VI SA/Wa 2014/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. AG z siedzibą w Z., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz S. AG z siedzibą w Z., Szwajcaria kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej działając na żądanie S. AG w Z., w Szwajcarii stwierdził z dniem [...] sierpnia 2004 r. wygaśnięcie przysługującego S. Co. LTD w S., w Chinach prawa ochronnego na znak towarowy "S." o numerze [...] dla następujących towarów z klasy 9: urządzenia do zapisu głosu lub obrazu, wzmacniacze, wzmacniające lampy elektronowe, głośniki, radia, odtwarzacze audio i video, magnetofony kasetowe, nośniki do zapisywania dźwięku, aparaty i urządzenia nagłaśniające, magnetofony, magnetowidy, przenośne magnetofony kasetowe, przenośne odtwarzacze płyt kompaktowych, anteny, obudowy do głośników, mikrofony, laserowe odtwarzacze płyt kompaktowych, taśmy video kasetowe, kamery video, graficzne equalizery, aparatura kontrolna audio-video, aparaty i przyrządy telekomunikacyjne, telefony, aparaty i przyrządy faksowe, aparaty i przyrządy teleksowe, urządzenia do telefonicznych odpowiedzi, telefony komórkowe, części i wyposażenie do wszystkich wymienionych powyżej aparatów i urządzeń oraz oddalił wniosek w zakresie innych towarów z tej samej klasy, to jest urządzeń do transmisji lub reprodukcji głosu i obrazu, telewizory, urządzenia hi-fi, części i wyposażenie do tych aparatów i urządzeń. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p.". Decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "S." o numerze [...] udzielonego na rzecz uczestnika postępowania. Znak ten zarejestrowano dla towarów z klasy 9, tj. urządzenia do zapisu głosu lub obrazu, wzmacniacze, wzmacniające lampy elektronowe, głośniki, radia, odtwarzacze audio i video, magnetofony kasetowe, nośniki do zapisywania dźwięku, aparaty i urządzenia nagłaśniające, magnetofony, telewizory, magnetowidy, urządzenia hi-fi, przenośne magnetofony kasetowe, przenośne odtwarzacze płyt kompaktowych, anteny, obudowy do głośników, mikrofony, laserowe odtwarzacze płyt kompaktowych, taśmy video kasetowe, kamery video, graficzne equalizery, aparatura kontrolna audio-video, aparaty i przyrządy telekomunikacyjne, telefony, aparaty i przyrządy faksowe, aparaty i przyrządy teleksowe, urządzenia do telefonicznych odpowiedzi, telefony komórkowe, części i wyposażenie do wszystkich wymienionych powyżej aparatów i urządzeń. Wniosek oparto na twierdzeniu, iż znak nie był używany przez uprawnionego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, powołując jako podstawę prawną żądania art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i wskazano dzień [...] sierpnia 2004 r., jako datę wygaśnięcia prawa. W odpowiedzi na wniosek uprawniony wniósł o jego oddalenie, podając że znak był używany, w szczególności dla oznaczania wysokiej klasy telewizory. Powołał na tę okoliczność dowody w postaci międzynarodowych listów przewozowych, faktur handlowych, dokumentów zlecenia produkcyjnego i sprzedaży, umowę w sprawie montażu z [...] września 2015 r., zawartą przez dystrybutora telewizorów sygnowanych spornym znakiem – M. GmBH w Niemczech, T. Ltd, (T.) w Hong Kongu i T. sp. o. o. w G.. Uwzględniając wniosek w części organ wskazał, że przedstawione przez uczestnika postępowania dowody nie potwierdzają tego, by sporny znak był używany w Polsce w sposób rzeczywisty dla oznaczania części objętych wnioskiem towarów z klasy 9, bowiem żaden z dowodów nie dotyczył urządzeń, co do których stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego. Natomiast w zakresie pozostałych wymienionych we wniosku towarów z tej samej klasy, to jest urządzeń do transmisji lub reprodukcji głosu i obrazu, telewizory, urządzenia hi-fi, części i wyposażenie do tych aparatów i urządzeń, organ ocenił, że uczestnik wykazał używanie znaku przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem organu z przedłożonych dowodów wynika, że opatrzone spornym znakiem telewizory były produkowane w Polsce i są sprzedawane na rynku europejskie. Organ przyjął, że okoliczności te wynikają z umowy montażu, zaleceń produkcyjnych, listów przewozowych z czerwca i lipca 2016 r., na których – jako nadawcę – wskazano M. GmbH w Niemczech, a jako nadawcę – podmiot we Włoszech, zaś miejsce załadunku to G., siedziba T. sp. z o. o. Urząd Patentowy zauważył, że w dokumentach wydania wskazano nazwę "40’’ LED/TV/[...], jako nazwę – S., zaś wystawcą jest M. GmbH, a przedmiotem obrotu jest towar o tym samym symbolu [...], LCD-[...] [...]. Z kolei na fakturach z [...] i [...] lipca 2016 r. zaznaczono markę produktu o nazwie LCD-[...] jako S., a na fakturze z [...] czerwca 2016 r. wprawdzie nie ma marki, ale powtarza się wspomniany symbol [...], co na pozostałych fakturach i listach przewozowych. Organ uznał, że listy przewozowe i faktury są odzwierciedleniem wymienionej wcześniej umowy w sprawie montażu z [...] września 2015 r. Organ na podstawie wyjaśnień uprawnionego przyjął, że wystawca faktur i nadawca na listach przewozowych jest dystrybutorem telewizorów S. w Europie, a udziały wszystkie M. GmbH należą do S. Co. Ltd., którego z kolei udziały w 70 % należą do uprawnionego. Polska spółka T. sp. z o. o. dokonuje montażu, załadunku i sprzedaży telewizorów pod marką S. jest podmiotem powiązanym z T. Ltd. Na podstawie pisemnego oświadczenia X. M. i S. B. działających w imieniu M. GmbH ustalono, że umowa montażu stanowiła wynik porozumienia dotyczącego wprowadzania do obrotu telewizorów opatrzonych znakiem S. przeznaczonych na eksport. Z kolei oświadczenie L. działającej w imieniu uprawnionego stanowiło podstawę dla organu do stwierdzenia, że uprawniony udzielił na rzecz T. sp. z o. o. zgody na używanie spornego znaku w zakresie sygnowanych nim produkcji i wprowadzania do obrotu telewizorów. W ocenie organu używanie znaku nie miało tych symbolicznego zakresu, bo w zleceniu z [...] lipca 2016 r. zamówiona liczba produktu [...] to 5000 sztuk, a w zleceniu z [...] maja 2016 r. – 1456 sztuk, a wnioskodawca nie wykazał, że uprawniony podjął używanie znaku jedynie z uwagi na zamiar wnioskodawcy złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa. Organ ocenił, że LCD-[...] to nazwa zestawów audiowizualnych, ale że nazwa ta oznacza także telewizory, które wchodzą w zakres pojęcia towarów wymienionych w klasie 9 "urządzenia do transmisji lub reprodukcji głosu lub obrazu, telewizory, urządzenia hi-fi, części i wyposażenie do wszystkich wymienionych powyżej aparatów i urządzeń". Urząd Patentowy odwołał się także do artykułów z polskich stron internetowych oraz wypowiedzi na forach internetowych na temat towarów oznaczanych spornym znakiem. Dla stwierdzenia używania znaku uznał wystarczające faktyczne istnienie relacji handlowych, świadczących o montażu w Polsce produktów opatrzonych spornym znakiem. We wniesionej przez powyższą decyzję skardze podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 170 ust. 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa nie zostanie uwzględnione, jeżeli uprawniony ma świadomość, że wniosek zostanie złożony, podczas gdy wystarcza świadomość możliwości złożenia wniosku oraz że dla wykazania świadomości uprawnionego nie jest wystarczające powołanie się na inne postępowania między stronami, a w konsekwencji wadliwe dopuszczenie w postępowaniu dowodów zmierzających do wykazania rzekomego używania znaku pochodzących z okresu poprzedzającego trzy miesiące przed datą złożenia wniosku o wygaśnięcie prawa, art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. w związku z art. 163 ust. 1 p.w.p. oraz art. 76 ust. 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego przepisy p.w.p. nie wymagają udowodnienia formalnych powiązań pomiędzy takimi podmiotami, podczas gdy przepisy te wymagają do tego ważnej i wyraźnej zgody, udzielonej przed datą rozpoczęcia posługiwania się znakiem, art. 169 ust. 4 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie, gdy podmiot inny niż uprawniony zajmuje się wyłącznie montażem przedmiotów stanowiących własność osoby trzeciej, niemającej siedziby w Polsce, sam nie jest odpowiedzialny za sprzedaż oraz zajmuje się wyłącznie wydaniem produktu na rzecz osoby trzeciej, podczas gdy takie czynności nie będą stanowiły eksportu i używania oznaczenia, art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy uprawniony nie używał spornego znaku w odniesieniu do towarów wymienionych w punkcie 2 decyzji, art. 171 p.wp. poprzez niezastosowanie w zakresie urządzeń do transmisji lub reprodukcji głosu lub obrazu, urządzenia hi-fi, części i wyposażenie do wszystkich wymienionych wyżej aparatów i urządzeń, pomimo że telewizory mogą co najwyżej stanowić podkategorię wydzieloną spod takich towarów. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." poprzez dopuszczenie dowodów i oparcie ustaleń na podstawie oświadczeń, co stanowiło obejście przepisów o dowodzie z zeznań śiwadków, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 p.w.p. poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wadliwą ocenę materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków niemających uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. że na rzeczywiste i poważne używanie znaku wskazują przedłożone dokumenty handlowe i produkcyjne, że sam fakt umieszczenia na fakturze z [...] czerwca 2016 r., wystawionej przez M. GmbH na rzecz włoskiego odbiorcy oznaczenia "[...]" wykazuje sprzedaż 1273 sztuk telewizorów, uznanie że używanie spornego znaku miało charakter trwały, mimo że umowa o współpracy pomiędzy M. GmbH, T. Ltd oraz T. sp. z o. o. nie przewidywała takiego oznaczenia i nie była wykonywana od co najmniej [...] maja 2016 r. i mogła dotyczyć niewielkiej ilości produktów, poczynienie istotnych ustaleń na podstawie prywatnych, pochodzących od strony oświadczeń, uznanie że wydruki stron internetowych świadczą o używaniu znaku, pominięcie dowodów skarżącego na okoliczność świadomości uprawnionego, że wniosek może zostać złożony, niedokonanie przez organ ustalenia, że użycie słowa "S." na dokumentach miałoby służyć o używaniu znaku, mimo że jest to znak słowno-graficzny, niewyjaśnienia przesłanek uznania, że przedstawione przez uprawnionego dokumenty dotyczą wszystkich towarów wskazanych w punkcie 2 decyzji. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ wydana w sprawie decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a.". Stwierdzenie przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest możliwe m. in. na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w przypadku nieużywania znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Postępowanie w takiej sprawie może być wszczęte wyłącznie na wniosek, a ciężar dowodu rozłożony jest w sposób specyficzny. Doktryna i orzecznictwo sądowe są zgodne co do tego, że to uprawniony obowiązany jest do udowodnienia używania znaku, co do którego przysługuje mu prawo ochronne, ewentualnie – ważnych powodów jego nieużywania, bądź wznowienia używania (zob. Ł. Żelechowski [w:] P. Kostański, Ł. Żelechowski, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2020, s. 447 – 448, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2477/17, LEX nr 2691972, z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 204/15 LEX nr 2117113). Można zatem powiedzieć, że ustalenie używania znaku dokonywane jest przez organ na zarzut uprawnionego, przy czym – jak stanowi – art. 170 ust. 2 p.w.p. rozpoczęcie lub wznowienie rzeczywistego używania znaku nastąpiło wcześniej niż w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Przepis ten zarazem ogranicza możliwość skutecznego powołania się na te okoliczności wówczas, gdy zostanie ustalone, że przygotowanie do rozpoczęcia lub wznowienia używania miały miejsce po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. Uwzględniając sporny tryb postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego, przyjąć należy że uwzględnienie wspomnianej przeszkody rozpoczęcia bądź wznowienia używania znaku następuje na zarzut wnioskodawcy. Niemniej jednak uregulowaniu temu przypisać należy bezwzględny charakter, bo przepis stanowi, że "rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku (...) nie zostanie jednak uwzględnione". Wobec tego ustalenie – na żądanie wnioskodawcy – że unormowane w art. 170 ust. 2 p.w.p. okoliczności wystąpiły, wyklucza możliwość uwzględnienia twierdzenia o używaniu znaku. Zarzut świadomości możliwości wystąpienia z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego, jako najdalej idący, powinien zostać rozpatrzony w pierwszej kolejności. Jego uwzględnienie wyprzedza bowiem potrzebę analizy zasadności twierdzenia uprawnionego o używaniu znaku. W tej sprawie zarzut ten jednak nie został poddany ocenie. Stanowiło to niewątpliwie wynik wadliwej wykładni art. 170 ust. 2 p.w.p., a w konsekwencji – bezzasadne jego niezastosowanie. Z niebudzących wątpliwości, zgromadzonych w tej sprawie dowodów wynika, że uczestnik postępowania uruchomił w 2016 roku postępowania mające na celu wygaśnięcie prawa ochronnego bądź sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego "S." w wielu państwach europejskich. W tym kontekście należało bezwzględnie odnieść się do zgłoszonego w toku postępowania twierdzenia o powzięciu przez uprawnionego informacji, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego może być złożony. Obowiązkiem organu było rozważenie tego, czy w realiach rozpatrywanej sprawy uprawniony miał świadomość realnej możliwości wystąpienia z wnioskiem. Jednozdaniowe, zamieszczone na s. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji odniesienie się do tej kwestii nie można uznać za wystarczające, zwłaszcza że – jak nie bez racji podniesiono w skardze – organ upatrywał podstaw do stosowania art. 170 ust. 2 p.w.p. w wykazaniu przez skarżącego występowania po stronie uprawnionego wiedzy o tym, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa zostanie złożony. Tymczasem, jak już zaznaczono, przepis ten odwołuje się do świadomości o możliwości złożenia wniosku, nie zaś o jego złożeniu. To by zresztą było nielogiczne, skoro z chwilą złożenia wniosku fakt ten staje się jawny dla stron uruchomionego w ten sposób postępowania. Uchybienie powyższe przełożyło się na wynik sprawy, bo gdyby Urząd Patentowy należycie zweryfikował podnoszone przez skarżącego okoliczności, treść decyzji i podstawa prawna jej wydania mogłaby być inna. Jeżeli okazałoby się, że po stronie uprawnionego występowała świadomość możliwości wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, wówczas nie byłoby potrzeby przeprowadzenia analizy materiału dowodowego na okoliczność używania znaku. Poruszona kwestia dotyczy zaskarżonej decyzji w jej całokształcie i z tego powodu Sąd orzekł o uchyleniu jej w całości. Załatwiając tę sprawę ponownie należy wskazane okoliczności rzetelnie i wszechstronnie przeanalizować, nie unikając ocen co do świadomości uprawnionego co do realnej możliwości zgłoszenia żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego w Polsce. Niezależnie jednak od powyższego, zasadne okazały się także inne zarzuty skargi. Zasługujące na ochronę prawną używanie znaku musi mieć charakter rzeczywisty, niesymboliczny. Jak podkreśla się w orzecznictwie, musi nadto "pozostawać w zgodności z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został zarejestrowany, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ponadto przesłanka dotycząca rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga, by znak ten w postaci, w jakiej jest chroniony na właściwym terytorium, był używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz" (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], pkt 21 – 24). Podkreśla się nadto, że okoliczności powyższe muszą zostać udowodnione Nie wystarczą w tym zakresie przypuszczenia ani domniemania, lecz jednoznaczne dowody (punkt 25 wspomnianego wyroku z [...] marca 2012 r.). Do działań, które nie stanowią rzeczywistego używania znaku wskazuje się m. in. wewnętrzne użycie znaku w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw (zob. wyrok ETS z 11 marca 2003 r. w sprawie Ansul BV przeciwko Ajax Brandbeveiliging BV, sygn. akt C-40/01, EU:C:2003:145, pkt 37). Przepisy Prawa własności przemysłowej nie normują w sposób autonomiczny reguł oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie w grę wchodzi odpowiednie – z mocy art. 256 p.w.p. – stosowanie przepisów k.p.a., a więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. O tym, czy dany fakt można uznać za udowodniony świadczyć muszą takie dowody, które zestawione łącznie dają spójny, logiczny i korespondujący z zasadami doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego obraz rzeczy. Czynności postępowania wyjaśniającego powinny nadto cechować się bezpośredniością. Specyficznie ułożony ciężar dowodu w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie uchyla obowiązku organu należytej, rzetelnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ta nie może cechować się dowolnością; twierdzenia, które nie znajdują potwierdzenia w zgłoszonych przez strony dowodach nie mogą zostać przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W tej sprawie organ nie sprostał obowiązkom wynikającym z powyższych uregulowań odnoszących się do postępowania wyjaśniającego dlatego, że sformułowane w zaskarżonej decyzji tezy odnoszące się do używania przez uczestnika spornego znaku nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przede wszystkim zasadne okazały się twierdzenia skarżącego odnoszące się do wad poczynionych przez organ ustaleń w zakresie charakteru i skutków relacji gospodarczych pomiędzy trzema powiązanymi ze sobą podmiotami: uczestnikiem postępowania, M. GmbH i T. Ltd. Przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym dowody świadczyć jedynie mogą o podejmowaniu określonych czynności pomiędzy zależnymi gospodarczo i finansowo spółkami prawa handlowego. Nasuwa wątpliwości twierdzenie organu, co tego by faktury z czerwca i lipca 2016 r., zamówienia produkcyjne czy umowa dotycząca montażu telewizorów dowodziły takiego używania spornego znaku w Polsce, która podlega ochronie prawnej. Rację ma skarżąca spółka podnosząc, że szczegółowa analiza przedstawionych przez uprawnionego dowodów podważa kategoryczne stwierdzenie zaskarżonej decyzji o posługiwaniu się przez niego spornym znakiem towarowym w ustalonym w decyzji zakresie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ nie wyjaśnił powodów, dla których uznał że wszystkie złożone w postępowaniu faktury dokumentują sprzedaż telewizorów, skoro na fakturach brakuje precyzyjnego opisu. Jaskrawym tego przykładem jest choćby faktura z [...] czerwca 2016 r., w której wskazano jedynie oznaczenie literowo-numeryczne produktu. Za niezrozumiałe ocenić należy twierdzenie zawarte w motywach zaskarżonej decyzji, jakoby "LCD-[...]" stanowiło zarazem nazwę zestawów audiowizualnych, jak i telewizorów, które wchodzą w zakres pojęcia towarów wymienionych w klasie 9 "urządzenia do transmisji lub reprodukcji głosu lub obrazu, telewizory, urządzenia hi-fi, części i wyposażenie do wszystkich wymienionych powyżej aparatów i urządzeń". Angielskojęzyczne słowo "set" oznacza rzeczywiście zestaw i może znaczyć zestaw LCD, nie wskazując jednak co wchodzić ma w skład takiego zestawu, poza zasygnalizowaniem, iż składnik bądź składniki zestawu posiadać mają ekran ciekłokrystaliczny (LCD). Organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których przypisał temu określeniu równolegle znaczenie polskiego słowa "telewizor". Nie wiadomo też, co przemawiało za uznaniem, by zamówienia produkcyjne pomiędzy M. GmbH a T. Ltd. traktować jako dowód posługiwania się spornym znakiem w Polsce. Zasadnie skarżący dostrzegł także to, że porównanie liczby produktów zamówionych oraz faktur wystawionych przez M. GmbH stawia pod znakiem zapytania przyjętą przez organ ilość produktów, która rzeczywiście trafiła na rynek. Wreszcie w tym przypadku realizacja usługi montażu nie może samoistnie świadczyć o wprowadzeniu produktów na rynek, bo świadczona była pomiędzy podmiotami od siebie zależnymi, w ramach stosunków wewnętrznych. Wyprowadzenie z samego zawarcia umowy montażu towarów faktu posługiwania się spornym znakiem na rynku jest zbyt daleko idące. Umowa ta na tle pozostałego materiału dowodowego nie może przesądzać o tym, czy uprawniony korzystał ze znaku na rynku. Analiza tej umowy nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do sprzedaży bądź dystrybucji towarów na polskim rynku. Budzi poważne wątpliwości także wynik oceny artykułów ze stron internetowych oraz wypowiedzi na forach internetowych na temat towarów oznaczanych spornym znakiem. Trafnie skarżący podniósł, że wpisy na forum dotyczące telewizora T. nie odnoszą się do produktu sygnowanego spornym znakiem, zaś te na forum hdtv.com.pl nie mogą dowodzić obecności na rynku. Zamieszczony tam primaaprilisowy żart można przecież rozumieć i odwrotnie do tego, co przyjęto w decyzji, a więc że telewizorów marki S. na polskim rynku nie ma. Powyższe poddaje w wątpliwość rzeczywistą liczbę towarów sygnowanych spornym znakiem, które zostały wprowadzone na rynek, zwłaszcza w kontekście obiektywnych danych co do wolumenu sprzedaży telewizorów w Polsce. W postępowaniu administracyjnym, jak już zasygnalizowano, obowiązuje zasada otwartego katalogu dowodów. Niemniej jednak, jeżeli organ rezygnuje z przeprowadzenia adekwatnego do określonego źródła dowodowego środka dowodowego, zastępując go innym, zwłaszcza takim, o uproszczonym charakterze, to ocena tego rodzaju materiału musi być nie tylko rzetelna i wnikliwa, ale dla przydania takiemu dowodowi wiarygodności należy zestawić go z pozostałymi fragmentami akt sprawy. W tym przypadku organ przeprowadził dowód z pisemnych oświadczeń przedstawiciela uprawnionego oraz M. GmbH, wywodząc z ich treści fakt używania znaku przez uprawnionego. Pominięto natomiast fakt, iż oświadczenia te zostały sporządzone już po wystąpieniu przez skarżącego o wygaśnięcie znaku, ale nade wszystko, że oświadczenia te wyrażają twierdzenia uprawnionego i podmiotu z nim powiązanego gospodarczo. Ich waloru dowodowego nie można zatem zrównywać z dowodem zeznań świadków i to świadków postronnych. Należało uwzględnić to, że autorzy oświadczeń mogą należeć do kręgu osób zainteresowanych uzyskaniem korzystnego dla uprawnionego rozstrzygnięcia. Uchybienia powyższe czynią zasadnym postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stan faktyczny tej sprawie nie został wyjaśniony ani wnikliwie ani wszechstronnie, a ocena dowodów wykraczała poza przysługującą organowi stosującemu prawo swobodę. Natomiast, rzeczywiście, w tej sprawie organ nie odwoływał się do używania znaku przez osobę trzecią, lecz jedynie do montażu produktów sygnowanych spornym znakiem, dlatego zdaniem Sądu wywody skargi odnoszące się do umowy licencyjnej nie są uzasadnione. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. Brak należytego umotywowania sformułowanych w decyzji ocen co do wiarygodności dowodów w postaci oświadczeń, faktur, zamówień produkcyjnych oraz umowy montażu czyni nadto skutecznym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Gdyby organ wywiązał się z obowiązków nałożonych przez unormowania prawa procesowego, być może wynik postępowania administracyjnego byłby inny. Reasumując, Sąd ocenił że organ zasadnie orzekł o wygaśnięciu prawa ochronnego na znak towarowy w punkcie pierwszym decyzji. Rzecz jednak w tym, że nierozważenie podstawy z art. 170 ust. 2 p.w.p. czyni to rozstrzygnięcie ułomnym o tyle, że w przypadku ziszczenia się przesłanki dalej idącej, zbytecznym byłoby prowadzenie postępowania w szerszym zakresie. Nie zmienia to faktu, że rzeczywiście w tej sprawie nie złożono dowodów na używanie znaku w zakresie objętym punktem 1 decyzji. Pozostała część rozstrzygnięcia o wniosku skarżącego była nieprawidłowa z tego samego powodu, a ponadto z uwagi na wady postępowania wyjaśniającego i motywów tego aktu. Rozpoznając wniosek skarżącego ponownie organ dołoży starań, by należycie zweryfikować jego twierdzenie co do tego, że uprawniony dowiedział się, że takie wniosek może być złożony. Jeżeli wynik tych ustaleń okaże się potwierdzać stanowisko skarżącego, należy zawrzeć stosowne rozstrzygnięcie w decyzji jednolicie odnosząc się do całości żądania skarżącego. Jeżeli natomiast ocena ta wypadnie dla skarżącego negatywnie, organ dokona ponownej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem zaleceń wskazanych przez Sąd. Raz jeszcze pochyli się nad wartością dowodową złożonych dokumentów, wnikliwie zbada treść oświadczeń, faktur i zamówień produkcyjnych oraz umowy uwzględniając istnienie powiązań pomiędzy podmiotami, których te materiały dotyczą. Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 tej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 265). Złożyły się nań: wpis od skargi (1000 złotych), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (1200 złotych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 złotych).