I SA/Rz 1/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. spraw ze skarg A. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie - z dnia 28 września 2022 r. nr SKO.4140/234/2022 - z dnia 30 marca 2023 r. nr SKO.4140/153/2021 - z dnia 27 maja 2023 r. nr SKO.4140/184/2023 w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2021, 2022 i 2023 rok oddala skargi. UZASADNIENIE Przedmiotem skarg A. K. (dalej: skarżąca/podatnik), są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia - 28 września 2022 r. nr SKO.4140/234/2022 którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 11 maja 2022 r. nr FN-3121.01.8536.1031.2022 wydaną w sprawie podatku rolnego za 2022 r. w kwocie [...]zł (sprawa zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 1/23), - 30 marca 2023 r. nr SKO.4140/153/2021 którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 stycznia 2021 r. nr FN-3121.02.236.607.2021 wydaną w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2021 r. w kwocie [...] zł (sprawa zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 322/23), - 27 maja 2023 r. nr SKO.4140/184/2023 którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 stycznia 2023 r. nr FN-3121.1.556.2023 wydaną w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2023 r. w kwocie [...] zł (sprawa zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 394/23). Wymienione sprawy Sąd postanowił na rozprawie 30 grudnia 2024 r. połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Rz 1/23, ponieważ pozostawały one ze sobą w związku, o którym mowa w art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Jak wynika z akt sprawy w dniach 11 maja 2022 r., 27 stycznia 2021 r., 23 stycznia 2023 r. Burmistrza Miasta [...] opisanymi powyżej decyzjami podatkowymi ustalił skarżącej oraz J. S., M. R., A. S., Z.M., Ł. S. wymiar podatku rolnego za lata 2021, 2022 i 2023. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że wysokość wymiaru podatku rolnego ustalona została w oparciu o zapisy ewidencji gruntów z których wynika, że skarżąca, J. S. , M. R., A. S., Z.M., Ł. S. są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej nr [...] oraz [...] położonej w Ł., sklasyfikowanej jako użytek rolny "R II’ oraz "Ps III" o łącznej powierzchni 0,5484 ha fizycznych, co stanowi 0,7639 ha przeliczeniowych. Współwłaściciele zostali zobowiązani do zapłaty podatku solidarnie. Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania. W odwołaniu. od decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2021 r. zarzuciła, że Burmistrz Miasta [...] zaskarżaną decyzję wydał pomimo, iż wiedział o tym, że przed SKO toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza Miasta [...] wydanej w podatku rolnym za 2020 r. Podniosła, że wadą zaskarżanej decyzji Burmistrza Miasta [...] jest również to, że w jej rozstrzygnięciu i nagłówku (do kogo jest adresowana) wskazano niewłaściwą stronę (tj. osobę która nie jest stroną w sprawie tylko pełnomocnikiem tj. W. K.) oraz niektóre błędne adresy zamieszkania stron. W odwołaniach od wszystkich decyzji skarżąca zawarła wniosek o wydanie z akt kserokopii dokumentów z akt postępowania podatkowego. Podniosła, że na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego złożyła wnioski o wydanie z akt dokumentów zgromadzonych przez Burmistrza Miasta [...], z wyjątkiem dokumentów już doręczonych przez organ I instancji oraz zwrotnych potwierdzeń odbioru pism postanowień organu I instancji jednakże powyższe wnioski zostały przez organ zignorowane co spowodowało brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie przez podatniczkę, po zebraniu przez Burmistrza Miasta [...] materiałów dowodowych, a przed wydaniem decyzji podatkowych w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na lata 2021, 2021 i 2023 r. Zarzuciła, ze organ I instancji nie wydał również formalnego postanowienia o odmowie wydania wnioskowanych kopii dokumentów z akt postępowań podatkowych. W odwołaniach zamieszczone zostały również zastrzeżenia, co do lakoniczności i ogólności uzasadnień decyzji Burmistrza Miasta [...]. W ocenie skarżącej decyzje te - nie zawierały wymaganego i kompletnego omówienia w niezbędnym zakresie zastosowanych przez organ I instancji przepisów prawa materialnego. SKO, po rozpatrzeniu odwołań, decyzjami z dnia 28 września 2022 r., 30 marca 2023 r., 27 maja 2023 r., opisanymi na wstępie, utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Miasta [...] ustalające skarżącej wymiar podatku rolnego za lata od 2021, 2022 i 2023. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy przytoczył przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.), dalej: u.p.r., regulujące kwestię opodatkowania gruntów podatkiem rolnym a następnie wskazał, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzna (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm. ), dalej: p.g.i.k., są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podkreślił, że wypis z ewidencji gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym więc organ podatkowy nie może ich pomijać ani dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, ponieważ zawarte tam dane wiążą organ prowadzący postępowanie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął powierzchnie gruntów wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz ustalił wymiar podatku w oparciu o Komunikaty Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie średniej ceny skupu żyta aktualne na dany rok podatkowy. Odnosząc się kwestii uniemożliwienia skarżącej wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, gdyż nie przesłano jej kserokopii akt o które wnioskowała organ wyjaśnił, że: Burmistrz Miasta [...], jako organ podatkowy i instancji postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. wyznaczył podatnikom, w tym skarżącej, siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalającym wymiar podatku rolnego. Realizując postanowienie art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: o.p., strony postępowania zostały poinformowane, że w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania postanowienia w siedzibie organu podatkowego można zapoznać się z aktami sprawy. Pismem z dnia 8 kwietnia 2022 r. W. K. (pełnomocnik m.in. skarżącej) wniósł o przesłanie kopii dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania. Informując, ze dopiero doręczeniu wnioskowanych kopii dokumentów z akt postępowania, zapoznaniu się z ich treścią i ocenie będzie mógł wypowiedzieć się w zakresie zebranego materiału dowodowego. SKO podkreśliło, że organ podatkowy I instancji, informując podatników o nowym terminie rozpoznania spraw z uwagi na ich skomplikowany charakter wyjaśnił, że stosownie do art. 178 § 1 i § o.p., strona ma prawo wglądu w akta sprawy sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń, jednakże czynności te dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. W decyzji dotyczącej wymiaru podatku za 2021 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że pomyłka organu I instancji polegała na wskazaniu wśród prawidłowo wymienionych podatników również pełnomocnika W. K. kwalifikuje się do sprostowania jako oczywista omyłka pisarska i nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Podatniczka nie zgodziła się z rozstrzygnięciami SKO i wniosła na nie skargi do tut. Sądu, domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji z dnia 28 września 2022 r., 30 marca 2023 r. i 27 maja 2023 r. jak również uchylenia poprzedzających ich wydanie decyzji Burmistrza Miasta [...] z 11 maja 2022 r., 27 stycznia 2021 r. i 23 stycznia 2023 r. a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniach wskazując, że przeprowadzone postępowania podatkowe i decyzje organu I instancji obarczone są istotnymi wadami formalnymi, proceduralnymi. Podkreśliła, że, organy podatkowe nie wydały jej kopii dokumentacji spraw o które wnioskowała, co spowodowało, że nie miała możliwości wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego. Podniosła, że żądając kserokopii dokumentacji oznajmiła organowi, że dopiero po ich doręczeniu i zapoznaniu się z ich treścią i ocenie będzie mogła wypowiedzieć w sprawach w przedmiocie wymiaru podatku rolnego. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie wydał formalnego postanowienia o odmowie wydania wnioskowanych kopii dokumentów z akt postępowania podatkowego co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania podatkowego. Zdaniem skarżącej Burmistrz Miasta [...] nie wydając kopii dokumentów z akt postępowania, w konsekwencji nie umożliwił stronom (podatnikom), w tym skarżącej, wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w postępowaniach podatkowych. Tym samym naruszył art. 123 § 1 o.p. W ocenie skarżącej organy podatkowe naruszyły również istotne dla zachowania praw jej praw przepisy o.p. (uprawnienia procesowe). znajdujące wyraz w zasadach ogólnych, a to art. 121 § 1 o.p. stanowiący zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych, art. 122 o.p. określający zasadę prawdy w postępowaniu podatkowym, art. 123 o.p. mówiący o zasadzie czynnego udziału strony (podatnika) w postępowaniu podatkowym, w tym możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w związku z art. 178 § 3 o.p. nakazującym organom podatkowym wydać kopie dokumentacji z akt postępowania, gdy tego zażąda strona postępowania, a nie ma przeszkód technicznych i organizacyjnych po stronie organu w ich wydaniu. Skarżąca podkreśliła, że z jej inicjatywy prowadzone są postępowania: -nr [...] — dotyczące działki nr [...], stanowiącej drogę w Ł., -nr [...] - dotyczące działki nr [...] położonej w Ł., co do prawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków miasta Ł. Ponadto w skardze dotyczącej wymiaru podatku rolnego za 2022 r. zarzuciła, że decyzja podatkowa Burmistrza Miasta [...] z dnia 11 maja 2022 r. nr FN.3121.01.8536.1031.2022 została wydana w postępowaniu wszczętym z urzędu przez organ I instancji. Organ I instancji wydał decyzję mimo, że wiedział o tym, że przed SKO toczą się postępowania odwoławcze od decyzji Burmistrza Miasta [...] wydanych w podatku rolnym za 2020 r. i za 2021 r., a ich wynik może wpłynąć na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie podatkowej za 2022 r. Podkreśliła, że sprawy odwoławcze przed SKO za lata 2020 - 2021 nadal czekają na rozpatrzenie i rozstrzygnięcie W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe kryteria zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Z perspektywy przywołanych przepisów prawa określających kognicję Sądu w niniejszych sprawach, stwierdzić należy że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wydanych w sprawie decyzji podatkowych i postępowania, w których je wydano, nie wykazała, aby doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego albo procesowego, o których mowa w art. 145 p.p.s.a. Kontrolowanymi decyzjami organy podatkowe ustaliły skarżącej (solidarnie wespół z innymi podatnikami) zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za lata 2021, 2022 i 2023. W myśl art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów. W myśl art. 3 ust. 5 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach). Jeżeli grunty te stanowią gospodarstwo rolne obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie, która to gospodarstwo prowadzi w całości - art. 3 ust. 6 u.p.r. Jak z powyższego wynika w przypadku współwłaścicieli lub współposiadaczy gruntów rolnych, brak solidarnego obowiązku podatkowego dotyczy tylko i wyłącznie sytuacji, w której gospodarstwo rolne prowadzi w całości jeden ze współwłaścicieli - wówczas w zakresie podatku rolnego obowiązek podatkowy spoczywa wyłącznie na nim. Z powyższej regulacji wynika, że podatnikiem podatku rolnego jest każdy ze współwłaścicieli gruntu. Zatem, każdy ze współwłaścicieli gruntu, bez względu na to z jakiej części gruntu faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego. Wierzyciel (organ podatkowy) natomiast może żądać całości lub części świadczenia (uiszczenia należnego podatku) od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 336 k.c.). Obowiązek podatkowy ciążący solidarnie na wszystkich współwłaścicielach przedmiotu opodatkowania oznacza obowiązek organu podatkowego wskazania w treści decyzji wszystkich adresatów solidarnego obowiązku podatkowego w warunkach art. 3 ust. 5 u.p.r. Należy wskazać, że organy podatkowe słusznie wskazały na to, że są związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 p.g.i.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym – w świetle powołanego przepisu - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Podkreśla się również, że dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze należą do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy. W przedmiotowych sprawach ustalenia faktyczne dotyczące przedmiotu opodatkowania oparto na danych z ewidencji gruntów i budynków, które udokumentowano w aktach spraw informacjami z rejestru gruntów. Sąd nie stwierdził rozbieżności między danymi przyjętymi do wymiaru podatku, w tym powierzchni gruntów, ich rolnego charakteru, oraz klasyfikacji jak i stawki podatku. Odnosząc się zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo realizowały postulowany przez ustawodawcę model postępowania podatkowego. Materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony w sposób wystarczający do podjęcia trafnego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w art. 178 § 3 o.p. przewidziano prawo strony do żądania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Przepis nie przewiduje jednak wymogu sporządzania i wydawania przez organy podatkowe kserokopii dokumentów z akt postępowania. Strona postępowania nie może żądać, aby kserokopie wykonywał i dostarczał jej organ podatkowy (zob. Komentarz do art. 178 o.p. (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II.). Powyższe sprawia, że za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia 123 o.p. i art. 200 § 1 o.p. Organy zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu. Pouczały o możliwości ustosunkowania się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyznaczając w tym celu stosowny termin. Zgodnie z art. 200 § 1 o.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie przez organ art. 200 § 1o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując w skardze zarzut naruszenia art. 200 § 1 o.p. strona nie może jedynie ograniczyć się do odnotowania takiego naruszenia, lecz powinna wykazać związek naruszenia np. z niewyjaśnieniem okoliczności sprawy (vide:. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., III FSK 1350/21). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 200 § 1 o.p. nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, gdyż nie wykazano, by skarżąca została pozbawiony prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia skarg nie wynika, by skarżąca chciała przedstawić odmienną od dotychczasowej ocenę materiału, czy wnioskowała o przeprowadzenie nowych dowodów. Burmistrz Miasta [...] wyznaczył podatnikom siedmiodniowy terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi stron. Autor skargi, poza ogólnym wskazaniem na brak możliwości wyrażenia stanowiska, co do zebranego materiału dowodowego w sprawie, nie wskazał jakie twierdzenia i wnioski zamierzał złożyć korzystając z siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 200 § 1 o.p. Reasumując w ocenie Sądu organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a określenia faktów mających znaczenie dla spraw dokonały w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną rozstrzygnięć. Organy podjęły przy tym wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 o.p.), zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz wszechstronnego i wnikliwego jego rozważenia (art. 191 o.p.). W sprawach będzie przy tym znajdował zastosowanie przepis art. 165 § 5 pkt 1 o.p. stanowiący, że nie ma wymogu wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego jeżeli stan faktyczny na podstawie którego ustalono zobowiązanie za poprzedni okres nie uległ zmianie. Taka sytuacja zaistniała w sprawach niniejszych. Jednocześnie sąd nie procedował w sprawach z uwzględnieniem twierdzeń zawartych w pismach procesowych przedstawionych przez uczestniczkę M. P. bowiem są to okoliczności nowe, zaś fakt posiadania samoistnego opodatkowanej działki celem jego weryfikacji wymagać będzie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Takich dowodów sąd przeprowadzać nie może. Okoliczności takie mogą być co najwyżej przedmiotem procedowania w ramach wniosku o wznowienie postępowania. Zaskarżone decyzje zostały również sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.