VII SA/Wa 1265/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi L. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B. Ż. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). UZASADNIENIE [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].03.2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) – dalej zwanej "k.p.a." oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) – dalej zwanej "p.b." po rozpatrzeniu zażalenia L. W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej zwany: PINB [...]) z dnia [...].01.2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: W dniu [...].09.2011 r. L. W. otrzymała upomnienie z dnia [...].09.2011 r., wzywające do spełnienia obowiązku, wynikającego z decyzji PINB [...] z dnia [...].06.2011 r., nr [...], polegającego na wykonaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego baraku o wym. ok. 4,00 m x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wym. 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie w dniu [...].11.2011 r. PINB [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], który został doręczony zobowiązanej w dniu [...].12.2011 r. W dniu [...].03.2012 r. organ I instancji wydał postanowienie, nr [...] w przedmiocie nałożenia na L. W. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł. W dniu [...].08.2012 r. PINB [...] wystawił tytuły wykonawcze Nr [...]i Nr [...], które skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] celem wyegzekwowania kwoty grzywny i opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w tym przedmiocie. W dniu [...].01.2013 r. L. W., reprezentowana przez T. W. złożyła ustnie do protokołu wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie grzywny. PINB [...] postanowieniem z dnia [...].01.2013 r., Nr [...], działając na podstawie art. 59 § 3 oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do L. W. na podstawie tytułu wykonawczego [...] Nr [...]z dnia [...]listopada 2011 r. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ wskazał, że przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie określone w art. 59 u.p.e.a. Nastepnie organ wskazał, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.10.2012 r., sygn.akt II FSK 492/11, że umorzenie postępowania egzekucyjnego uzasadnia wyłącznie pojawienie się "(...) przeszkody o trwałym charakterze, która uniemożliwia dalsze jego prowadzenie. Oznacza to przerwanie toku tego postępowania z powodu niemożności lub niedopuszczalności dalszego jego prowadzenia, ze skutkami w postaci, m.in. uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 u.p.e.i i w konsekwencji niezrealizowanie celu tego postępowania, jakim jest wyegzekwowanie wykonania określonego obowiązku". Po przeprowadzeniu szczegółowej analizy akt w ocenie organ w niniejszej sprawie nie występują przesłanki dające podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawczyni nie wskazała wyraźnie na żadną z przesłanek określonych w wyżej cytowanej regulacji. Organ uznał za błędne opieranie przezeń argumentów na subiektywnym przekonaniu o niedopuszczalność egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającej ze złego stanu zdrowia oraz skromnych możliwości finansowych zobowiązanej. Organ wskazał, że przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie jest poczucie zbyt dużej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, w tym przypadku grzywny w celu przymuszenia. Katalog przesłanek umorzenia z art. 59 u.p.e.a. ma, bowiem charakter zamknięty, przez co organ egzekucyjny nie jest uprawniony do umorzenia postępowania egzekucyjnego na innej podstawie, niż zostały uregulowane w ustawie. Na marginesie, organ stwierdził, iż nakładając grzywnę w celu przymuszenia zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2005r. (OSK 1148/04, LEX nr 164945,) organ nie powinien się kierować takimi okolicznościami, jak możliwości finansowe, sytuacja rodzinna czy życiowa zobowiązanego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła L. W.. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].03.2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b. po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego może stanowić zaistnienie wyłącznie jednej z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Następnie organ wskazał, że wnioskodawca nie powołał się na żadną z przesłanek wskazanych w wyżej wymienionym przepisie, jak również PINB [...] nie stwierdził zaistnienia żadnej z nich tym samym uznać należy, iż organ I instancji zasadnie odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnił podjęte przez siebie stanowisko, odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z dnia [...].01.2013 r. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu L. W. organ stwierdził, że pozostają one bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne i nie mogą skutkować uchyleniem postanowienia organu powiatowego. W szczególności organ wskazał, że w świetle brzmienia art. 59 § 1 u.p.e.a. zarówno sytuacja finansowa jak i stan zdrowia zobowiązanej nie mogą być podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku z powyższym organ II instancji nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji PINB [...] z dnia [...].06.2011 r., nr [...]. Skargę na powyższą decyzję wniosła L. W. (dalej zwana skarżącą), zarzucając naruszenie: a) zasady legalności w działaniach organu poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygniecie sprawy w sposób niezgodny z podstawą prawną oraz zasadami współżycia społecznego. b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 1 p.b. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych na okoliczność niezgłoszenia obiektu budowlanego nie wymagającego pozwolenia przez osoby korzystające z nieruchomości. c) art. 77 k.p.a. - poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (postępowania i decyzje Wydziału Architektury dzielnicy [...], pełna dokumentacja sprawy) d) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewłaściwe doręczenie i niewyczerpujące uzasadnienie wydanej decyzji (zgłaszane w pismach kierowanych do organu). e) naruszenie zasady podstawowych praw i wolności obywatelskich w działaniach organu poprzez nieuwzględnienie sytuacji prawnej dotyczącej nieruchomości, posiadaczy i użytkowników nieruchomości, ich spraw do spornej posesji, toczącego się postępowania sądowego, oraz stanu zdrowia i możliwości finansowych ukaranej. f) naruszenie art. 97 k.p.a. w związku z dyspozycją art. 174 i 174 Konstytucji RP., g) naruszenia art. 5 k.c. w związku z dyspozycją art. 56 k.c., h) naruszenia art. 32, 45 Konstytucji RP. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Z powołanych przepisów wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi, kontrola legalności działalności administracji publicznej, w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna. Zarówno organ I jak i II instancji, odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne może zostać umorzone jedynie na podstawie okoliczności wymienionych w art. 59 u.p.e.a. Stwierdzić następnie należy, że wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje organ egzekucyjny do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Skarżąca w wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wskazała na żadną z okoliczności, która uzasadniałaby umorzenie postępowania egzekucyjnego. W szczególności organy obu instancji słusznie uznały, że w świetle art. 59 u.p.e.a. podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego nie jest ani trudna sytuacja majątkowa, ani zły stan zdrowia zobowiązanej. Pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze również nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty wskazujące na dokonanie przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych, z uwagi na to że dotyczą okoliczności faktycznych nie mających znaczenia dla oceny czy przedmiotowe postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 29 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym w ramach postępowania egzekucyjnego, kontrola zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie jest dopuszczalna. Tym samym twierdzenia skarżącej zmierzające do wykazania, że decyzja PINB [...] z dnia [...].06.2011 r., nr [...] jest nieprawidłowa nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, że powyższa decyzja jest ostateczna i zarzuty jej stawiane nie mogą być przedmiotem weryfikacji w niniejszym postępowaniu. Zupełnie bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 5 k.c. oraz art. 56 k.c., które regulują treść stosunków cywilnoprawnych i nie mają zastosowania do stosunków z zakresu prawa budowlanego, o charakterze administracyjnoprawnym. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty, dotyczące naruszenia przez organ norm konstytucyjnych. Wskazać należy, że naruszenie art. 45 Konstytucji, regulującego prawo do Sądu przez organ egzekucyjny, który rozpatruję sprawę należącą do jego właściwości nie jest możliwe. Natomiast zarzut naruszenie art. 32 Konstytucji, który zmierza do podważenia prawidłowości ostatecznej decyzji PINB [...] z dnia [...].06.2011 r., nr [...] z przyczyn powołanych wyżej nie może być przedmiotem rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a skarga, jako bezzasadna na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) podlega oddaleniu