu szacunkowego, przedstawiając jedynie ogólnie stosowane poszczególne metody wyceny z ich opisem. Stwierdzić trzeba, iż operat szacunkowy w niniejszej sprawie został sporządzony we właściwy sposób przez osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi – rzeczoznawcę majątkowego S. K. i zawiera prawidłowe ustalenia, odpowiadając zarazem obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. W szczególności wskazać trzeba, iż wartość rynkowa części nieruchomości podlegającej zwrotowi według stanu na dzień wywłaszczenia została oszacowana na kwotę 1.141.000 zł, natomiast wartość rynkowa nieruchomości według stanu na dzień zwrotu wyniosła 2.510.000 zł. Z tego też względu wysokość zwaloryzowanego odszkodowania (13.084 zł), powiększona o kwotę wzrostu wartości nieruchomości na dzień zwrotu tj. 1.369.000,00 zł, wynosi 1.382.084,00 zł – stosownie do art. 140 ust. 4 u.g.n. Jednocześnie kwota zwaloryzowanego odszkodowania (13.084 zł) jest niższa niż 50 % aktualnej wartości rynkowej nieruchomości – zgodnie z art. 140 ust. 2 w zw. z art. 217 ust. 2 u.g.n. Wbrew zarzutom skarżącej spółki, prawidłowe są również rozstrzygnięcia zawarte w pkt 4 – 10 decyzji Starosty. Zgodnie bowiem z art. 140 ust. 1 u.g.n. w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca jednostce samorządu terytorialnego, będącej właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie. Obowiązkiem tym J., J., I. oraz Z. zostali obciążeni w pkt 4 decyzji I – instancyjnej. Z kolei stosownie do art. 141 ust. 1 u.g.n. należności, o których mowa w art. 140, mogą być, na wniosek poprzedniego właściciela albo jego spadkobiercy, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat, zaś warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości – o czym orzeczono w pkt 4 decyzji organu I instancji. O oprocentowaniu przedmiotowych rat (pkt 7) orzeczono w oparciu o art. 141 ust. 3 u.g.n., który stanowi, iż raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Natomiast rozstrzygnięcie dotyczące ustanowienia hipoteki na zabezpieczenie w/w wierzytelności (pkt 8) wydano w oparciu o art. 141 ust. 2 u.g.n., który stanowi iż wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z tytułu, o którym mowa w art. 140, podlegają stosownemu zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej (pkt 10 decyzji). Z kolei zapisy zawarte w pkt 7 i 9 decyzji było podyktowane treścią art. 141 ust. 4 oraz art. 139 u.g.n., stanowiąc ich powtórzenie. Zgodnie z pierwszym z cyt. przepisów do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, zaś stosownie do drugiego z powołanych przepisów nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.