II SAB/Ke 74/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność K. S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje K. S.A. do rozpatrzenia wniosku W. K. z dnia 4 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że K. S.A. dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od K. S.A. na rzecz W. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność K. S.A. polegającą na odmowie udzielenia informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 4 lipca 2017 r., wyrażonej pismem z dnia 25 lipca 2017 r., nr [...] – co narusza art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p."). W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że K. SA., realizująca zadania w zakresie promocji miasta , mieści się w zawartym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Wskazał, że w roku 2016 K. S.A. otrzymała środki publiczne w związku z udziałem jej zawodników w rozgrywkach krajowych w piłce nożnej mężczyzn. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie ww. odpowiedzi (nazwanej decyzją), zobowiązanie Spółki do udostępnienia informacji publicznej w wyznaczonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę K. SA wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na swoją rzecz kosztów sądowych. W uzasadnieniu podtrzymała stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 25 lipca 2017 r. – odpowiedzi na wniosek, w którym odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej dotyczącej: – środków publicznych, które zostały przekazane K. SA (tj. podstawy prawnej przekazania środków, wysokości przekazanych środków oraz informacji na co zostały przeznaczone) w latach 2010-2016; – zasad, na podstawie których K. S. korzystała z miejskiej infrastruktury w roku 2016; – innej pomocy publicznej przyznanej K. SA przez miasto b w roku 2016. W tym zakresie Spółka wskazała, że nie mieści się w zakresie podmiotowym katalogu z art. 4 u.d.i.p. ponieważ jest spółką prywatną, z przeważającym udziałem prywatnego kapitału zagranicznego - niemieckiego. Prywatny właściciel, tj. spółka B. GmbH z siedzibą w F. (Niemcy), jest właścicielem 4.888,800 akcji o wartości nominalnej 10 zł jedna akcja, tj. łącznie 48.880.000,00 zł – co stanowi 72% kapitału akcyjnego. Jedynie pozostała część akcji należy do Gminy , co oznacza, że zgodnie z przepisami ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie ma ona w Spółce pozycji dominującej. Ponadto Spółka, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wykonuje zadań publicznych, a zatem nie mieści się w kategorii "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne", o której mowa ww. przepisie. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 31 października 2017 r. pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że K. SA funkcjonowała w tej formie prawnej już w okresie objętym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, z tym że prawdopodobnie w 2016r.Gmina (która wcześniej była właścicielem wszystkich akcji Spółki) zbyła ich pakiet większościowy na rzecz osoby fizycznej; K. S.A. istotnie dysponuje majątkiem publicznym w postaci, np.: stadionu, ale prawdopodobnie na podstawie umów cywilnych. W dniu 16 listopada 2017r. pełnomocnik Spółki przedstawił wyciąg z umowy sprzedaży 72 % akcji K. SA. zawartej w dniu 31 marca 2017 r. pomiędzy B. GmbH a Gminą . Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. II SAB/Ke 53/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. K.. W uzasadnieniu stwierdził, że K. SA nie jest jednym z podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, o których mowa w art. 4 u.d.i.p. Gmina – wobec zbycia w dniu 31 marca 2017 r. 72% akcji Spółki na rzecz B. GmbH – nie zajmuje w niej pozycji dominującej w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Sąd podzielił zarazem stanowisko Spółki, że prowadzenie klubu sportowego przez prywatnego akcjonariusza nie jest realizowaniem zadań publicznych. W. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. I OSK 1487/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W uzasadnieniu stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwie zastosował art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W przepisie tym ustawodawca obowiązkiem udostępniania informacji publicznej objął dwie zasadnicze grupy: po pierwsze – władze publiczne, po drugie – podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące władzami publicznymi. Dalsze wyliczenie dokonane przez ustawodawcę w punktach 1-5 ust. 1 tworzy katalog otwarty podmiotów zobowiązanych, jest on wyliczeniem przykładowym i niewyczerpującym. Tym samym każde ustalenie, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, musi dokonywać się poprzez ustalenie, czy zawiera się on w zakresie pojęcia władzy publicznej, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, czy wykonuje zadania publiczne. W konsekwencji zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji niewłaściwie wyłożył art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i niewłaściwie go zastosował poprzez ograniczenie oceny obowiązku udostępnienia informacji publicznej wyłącznie do punktu 5 ust. 1, z pominięciem normy zawartej w części przepisu poprzedzającej stosowne wyliczenie, zgodnie z którą zobowiązane do udzielania informacji publicznej są inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Sąd pierwszej instancji co prawda podał, że prowadzenie klubu sportowego przez prywatnego akcjonariusza nie jest realizowaniem zadań publicznych, jednak nie przedstawił żadnej przemawiającej za takim stanowiskiem argumentacji ani okoliczności. Dalej NSA wskazał, że w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca wyodrębnił trzy grupy podmiotów zobowiązanych. 1) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne, 2) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które dysponują majątkiem publicznym, 3) osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne, lub dysponujących majątkiem publicznym. Cyt. przepis stanowi podstawę obowiązku udostępniania informacji publicznych m.in. przez niepubliczne szkoły wyższe, niepubliczne jednostki systemu oświaty (przedszkola, szkoły), stowarzyszenia realizujące zadania publiczne, spółki wykonujące publiczny transport zbiorowy, Polski Związek Działkowców czy Polski Związek Łowiecki, ponieważ wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. We wskazaniach co do dalszego postępowania NSA polecił dokonać niezbędnych ustaleń pozwalających ocenić, czy K. S.A. wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Wyjaśnił przy tym, że wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez określony podmiot powinno pozostawać w związku (powinno wynikać) z określonych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych o unormowania ustawowe, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne określonym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań władzy publicznej przez określone podmioty na skutek działań organów władzy publicznej, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. NSA polecił uwzględnić, że jednostki samorządu terytorialnego mogą przyznawać dotacje klubom sportowym na postawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Również na podstawie art. 5 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 4 ust . 1 pkt. 17 i art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organy administracji publicznej prowadząc działalność w sferze zadań publicznych (w tym wspierania i upowszechniania kultury fizycznej) zlecają organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 (m.in. spółkom akcyjnym i spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością oraz klubom sportowym będącym spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy o sporcie, realizację zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie, m.in. poprzez udzielenie dotacji na finansowanie lub dofinansowanie ich realizacji. W tych przypadkach mamy do czynienia ze zleceniem zadania publicznego i jego finansowaniem. Ponadto, z art. 4a i art. 4b pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym - udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie, z tym że informacji publicznych na wniosek udzielają na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji został ponadto zobowiązany odnieść się do podniesionego w skardze argumentu, że adresat wniosku wykonuje zadania publiczne zlecone przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie promocji miasta, tj. poprzez udział zawodników K. S.A. w najwyższej klasie rozgrywek w piłce nożnej. Skarżący twierdzi bowiem, że Spółka otrzymała w latach 2015 i 2016 publiczne środki finansowe i korzystała z infrastruktury Miasta . W piśmie z dnia 19 listopada 2018 r. – odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu – Prezydent Miasta wyjaśnił, że w latach 2010-2016 Miasto przekazało na rzecz klubu piłkarskiego K. SA tytułem promocji Miasta poprzez sport środki finansowe w kwocie łącznie 6.470.597,50 zł. Ponadto, w latach tych Spółce przekazano ze środków publicznych kwotę łącznie 54.7000.000 zł tytułem opłacenia objętych przez Miasto akcji w kapitale zakładowym Spółki. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. pełnomocnik Spółki podniósł, że jest ona w 72% w rękach prywatnego właściciela – spółki prawa handlowego zarejestrowanej na terenie Niemiec. W spółce niemieckiej nie ma żadnego udziału Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Spółka ta nie realizuje też zadań publicznych, nie korzystała nigdy z dotacji samorządu ani Skarbu Państwa. Do momentu kiedy Spółka K. była własnością Gminy , tj. do 31 marca 2017 r. Gmina finansowała ją poprzez podwyższanie kapitału akcyjnego. W umowie sprzedaży akcji Spółki spółce B. zobowiązano Gminę do zawierania z K. S.A. przez okres około 5 lat, rocznych kontraktów na reklamę miasta na różnego rodzaju nośnikach wykorzystywanych przez Spółkę w trakcie meczów, za odpowiednią zapłatą. W ten sposób Gmina realizuje swoje zadania promując Miasto poprzez reklamę. Nieruchomość, na której położony jest stadion piłkarski stanowi własność Gminy , co jest powszechnie wiadome, jest zarządzany przez MOSiR, który ze spółką K. w imieniu Gminy podpisał umowę dzierżawy, za stosownym czynszem, co jest również faktem powszechnie znanym. Z innej infrastruktury Gminy Spółka nie korzysta. Gdy Gmina była właścicielem Klubu Sportowego K., również przekazywała spółce, wtedy o nazwie K. SA, środki finansowe na promocję Miasta , również na podstawie umów cywilnoprawnych. Aktualnie z tytułu promocji Miasta przez reklamę, K. SA otrzymuje około 2 mln zł rocznie, co wynika z kontraktu. Na żądanie Sądu, przy piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r. pełnomocnik Spółki złożył poświadczone za zgodność kserokopie dwóch umów o świadczenie usług między K. SA a Gminą z lat 2017 i 2018 oraz umowy dzierżawy nieruchomości stadionowych wraz z aneksami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie tut. Sąd związany jest z mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018.1302.t.j.) - dalej jako P.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną w opisanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2018 r., sygn. I OSK 1487/18. Przepis art. 190 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku NSA. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności w sytuacji zmiany stanu faktycznego, do którego znajdują zastosowanie przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, czy też w sytuacji zmiany stanu prawnego, przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą. Skarżący domaga się od K. SA udzielania informacji publicznej dotyczącej środków publicznych, które zostały przekazane Spółce (tj. podstawy prawnej przekazania środków, wysokości przekazanych środków oraz informacji na co zostały przeznaczone) w latach 2010-2016; zasad, na podstawie których Spółka korzystała z miejskiej infrastruktury w roku 2016; innej pomocy publicznej przyznanej Spółce przez miasto w roku 2016. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764), dalej "u.d.i.p.", pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach władzy publicznej, w tym majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania podmiotów publicznych. W doktrynie trafnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Treść przywołanych przepisów oznacza, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku w ogóle nie zareagował na otrzymany wniosek, ale także wówczas gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej, tj. K. SA, spółka prawa prywatnego, aktualnie z przeważającym udziałem prywatnego kapitału zagranicznego, w której jedynie 28% akcji należy do Gminy , stanowi podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nie jest natomiast kwestionowany zakres żądanych informacji. Dotyczą bowiem gospodarowania mieniem komunalnym, co oznacza, że posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. W niniejszej sprawie Spółka, w piśmie z dnia 25 lipca 2017 r. wyjaśniła, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a zatem nie jest zobowiązana do udostępniania informacji żądanych wnioskiem z dnia 4 lipca 2017 r. Rozpoznając ponownie sprawę bezczynności Spółki tut. Sąd związany jest, jak już wskazano, wykładnią ww. przepisu przedstawioną przez NSA w wyroku z dnia 9 października 2018 r. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów." W świetle zaprezentowanej przez NSA wykładni należało ustalić, czy K. S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne lub dysponującym majątkiem publicznym, niezależnie od stosunków własnościowych Spółki. Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jak stwierdził NSA, sprowadza się bowiem do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. Sąd pierwszej instancji został więc zobowiązany po pierwsze, do ustalenia, czy K. SA wykonuje zadania publiczne, po drugie, czy dysponuje majątkiem publicznym. Realizując powyższe wytyczne, tut. Sąd uzyskał od Prezydenta Miasta informację, że na mocy umów o świadczenie usług, zawartych między Gminą a K. S.A. (umowy z dnia 19 kwietnia 2017 r. oraz 9 stycznia 2018 r., k. 143-151 akt sądowych), Spółka przyjęła do wykonania realizację zadania promocji Miasta w związku z udziałem zawodników klubu sportowego piłki nożnej K. w rozgrywkach krajowych Lotto Ekstraklasy (§ 1 umowy z 2018 roku). W ramach wykonywania ww. zadania, Spółka zobowiązała się do szeregu czynności mieszczących się w pojęciu promocji Miasta (§ 2 pkt 1-17 ww. umowy), m.in. do umieszczania herbu Miasta na rękawku, na koszulce meczowej, produkcji spotu video promującego Miasto i emisji tego spotu na bandach LED w trakcie spotkań meczowych, produkcji i umieszczania dwóch tablic reklamowych promujących Miasto w strefie A, przy ławkach rezerwowych, ekspozycji materiałów promujących Miasto w bezpośrednich transmisjach telewizyjnych z meczów Lotto Ekstraklasy, umieszczania herbu Miasta w wydawanych przy okazji meczów materiałach drukowanych itp. Z tytułu wykonania przedmiotu umowy Miasto zobowiązało się zapłacić Spółce wynagrodzenie ryczałtowe w łącznej rocznej wysokości 2.500.000 zł brutto (§ 7 pkt 1 ww. umowy). Ponadto, K. SA dzierżawi od Miasta część nieruchomości położonej w przy ul. Ś. 8, na której usytuowany jest stadion piłkarski wraz z częścią administracyjną i zapleczem szatniowym oraz dzierżawi grunt o pow. 48 m² pod działalność komercyjną – Sklep Kibica (§ 1 pkt 1-2 umowy dzierżawy z dnia 13 lipca 2018 r.). Stwierdzić należy, że podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ma związek z wykonywaniem zadania publicznego lub dysponują majątkiem publicznym. Zdaniem Sądu, zawarte przez Spółkę w/w umowy z dnia 19 kwietnia 2017 r. oraz 9 stycznia 2018r. z Gminą , zgodnie z którymi przyjęła do wykonania za zapłatą przez Gminę określonej w umowie kwoty, realizację zadania promocji Miasta w związku z udziałem zawodników klubu sportowego piłki nożnej K. w rozgrywkach krajowych Lotto Ekstraklasy służą do wykonania zadania publicznego zleconego przez Gminę w postaci promocji Miasta poprzez sport. Niewątpliwie też w ocenie Sądu, Spółka dysponuje majątkiem publicznym, w tym przypadku komunalnym, na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości zawartej z jednostką budżetową miasta - MOSIR-em, na której usytuowany jest stadion piłkarski wraz z częścią administracyjną i zapleczem szatniowym, a także dzierżawy gruntu Gminy o pow. 48 m² pod działalność komercyjną. Choć materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę prawa handlowego, co do zasady pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania ustawy o dostępie do informacji publicznej, to wykazanie, że umowa ma na celu wykonanie zadania publicznego bądź odnosi się do dysponowania majątkiem publicznym uprawnia do przyjęcia, że taki podmiot jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej spełniając przesłankę z art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć należy, że zakres żądanej przez skarżącego informacji publicznej obejmuje lata 2010-2016r., w których Spółka, także uzyskiwała od Gminy publiczne środki finansowe na rzecz klubu piłkarskiego K. SA z tytułu promocji miasta przez sport. Tym samym, podkreślić trzeba, że mimo zmiany właściciela, Spółka K. SA nieprzerwanie i nadal otrzymuje środki publiczne związane z działalnością klubu sportowego K. i w związku z tym jest zobowiązana do udzielenia przedmiotowej informacji publicznej. Podsumowując z powyższych okoliczności wynika, że K. SA. – mimo że jest obecnie spółką prawa prywatnego, z większościowym udziałem kapitału prywatnego – wykonuje zadanie publiczne i jednocześnie dysponuje majątkiem publicznym (komunalnym). W konsekwencji, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania żądanej przez skarżącego informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że przez nieudzielenie informacji, o które wystąpił skarżący we wniosku z dnia 4 lipca 2018 r., Spółka dopuściła się bezczynności, w której pozostawała na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd, co skutkuje zobowiązaniem do rozpoznania ww. wniosku, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt I wyroku). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Interpretacja art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. w tej sprawie nastręczała trudności i nie można skarżącej Spółce uczynić zarzutu rażącego naruszenia prawa z powodu dokonania odmiennej wykładni niż to uczynił Sąd Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków. W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego, ponieważ Spółka pozostawała w błędnym przekonaniu, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o czym poinformowała wnioskodawcę nieznacznie przekraczając ustawowy, 14-dniowy termin (wniosek wpłynął do Spółki w dniu 7 lipca, a odpowiedź została udzielona w dniu 25 lipca 2018 r.). W szczególności należy mieć na uwadze, że tut. Sąd, rozpoznając sprawę po raz pierwszy, także doszedł do przekonania, że Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Interpretacja art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. nastręczała trudności i nie można skarżącej Spółce uczynić zarzutu rażącego naruszenia prawa z powodu dokonania odmiennej wykładni tego przepisu niż to uczynił Sąd rozpoznając po raz drugi tę sprawę. O kosztach postępowania (pkt III wyroku) w wysokości wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.