IV SA/Wa 914/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. z Kancelarii Adwokackiej w W., ul. [...], kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Postanowieniem z 26 czerwca 2007 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. pełnomocnikiem z urzędu H. K. wyznaczony został adwokat M. G., któremu skarżący udzielił stosownego pełnomocnictwa. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 914/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oraz zasądził na rzecz adwokata M. G. - koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 12 listopada 2008 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w W., w którym poinformowano Sąd, że Okręgowa Rada Adwokacka zmieniła pełnomocnika z urzędu dla H. K., wyznaczając w miejsce Mecenasa M. G. – Mecenasa M. S. Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. ustanowiony pełnomocnik poinformował Sąd, że nie znajduje podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 914/07 oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie złożył oświadczenie, iż opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały uiszczone przez skarżącego. Z adnotacji umieszczonej na końcu pisma wynika również, że opinia o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej została przesłana skarżącemu oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. - wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Przepis § 19 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie zaś do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone przez stronę skarżącą, na podstawie art. 250 ustawy P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.