I SAB/Go 26/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi TF S.A. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 1995r. zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej z [...] września 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 1995 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. UZASADNIENIE I SAB/Go 26/09 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] września 2009 r. skarżące TF S.A. wniosło za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, skargę na bezczynność tego organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego dotyczącego stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 1995 r. Skarżące Towarzystwo zarzuciło organowi podatkowemu I instancji: - naruszenie art. 125 i art. 139 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez niezałatwienie sprawy w terminie - naruszenie art. 140 Ordynacji Podatkowej poprzez niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania przedmiotowych decyzji w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że powinnością organu podatkowego jest rozstrzygnięcie sprawy w terminie wskazanym w art. 139 Ordynacja podatkowa. Jedynie w sytuacji, gdy występuje uzasadniony powód, który związany jest bezpośrednio z rozpatrywaną sprawą, uniemożliwiający załatwienie sprawy w ustawowym terminie organ może wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy. W sytuacji, gdy organ wskazuje w zawiadomieniu jako powód nie załatwienia sprawy w terminie okoliczność, która nie ma bezpośredniego związku z rozpoznawaną sprawą, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Niewątpliwie oczekiwanie organu na prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie ostatecznej decyzji nie ma związku z rozpoznawaną sprawą, ponieważ organ związany jest ostatecznymi rozstrzygnięciami, a takie w przedmiotowej sprawie zapadły. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazując, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007r. sygn. akt. SK 63/06, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. nr [...], wznowił na wniosek TF Spółka Akcyjna z dnia [...] października 2007r., postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995 roku. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił również postępowanie w przedmiocie wymiarów podatku od towarów i usług od miesiąca kwietnia do grudnia 1995 roku i wydał w tym zakresie decyzje wznowieniowe: -Kwiecień 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].05.2008r. Nr. [...] -Maj 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].06.2008r. Nr [...] - Sierpień 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...],09.2008r. Nr [...] - Wrzesień 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2008r Nr [...] - Październik 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2008r. Nr [...] - Listopad 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2008r. Nr [...] - Grudzień 1995 rok - Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2008r. Nr [...] W odniesieniu do miesiąca września 1995 r. decyzją z dnia [...] września 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , w następstwie wznowienia postępowania, uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] w części określającej odsetki (od zaległości podatkowej związanej z zobowiązaniem podatkowym powstałym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) w kwocie 19.254,10 zł, liczonych od dnia [...] sierpnia 2000r. do dnia [...] września 2000r. oraz orzekł o braku podstaw do określenia w przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej odsetek od zaległości podatkowej związanej z zobowiązaniem podatkowym powstałym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym za okres od dnia [...] sierpnia 2000r. do dnia [...] września 2000 roku. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej z dnia [...] września 2008r. od decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2008r. nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 10 marca 2009r. sygn. akt. I SA/Go 12/09 oddalił skargę TF S.A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995r. Wyrok powyższy jest nieprawomocny, bowiem skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] grudnia 2008 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995r. w której: - odmówiono stwierdzenia nadpłaty za miesiąc wrzesień 1995r. w kwocie 19.254,10 zł w podatku od towarów i usług, oraz - umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenie nadpłaty w zakresie oprocentowania od kwoty 19.254,10 zł z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995r. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2008r. Nr [...], w dniu [...] stycznia 2009r. skarżąca wniosła odwołanie. W dniu [...] kwietnia 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję Nr [...], w której uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2008r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] lipca 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał zawiadomienie o Nr [...] dotyczące przesunięcia terminu załatwienia sprawy i tym samym wskazując nowy termin jako termin prawomocnego zakończenia postępowań wymiarowych dotyczących podatku VAT wrzesień 1995r. W dniu [...] lipca 2009r. TF Spółka Akcyjna złożyło ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej . W dniu [...] września 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie Nr [...], w którym uznaje ponaglenie skarżącej za nieuzasadnione. Organ I instancji wskazał, że w zawiadomieniu wskazał, iż przedmiotowe postępowanie zostanie rozpatrzone w terminie dwóch miesięcy od dnia wpływu do Pierwszego Urzędu Skarbowego prawomocnego orzeczenia Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995r. Podstawą zawiadomienia było ustalenie, że w odniesieniu do miesiąca września 1995r. toczy się wiele postępowań wymiarowych w tym postępowań sądowo - administracyjnych, a w obrocie prawnym występują dwie decyzje wymiarowe. Decyzje dotyczące miesiąca września 1995r. tj. decyzja z dnia [...] grudnia 2008r., nr [...], oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2008r., nr [...], zostały zaskarżone do WSA w Gorzowie Wlkp. a wyrokiem z dnia 10 marca 2009r. sygn. akt I SA/Go 12/09 wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim skarga została oddalona. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim został również zaskarżony przez skarżącą. Dodatkowo organ podkreślił, że toczy się również postępowanie wymiarowe w zakresie podatku VAT za miesiąc wrzesień 1995 r. jako postępowanie sądowo-administracyjne w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu co potwierdza postanowienie z dnia 16 lipca 2009r. sygn. akt. I SA/Po 1661/07. To postępowanie toczy się od 1997 r. i dotyczy właśnie wymiaru podatku VAT za wrzesień 1995r. w odniesieniu do decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...], która to decyzja jest z kolei przedmiotem postępowania wznowieniewego w Izbie Skarbowej .Postępowanie dotyczące wymiaru za wrzesień 1995r. jest zawieszone przez Sąd jednak Sąd w Poznaniu w wymienionym postanowieniu wyraźnie stwierdził, że w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje wymiarowe dotyczące września 1995r. Skoro istnieją dwie decyzje wymiarowe dotyczące września 1995r. a ponadto prowadzone są dwa postępowania sądowo-administracyjne w zakresie wymiaru za miesiąc wrzesień 1995r.(postępowanie w Poznaniu i w Warszawie) to powstaje pytanie, jaka jest aktualnie wysokość wymiaru podatku VAT za wrzesień 1995r. Jest wysokością prawidłową, czy jest to wymiar określony decyzjami Izby Skarbowej z grudnia 2000r., czy też decyzjami z sierpnia 2002r. Dokonywanie jakichkolwiek stwierdzeń w zakresie nadpłaty przed prawomocnym ustaleniem, która z decyzji wymiarowych jest w obrocie prawnym jest w ocenie organu bezsensowne i bezcelowe. W tym stanie prawnym prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie wydaje się dopuszczalne i nie jest zgodne z zasadami ekonomiki procesowej. Mając powyższe na uwadze a w szczególności okoliczność, że wysokość wymiaru podatku VAT za wrzesień 1995r. jest jeszcze przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego - (dwa postępowania w Poznaniu i w Warszawie) oraz że w odniesieniu do podatku za miesiąc wrzesień 1995r. istnieją w obrocie prawnym dwie decyzje wymiarowe, jak też mając na uwadze fakt, iż toczy się postępowanie sądowo - administracyjne w przedmiocie wznowienia wymiaru podatku VAT za miesiąc wrzesień 1995 r. a orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 marca 2009r. nie jest prawomocne, dokonywanie jakichkolwiek stwierdzeń o istnieniu czy nie istnieniu nadpłaty jest bezcelowe. W ocenie organu dopiero zakończenie tych postępowań da możliwość stwierdzenia istnienia ewentualnej nadpłaty lub braku jej istnienia.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie niniejszych rozważań należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej w niniejszej sprawie obejmuje orzekanie w przedmiocie skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w postępowaniu wywołanym wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 1995 r. z powodu nie wydania w terminie przewidzianym w przepisach decyzji (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Rozważenia wymaga, na tym etapie rozpoznania spray, kwestia, czy skarga wniesiona na bezczynność organu spełniała warunki formalne. W rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Otóż takim środkiem zaskarżenia, który służy skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie jest środek w postaci ponaglenia z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, z którego skorzystanie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (tak WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 16 maja 2006 r. l SAB/Łd 1/06, niepubl., podobnie NSA w wyroku z 17 lutego 2000 r. l SA/Łd 660/98 publ. OPP 2001 nr 1 s. 59). Ordynacja podatkowa nie zakreśla ani terminu a quo, ani też terminu ad quem do złożenia ponaglenia. Zatem może być ono wniesione od momentu, w którym upłynął termin do załatwienia sprawy. Natomiast termin ten wygasa z chwilą załatwienia sprawy przez organ. Ponaglenie będzie mogło zostać złożone już w momencie niedotrzymania przez organ terminu załatwienia sprawy uregulowanego w art. 139 Ordynacji podatkowej (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska. M. Masternak, J. Orłowski - Ordynacja podatkowa, Komentarz, tom II str.108 wyd. Dom Organizatora, Toruń 2007). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, co nie jest przez organ kwestionowane, strona złożyła w dniu [...] lipca 2009 r. do Dyrektora Izby Skarbowej ponaglenia. Organ ten postanowieniem z [...] września 2009 r. uznał je za nieuzasadnione, co otworzyło dla skarżącej możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2009 r. w sprawie II FSK 2020/08 stwierdził, że ustawowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. nie dotyczy skargi na bezczynność. Na gruncie art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a. przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowniej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak T. Woś, H. Krzysiak- Molczyk, M. Romańska- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2008, Wydanie 2, teza 76, s.97, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis). Podzielić należy poglądy wskazanych komentatorów, że skarga na bezczynność stanowi nie tylko środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej, ale i ważny element zapewniający prawidłową wykładnię przepisów materialnego prawa administracyjnego. Przy ocenie wystąpienia tzw. bezczynności organu administracji publicznej istotne znaczenie ma kwestia terminów przewidzianych na załatwienie sprawy. Ugruntowany jest bowiem pogląd, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona po upływnie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie będzie miał zastosowanie art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stroną, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przy dokonaniu wykładni regulacji dotyczącej terminu załatwienia przez organ sprawy należy uwzględnić także treść zasady wynikającej z art. 125 Ordynacji podatkowej, przesłanek do zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej jak również art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej. Analiza wskazanych regulacji prowadzi do stwierdzenia, że spełnienie przez organ wymogu z art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli zawiadomienie strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie, nie wyklucza automatycznie istnienia bezczynność organu. Obowiązek podania przyczyny niedotrzymania terminu jest elementem, który pozwala dokonać merytorycznej kontroli przyczyn niezałatwienia sprawy we właściwym terminie. Nie można zatem przyjąć poglądu, że wyznaczenie przez organ w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej terminu automatycznie, bez żadnych konsekwencji dla tego organu, stanowi dotrzymanie terminu z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga to, że w art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, ustawodawca posłużył się pojęciem "nowy termin" a nie pojęciem "przedłużony termin". Oznacza to, że są to samodzielne terminy, a nie jeden przedłużony termin. Ponadto z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że ponaglenie przysługuje na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140. Ustawodawca w art. 141 ustanowił dla strony prawo wniesienia ponaglenia w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Strona będzie podejmowała decyzję, czy ponaglenie wnosić natychmiast po upływie terminu określonego w art. 139, czy też po upływie terminu wyznaczonego w trybie art. 140. Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest swoistym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała postać swoistego milczenia administracji (tak. R. Hauser w Komentarzu do Ordynacji podatkowej opracowanego przez S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Lexis- Nexis, Warszawa 2009, Wydanie 5, teza 1, str. 612). Przeciwna interpretacja prowadziłaby do stwierdzenia, że żadnego znaczenia prawnego nie ma zasada szybkości postępowania z art. 125 Ordynacji podatkowej oraz regulacja z art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto ustawodawca do szczególnych przypadków, które uniemożliwiają załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki przewidział zawieszenie postępowania. Zatem, gdy nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania lub okoliczności z art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, organ powinien sprawę rozpoznać w terminie wynikającym z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, a w szczególnej sytuacji w nowym terminie lub terminach wskazanym w art. 140 Ordynacji podatkowej. Ponadto zauważyć należy, że np. wielokrotne przedłużanie terminu a art. 140 Ordynacji podatkowej w sytuacji gdyby przyjąć pogląd, że nie podlega ono merytorycznej kontroli prowadziłoby do sytuacji, w której strona, nie miałaby możliwości ochrony przed sądem swoich praw, co byłoby sprzeczne a art. 45, art. 77 ust.2 i art. 184 Konstytucji RP. Należy także podkreślić, iż w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd orzeka (jest to wyjątek), biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2004, s. 196). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w niniejszej sprawie pozostaje w bezczynności. Podkreślić należy, że organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty za miesiąc wrzesień 1995 r. oraz umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie oprocentowania, wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że po pierwsze obowiązkiem organu, do którego wpłynęło podanie, jest prawidłowa kwalifikacja środka prawnego, a w konsekwencji zastosowania właściwego trybu postępowania. W tym względzie organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wskazuje, iż wniosek skarżącej został zakwalifikowany jako żądanie stwierdzenia nadpłaty, podczas gdy w piśmie z [...] listopada 2008 r., zawierającym uwagi do zebranego materiału dowodowego, skarżąca wskazuje na zasadność wniosku o zwrot nadpłaty. Tym samym nie ustalono, czy skarżąca żąda nadpłaty, czy jej zwrotu. Kwestia ta wymaga w ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, co pozwoli na zastosowanie właściwego trybu postępowania. Po drugie organ odwoławczy zwrócił uwagę, na związek jaki zachodzi pomiędzy postępowaniem w sprawie o stwierdzenie nadpłaty a postępowaniem w sprawie jej ewentualnego zaliczenia na poczet zaległości podatkowych. Powyższe uwagi winne zostać uwzględnione przez organ I instancji w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Tym czasem organ I instancji zawiadomieniem z [...] lipca 2009 r. poinformował skarżącą, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie. Rozpoznanie jej wniosku nastąpi w terminie dwóch miesięcy od dnia wpływu do organu I instancji prawomocnego orzeczenia Izby Skarbowej w sprawie, w której WSA w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 10 marca 2009 r. I SA/Go 12/09 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1995 r. Wskazać należy, że takie wyznaczenie terminu nie jest prawidłowe, albowiem nie można odczytywać treści art. 140 Ordynacji podatkowej w oderwaniu od jego kontekstu systemowego, w tym w szczególności art. 12 Ordynacji podatkowej, który w poszczególnych paragrafach stanowi, że terminy ordynacji podatkowej określone są w dniach §1, tygodniach § 2, miesiącach § 3 i latach § 4 ( tak NSA w wyroku z 2 października 2007 r. w sprawie I FSK 974/07 ). Już tylko z tej przyczyny skarga zasługiwała na uznanie. Podkreślić również należy, że z regulacji art. 140 Ordynacji podatkowej można byłoby skorzystać w sprawie dotyczącej nadpłaty, ale wtedy gdyby organ prowadził jednocześnie postępowanie dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego ( tak też NSA w wyroku z 22 lutego 2007 r. II FSK 346/06 publ. Lex 296 905 ). Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie było takiej sytuacji, co więcej na dzień wniesienia skargi, nadal pozostają w obrocie prawnym ostateczne decyzje organów podatkowych w tym zakresie, co oznacza, że organy w tej materii rozstrzygnęły sprawę. Jeżeli organ uważał, że w sprawie istotną dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia jest kwestia rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne sprawy wymiaru podatku VAT za wrzesień 1995 r., to powinien rozważyć możliwość zastosowania w sprawie regulacji z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 149 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ J. Niedzielski /-/ S. Kowalczyk /-/ A. Juszczyk-Wiśniewska