I SA/Bd 514/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Naczelnika Kujawsko – Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Toruniu z dnia 20 lipca 2023 r. 438000-COP.4103.21.2023.9 w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2020 r. postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE A. sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata F. G. wniosła skargę na decyzję Naczelnika Kujawsko – Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Toruniu z dnia 20 lipca 2023 r. 438000-COP.4103.21.2023.9 w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2020 r. W związku z zarządzeniem z dnia 3 października 2023 r. pełnomocnika strony wezwano do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenia opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, a także do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z KRS. W treści wezwania pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wezwanie zostało wysłane pełnomocnikowi skarżącej na podany w skardze adres. Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 października 2023 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu upływał z dniem 3 listopada 2023 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. wymaga, aby do pisma (skargi) dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Wymienione dokumenty oraz elementy pisma stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, przez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej adwokat F. G. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, a także do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z KRS. W treści wezwania został zakreślony termin 7 dni na uzupełnienie braków formalnych skargi oraz informacja, że nieusunięcie braków w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Potwierdzenie odbioru na k. 26 akt sądowych wskazuje datę doręczenia wezwania – 26 października 2023 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem z dniem 3 listopada 2023 r. W wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Sąd zaznacza, że w treści skargi wymieniono jako załączniki pełnomocnictwo, dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wskazane załączniki nie znalazły się jednak w aktach sprawy. Nie odnotowano również wpływu kwoty 500 zł na rachunek bankowy Sądu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.