II SA/Go 806/10

SENTENCJA Dnia 29 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Starosta, po rozpoznaniu wniosku K.S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego (obiekt kat. III) – na terenie działki nr [...]. Decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2009 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. W uzasadnieniu organ podał m.in., że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę budynku garażowego dobudowanego do istniejących budynków gospodarczych na działce nr [...]. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę w/w budynku. Na skutek odwołania od decyzji, wniesionego przez właściciela sąsiedniej nieruchomości A.P., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, uznając za konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Starosta nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach, tj. dostarczenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego, opracowanego zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – w przedłożonym projekcie budowlanym nie została wskazana m.in. odległość garażu od granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto organ zobowiązał inwestora do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z klauzulą ostateczności. Dnia [...] lipca 2010 r. inwestor uzupełnił nieprawidłowości w złożonych dokumentach o których mowa w powyższym postanowieniu. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Starosta podał, iż została ona wydana z wyważeniem interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich, tj. z uwzględnieniem istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek. Planowana dobudowa garażu do budynków gospodarczych od strony północno-zachodniej w odległości 3,0 m poza obrys istniejącego budynku gospodarczego i 2,5 m dla części dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczego o wysokości 3,3 m od działki sąsiedniej w żaden sposób nie będzie powodować przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych na terenie działki sąsiedniej, nie będzie stanowić przeszkody dla dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości oraz nie będzie stanowić ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej o nr ewid. [...]. Przedstawiony projekt obiektu budowlanego spełnia wymagania obowiązujących warunków i norm technicznych oraz jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Od powyższej decyzji Starosty A.P., właściciel nieruchomości sąsiedniej, wniósł odwołanie. Zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez odmówienie mu udziału w postępowaniu. Podniósł także, że decyzja nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy oraz z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwracając jednocześnie uwagę na art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Zakwestionował ponadto prawidłowość oznaczenia odległości projektowanego budynku. Zasugerował również, iż organ winien wszcząć postępowanie wyjaśniające w przedmiocie legalności wybudowania istniejących na działce objętej inwestycją budynków. Kolejnym wysuniętym zarzutem jest brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż odwołujący się otrzymywał pełną informację w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (zawiadomienie o podjęciu postępowania, zawiadomienie o zakończeniu postępowania, decyzję organu pierwszej instancji oraz decyzję Wojewody), również sam wystąpił do Starosty z pismem w przedmiotowej sprawie (pismo z dnia [...] lutego 2010 r.). Z pisma tego wynika, że w dniu [...] lutego 2010 r. zapoznał się z projektem budowlanym planowanej inwestycji. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty, zaś przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zgodny jest z decyzją Burmistrza nr [...] z dnia [...] września 2009 r. o warunkach zabudowy, zarówno w zakresie warunków i wymagań ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego, odległości projektowanego budynku od działki sąsiedniej o nr ewid. [...], jak i powierzchni zabudowy garażu, ilości kondygnacji, szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej budynku do okapu garażu, a także geometrii dachu garażu. W decyzji o warunkach zabudowy Burmistrz ustalił bowiem dobudowę garażu do budynków gospodarczych od strony północno-zachodniej w miejscu oznaczonym w załączniku graficznym do decyzji, tj. w odległości ok. 2,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wymóg ten został spełniony, gdyż garaż zaprojektowany został w odległości 3,0 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostało, ze odległość projektowanego budynku garażowego od sąsiedniej działki wynosi 3,0 m dla części wysuniętej poza obrys istniejącego budynku gospodarczego i 2,5 m dla części dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczego. Tym samym za nietrafiony uznać należało zarzut odwołania dotyczący nieprawidłowego sposobu podawania odległości garażu od granicy z działką nr ewid. [...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest także z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm.) W świetle § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia budynek zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 3m. W przedmiotowej sprawie projektowany garaż będzie zwrócony w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Część wysunięta poza obrys istniejącego budynku gospodarczego znajduje się w odległości 3,0 m od granicy z tą działką. Projektowane posadowienie budynku zgodne jest zatem z obowiązującymi przepisami prawa. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, zaś projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W związku z tym, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W doktrynie wskazuje się, że rolą decyzji o warunkach zabudowy jest gwarancja zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, która podlega realizacji w procesie budowlanym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku badania po raz drugi dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad, na jakich to następuje, ale także nie wolno mu tego badać. Na tym polega sens regulacji mówiącej, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji o warunkach zabudowy. Nie wolno mu także postąpić wbrew ustaleniom tych decyzji Przepis art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza generalną zasadę, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może ponownie badać dopuszczalności zmiany zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to w konsekwencji, iż organ ten nie ma możliwości rozpatrywania zarzutów co do możliwości innej lokalizacji inwestycji, niż określona w decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli chodzi zaś o ograniczenie uprawnień właścicielskich, to z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że prawo własności jest prawem podmiotowym o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami prawem najsilniejszym w stosunku do rzeczy, nie jest jednak prawem absolutnym, a więc niczym nieograniczonym. Do istoty tego prawa należy z jednej strony swoboda korzystania z rzeczy własnej, z drugiej zaś, pewne ograniczenia tej swobody stanowiące swoistą granicę istoty prawa własności, a w konsekwencji także granicę ochrony tego prawa. Pojmowanie prawa własności, jako prawa absolutnego do rzeczy, prowadziłoby do naruszenia interesów innych podmiotów. Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii konieczności wszczęcia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie legalności wybudowania istniejących na działce objętej inwestycją budynków, organ stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy budowy budynku garażowego na terenie działki nr [...], zaś kwestia legalności budowy pozostałych budynków leży w gestii właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego i postępowanie prowadzone przez ten organ jest postępowaniem odrębnym. Z akt sprawy wynika, że w związku ze skargą odwołującej się strony, zostało przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie wyjaśniające i kontrola, w wyniku której stwierdzono brak podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie. Od powyższej decyzji Wojewody A.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 i 107 k.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Projektowany budynek garażowy nie stanowi samodzielnego budynku, jest to dobudowa garażu do istniejących połączonych budynków gospodarczych (rozbudowa), które są postawione na granicy posesji. Szerokość budynku gospodarczego, do którego ma nastąpić dobudowa garażu, wynosi 2,5 m, którego okap dachu wystaje na sąsiednią działkę [...] co już jest naruszeniem zasady współżycia społecznego. Usytuowanie istniejących budynków gospodarczych już jest odstępstwem od normy (3 m od granicy budynku bez otworów). Zdaniem skarżącego Wojewoda, zamiast wskazać precyzyjnie, które normy z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że rozwiązanie projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego spełnia wymagania obowiązujących warunków i norm technicznych oraz zgodne jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Taki ogólny zapis nie wskazuje żadnych technicznych norm i nie może stanowić uzasadnienia prawnego decyzji. Takie uzasadnienie prawne można odnieść do wszystkich decyzji o pozwolenie na budowę. Z ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane wynika, że usytuowanie obiektów budowlanych należy do przedmiotu regulacji prawa budowlanego i jest rozstrzygane na tym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest udzielenie pozwolenia budowlanego. Kompetencje organów samorządowych w zakresie decyzyjnej ingerencji w proces inwestycji budowlanej sprowadzają się do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ramach zaś takich decyzji – do określania jedynie linii zabudowy (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Z art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że kwestia usytuowania obiektów budowlanych należy do materii prawa budowlanego, a zatem kompetencja do rozpoznawania tych spraw należy do właściwego organu, którym w rozumieniu art. 3 pkt 17 prawa budowlanego są organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, stosownie do ich właściwości, określonej w rozdziale 8. Określenie "właściwy organ", zdefiniowane w art. 3 pkt 17 Prawa budowlanego, ma zastosowania do aktu wykonawczego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Rozporządzenie jest stosowane nie tylko przez organ nadzoru architektoniczno-budowlanego. Przyznanie jednak kompetencji innym organom opiera się na precyzyjnym ustaleniu, jakiemu organowi przepisy rozporządzenia powierzają ściśle określoną kompetencję (np. organ właściwy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawach określonych w § 36 ust. 4 i 6 rozporządzenia). Regulacja ta stanowi jedynie potwierdzenie zasady, że przez określenie "właściwy organ" przepisy rozporządzenia rozumieją organ nadzoru architektoniczno-budowlanego. W przedmiotowej sprawie organ samorządowy przekroczył swoje kompetencje poprzez ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy odległości usytuowania budynku od granicy z działką nr [...] określając ją bardzo nieprecyzyjnie na ok. 2,5 m zaś organy orzekające w niniejszej sprawie ograniczyły się do stwierdzenia, że jest to odległość 2,5 m i jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Organy pominęły przy tym przepisy techniczno-budowlane, a w szczególności rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozwiązania wynikające z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają charakter odstępstwa od generalnej zasady nakazującej lokalizację nowych obiektów w oddaleniu od nieruchomości sąsiednich i jako takie powinny być interpretowane w sposób zawężający a nie rozszerzający. W związku z tym mogą one znajdować zastosowanie tylko wówczas, gdy na konkretnej nieruchomości z uwagi na jej powierzchnię nie ma możliwości usytuowania konkretnego obiektu, oraz gdy takie usytuowanie nie będzie w sposób nadmierny ograniczało wykonywanie praw rzeczowych do nieruchomości sąsiednich – co w przedmiotowej sprawie nie występuje. Zgodnie z § 12 ust. 4 usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Decyzja Starosty stwierdza jednoznacznie, iż obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie obejmuje sąsiednich działek, co jest niezgodne z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1223 707. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Dopuszczalne odległości sytuowania budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką określa przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Przywołany przepis znajduje zastosowanie każdorazowo, gdy przepisy § 13, 60 i 271-273 tego rozporządzenia lub przepisy odrębne określające dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie przewidują innych wymagań. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia zasadą jest, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jeden z wyjątków od tej zasady zawarty został w § 12 ust. 2 rozporządzenia, w myśl którego sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Burmistrz ustalił dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy, przy czym w zakresie warunków i wymagań ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego ustalił odległość planowanego budynku od granicy z działką nr [...] na ok. 2,5 m. Na skutek ustalenia takiej odległości planowanej inwestycji od granicy z działką sąsiednią zastosowanie w sprawie znalazł przywołany wyżej § 12 ust. 2 rozporządzenia, umożliwiający usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości bliższej niż 3 m od granicy z działką sąsiednią. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić, iż projektowany obiekt stanowi samodzielny budynek (rozumiany jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach), odrębny od obiektów istniejących już na nieruchomości inwestora, jedynie od strony działki nr [...] będzie przylegał częścią jednej ze swych ścian do istniejącego budynku gospodarczego. Skoro realizacja projektu budowlanego ma doprowadzić do powstania nowego obiektu budowlanego, to w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową, rozumianą w myśl art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, a nie rozbudową obiektu istniejącego, definiowaną w piśmiennictwie jako zmiana takich charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2009, s. 56). Nie można zatem zgodzić się z podniesioną w skardze argumentacją, że projekt budowlany przewiduje w istocie rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego. W związku z powyższym za bezprzedmiotowe należało uznać dowodzenie w skardze, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przepis § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulujący rozbudowę budynku istniejącego, bowiem okoliczność ta jest w sprawie bezsporna. Jeżeli chodzi o uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], to istotnie uzasadnienie to nie wyjaśnia wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy zgodnie z wymogiem zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Dodatkowo Wojewoda nie odniósł się wyczerpująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do usytuowania części projektowanego budynku garażowego przyległej do istniejącego budynku gospodarczego w odległości 2,5 m od granicy z działką sąsiednią pomimo, iż było to przedmiotem zarzutów zawartych w odwołaniu, odnosząc swoją ocenę prawną usytuowania projektowanego obiektu przede wszystkim do części wysuniętej poza obrys budynku istniejącego. Jednak z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji, w zakresie treści rozstrzygnięcia odpowiada prawu (bowiem jak wskazano wyżej, odległość części projektowanego obiektu przyległej do istniejącego budynku spełnia wymóg z § 12 ust. 2 rozporządzenia) i w przedstawionym stanie faktycznym organy administracyjne nie mogły wydać innego rozstrzygnięcia, uchybienie to nie mogło zostać uznane za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie mogło stanowić podstawy wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut przekroczenia kompetencji przez organ samorządowy (Burmistrza) poprzez ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy odległości usytuowania budynku od granicy z działką nr [...] na około 2,5 m. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana w całkowicie odrębnym postępowaniu, toczącym się w myśl przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i nie może podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja Burmistrza zyskała przymiot ostateczności, a skarżący przyznał na rozprawie, że doręczono mu to rozstrzygnięcie. Jeżeli zatem uważał je za wadliwe, miał możliwość kwestionowania go w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy. Odnosząc się do kwestii położenia działki skarżącego w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia należy zwrócić uwagę, że fakt ten nie podlega w niniejszej sprawie wątpliwości, jednak osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2009, s. 328). Chodzi tu o naruszenie konkretnego uprawnienia osoby trzeciej związanego z korzystaniem z nieruchomości sąsiedniej, przy czym nie wystarczy powołać się na treść art. 28 ust. 2 ustawy prawa budowlanego czy też art. 144 Kodeksu cywilnego. Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest obiektywnych przesłanek pozwalających na przyjęcie, że interes prawny skarżącego wynikający z jakiejkolwiek normy prawa materialnego zostanie naruszony realizacją omawianego projektu budowlanego. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.