I C 389/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 389/20</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> (poprzednio <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> we <span class="anon-block">W.</span>) wniosła o zasądzenie od <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 4.953,49 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 492 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 maja 2020 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu powódka wskazała, że żądanie dotyczy szkody w pojeździe, likwidowanej z polisy OC sprawcy szkody. Pozwany wypłacił odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu w wysokości 18.972,96 zł. Wszystkie uszkodzone części były częściami oryginalnymi. Powódka zgłosiła pozwanemu szkodę, domagając się jej pełnej refundacji. Wskazała, że według zleconej prywatnej kalkulacji szkody naprawa uszkodzonego pojazdu opiewa na kwotę 23.926,45 zł. Pozwany nie zmienił stanowiska, wobec czego powódka wystąpiła na drogę sądową. Na żądaną kwotę składa się brakujące odszkodowanie za naprawę uszkodzonego pojazdu w wysokości 4.953,49 zł. Nadto powódka domagała się zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej kalkulacji kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu w kwocie 492 zł (pozew k. 2-8).</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc, że kwestionuje wysokość szkody, wynikającą z prywatnej kalkulacji naprawy dołączonej do pozwu. Zwrócił uwagę na fakt, iż poszkodowany podjął decyzję o naprawie uszkodzonego pojazdu, co wynika bezpośrednio z wpisów w bazie historiapojazdu.gov.<span class="anon-block">pl. (...)</span> pozwany wskazał, że pojazd ten w dniu 7 kwietnia 2020r. przeszedł pozytywnie dodatkowe badania techniczne, dopuszczające go do ruchu. W ocenie pozwanego, w sytuacji dokonania wyboru przez poszkodowanego sposobu likwidacji szkody poprzez naprawę pojazdu, odszkodowanie polega na refundacji faktycznie poniesionych kosztów tej naprawy. Nie można w tej sytuacji utożsamiać wysokości szkody z wartością określoną w hipotetycznym kosztorysie sporządzonym przez stronę powodową. Zdaniem pozwanego, w przypadku naprawy pojazdu zastosowanie powinna mieć metoda rachunkowa, odzwierciedlająca rzeczywistą naprawę i faktyczne koszty z nią związane. Nadto z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienie powyższego stanowiska, pozwany podniósł zarzut braku współpracy poszkodowanego z ubezpieczycielem w zakresie skorzystania z naprawy pojazdu w sieci warsztatów współpracujących z ubezpieczycielem oraz skorzystania z rabatów na części i materiały lakiernicze, które ubezpieczyciel oferuje we współpracy z innymi podmiotami. Pozwany zakwestionował również żądanie powoda w zakresie zwrotu kosztów sporządzenia prywatnego kosztorysu naprawy (sprzeciw k. 53-59).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu <span class="anon-block">(...)</span> 2019 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uległ uszkodzeniu pojazd marki <span class="anon-block">A.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, rok produkcji 2014, stanowiący własność <span class="anon-block">M. J.</span>. Sprawca kolizji posiadał ważną umowę ubezpieczenia OC, zawartą z <span class="anon-block"> Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Przed uszkodzeniem pojazdu w przedmiotowej kolizji, pojazd wyposażony był w oryginalne części, które uległy uszkodzeniu (bezsporne).</p> <p>W dniu 2 grudnia 2019 roku poszkodowany zgłosił ubezpieczycielowi powstanie szkody. Pozwany wszczął postępowanie likwidacyjne, w toku którego ustalił zakres powstałych uszkodzeń, wykonał kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu i przesłał ją poszkodowanemu w dniu 9 grudnia 2019 roku. Wyliczony w ten sposób koszt naprawy przedmiotowego pojazdu opiewał na kwotę 15.838,66 zł brutto i taka też kwota została wypłacona poszkodowanemu na podstawie decyzji z dnia 9 grudnia 2019 roku (k. kosztorys – k. 14-16, decyzja – k. 13).</p> <p>W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel poinformował poszkodowanego, że w przypadku, gdyby chciał naprawić pojazd, ubezpieczyciel proponuje naprawę w warsztatach z nim współpracujących, gdzie naprawa będzie zorganizowana bez konieczności angażowania środków finansowych przez poszkodowanego, w możliwie najkrótszym terminie oraz z zachowaniem norm i zaleceń producenta pojazdu. Dodatkowo wskazał na możliwość skorzystania z rabatów na części i materiały lakiernicze, zakupione u podmiotów współpracujących z pozwanym. Ubezpieczyciel przedstawił zawarte w tym zakresie porozumienia i aneksy, zawierające szczegółowe warunki współpracy (k. 65- 71).</p> <p>Poszkodowany zlecił naprawę przedmiotowego pojazdu w wybranym nieautoryzowanym zakładzie naprawczym, do którego miał zaufanie. Naprawa pojazdu przywróciła jego stan do stanu sprzed szkody, zaś odszkodowanie wypłacone mu przez pozwanego wystarczyło do dokonanie tej naprawy. <span class="anon-block">M. J.</span> nie pamiętał ile dokładnie kosztowała go ta naprawa (zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span> - k. 100v-101).</p> <p>W dniu 7 kwietnia 2020r. przedmiotowy pojazd przeszedł pozytywnie badania techniczne, dopuszczające go do ruchu (historia pojazdu w bazie historiapojazdu.gov.pl. – k. 64).</p> <p>Wartość rynkowa samochodu marki <span class="anon-block">A.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> bezpośrednio przed zaistnieniem tej szkody wyniosła 80.700 zł brutto, zaś koszt jego naprawy przy zastosowaniu średniej stawki <span class="anon-block"> (...)</span> stacji obsługi samochodów i przy zastosowaniu części oryginalnych sygnowanych logo producenta i wykorzystaniu systemu eksperckiego <span class="anon-block"> (...)</span> wynosiła 24.016,86 zł brutto (opinia biegłego z zakresu motoryzacji <span class="anon-block">Ł. A.</span> – k. 115-125).</p> <p>W dniu 23 grudnia 2019 roku poszkodowany <span class="anon-block">M. J.</span> umową cesji zbył przysługującą mu wierzytelność z tytułu przedmiotowej szkody na rzecz <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> spółki komandytowej z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>. Jednocześnie pismem z dnia 23 grudnia 2019r. <span class="anon-block">M. J.</span> poinformował o tym pozwanego (umowa cesji k. 32-33, wypis z KRS – k. 30-31, pismo - k. 34).</p> <p>Następnie w dniu 23 kwietnia 2020 roku <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> spółka komandytowej z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> zawarła umowę przelewu przedmiotowej wierzytelności na rzecz <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">K. D.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span>. Pismem z dnia 23 kwietnia 2020r. <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> spółka komandytowej z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> poinformowała pozwanego o przelewie wierzytelności (umowa przelewu – k. 25, pełnomocnictwo – k. 27, <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">K. D.</span> – k. 24, pismo – k. 26).</p> <p>W dniu 30 kwietnia 2020 roku została zawarta kolejna umowa przelewu przedmiotowej wierzytelności pomiędzy <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">K. D.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> a powodem <span class="anon-block"> (...) Spółką Akcyjną</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>. Pismem z dnia 30 kwietnia 2020r. <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> spółka komandytowej z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> poinformowała pozwanego o przelewie wierzytelności (umowa przelewu wierzytelności – k. 20, pełnomocnictwo – k. 23, <span class="anon-block"> (...) Spółką Akcyjną</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> - k. 11-12, pismo - k. 22).</p> <p>Powódka uznała, iż kwota wypłaconego odszkodowania została zaniżona i zleciła sporządzenie prywatnej opinii, w której koszt naprawy przedmiotowego pojazdu został ustalony na kwotę 23.926,45 zł brutto. Powódka poniosła koszt sporządzenia tego kosztorysu w kwocie 492 zł (kosztorys z 4 maja 2020r. – k.35-41, faktura Vat – k. 42).</p> <p>Pismem z dnia 5 maja 2020 roku powódka <span class="anon-block"> (...) Spółką Akcyjną</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> wystosowała do <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 8.087,79 zł tytułem brakującego odszkodowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu oraz kwoty 492 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia prywatnego kosztorysu (wezwanie – k. 17).</p> <p>Pismem z dnia 14 maja 2020r. pozwany dokonał weryfikacji dokonanej uprzednio wyceny szkody i przyznał dodatkowe odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu w kwocie 3.134,30 zł, które zostało powodowi wypłacone. Pełna wysokość odszkodowania została ustalona przez pozwanego na kwotę 18.972,96 zł i w takiej kwocie wypłacona (decyzja z dnia14 maja 2020r.- k. 19).</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów z dokumentów, które Sąd obdarzył walorem wiarygodności, albowiem nie były one kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.</p> <p>Sąd obdarzył w pełni wiarą opinię główną i opinie uzupełniające sporządzone przez biegłego <span class="anon-block">Ł. A.</span>, albowiem zostały sporządzona w oparciu o specjalistyczną wiedzę, są logiczna, jasne i pełne. Przy czym opinie ta nie posłużyły Sądowi do ustalenia wysokości odszkodowania metodą kosztorysową, gdyż wbrew stanowisku powódki, prezentowanemu w tej sprawie, Sąd nie uznał tej metody za miarodajną w niniejszym stanie faktycznym, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. J.</span> albowiem są logiczne i spójne, znajdują też potwierdzenie w adnotacjach dotyczących przedmiotowego pojazdu w bazie historiapojazdu.gov.pl., z których wynika, że pojazd ten w dniu 7 kwietnia 2020r. przeszedł pozytywnie dodatkowe badania techniczne, dopuszczające go do ruchu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822 § 1)">§ 1</a>, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 4;art. 822)">§ 4 art. 822 k.c.</a>, uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Odpowiedzialność pozwanej wynika również z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ()">ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>, która w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 35)">art. 35</a> stanowi, iż ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela wobec poszkodowanego obejmuje szkody na osobie oraz szkody w mieniu (art. 34 ust. 1 powołanej ustawy).</p> <p>Natomiast zgodnie z art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a>, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Rolą odszkodowania jest wyrównanie uszczerbku majątkowego poszkodowanego. Stąd zawsze dla ustalenia odszkodowania konieczne jest określenie faktycznego uszczerbku w majątku poszkodowanego.</p> <p>W niniejszej sprawie bezspornym jest, że pozwany, jako ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody co do zasady odpowiada za szkodę, której naprawienia dochodzi powódka w niniejszej sprawie.</p> <p>Sporna była wysokość szkody, gdyż powódka wskazywała, że wypłacone przez pozwaną odszkodowanie z tytułu likwidacji szkody w pojeździe w wysokości 18.972,96 zł jest zaniżone.</p> <p>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jak i poglądami doktryny, pojęcie „szkody” odnosi się do różnicy między stanem majątkowym poszkodowanego, jaki istnieje po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem jaki istniałby, gdyby nie wystąpiło to zdarzenie. W prawie cywilnym szkoda jest podstawową przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej. Przez szkodę rozumie się uszczerbek, pomniejszenie, oceniane w stosunku do stanu istniejącego w chwili dokonania szkody. Szkoda na gruncie prawa cywilnego ma charakter majątkowy. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363 k.c.</a> naprawienie szkody powinno nastąpić poprzez przywrócenie stanu poprzedniego bądź zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Pojęcie „sumy odpowiedniej” interpretowane w powiązaniu z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> oznacza, że jej wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia różnicy w majątku poszkodowanego, czyli kosztom przywrócenia wartości pojazdu sprzed wypadku.</p> <p>W orzecznictwie sądów powszechnych ciągle obecny jest problem dotyczący metod szacowania szkody i wyliczenia odszkodowania. Powódka opowiedziała się za metodą kosztorysową, odpowiadają hipotetycznym kosztom naprawy auta, którą można wywodzić z nałożenia na siebie norm <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> Należy jednak mieć na uwadze, że do ustalenia odszkodowania należnego poszkodowanemu z tytułu ubezpieczenia OC należy stosować wszystkie zasady wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> Oznacza to, że odszkodowania pieniężnego w wysokości kosztów hipotetycznej restytucji poszkodowany może żądać, gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty.</p> <p>Powszechnie przyjmowany jest pogląd, że szkoda ma charakter dynamiczny (płynny). Do czasu poniesienia przez poszkodowanego wydatków na renowację rzeczy uszkodzonej, jego uszczerbek wyraża się „w różnicy między aktualną i hipotetyczną wartością samochodu”. Natomiast w razie poniesienia kosztów naprawy, szkodą jest strata środków pieniężnych na naprawę auta, a nie mniejsza wartość auta, bo to zostało przywrócone do stanu, jaki istniałby, gdyby szkoda nie wystąpiła.</p> <p>W ocenie Sądu, w ustalonym stanie faktycznym, w sytuacji gdy poszkodowany dokonał naprawy pojazdu na swój koszt, nie przysługuje mu roszczenie o zapłatę odszkodowania w oparciu o kosztorysowe, hipotetyczne ustalenie rozmiarów szkody. W takiej sytuacji ubezpieczyciel OC powinien zwrócić poszkodowanemu równowartość poniesionych przez niego, ekonomicznie racjonalnych i celowych wydatków. Jeśli mimo naprawienia rzeczy jej wartość handlowa się obniżyła w stosunku do wartości, jaką rzecz miałaby, gdyby do wypadku nie doszło, szkodą jest także to zmniejszenie wartości rzeczy. Owo zmniejszenie wartości rzeczy to nie jest to samo, co hipotetyczne koszty naprawy. Powinno bowiem wynikać z notowań rynkowych cen aut podobnych naprawionych po uszkodzeniach i porównania z cenami aut podobnych, które nie miały wypadkowej przeszłości.</p> <p>W tych okolicznościach to powódka winna udowodnić, zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu, za jaką kwotę poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu, skoro naprawa ta przywróciła pojazd do stanu sprzed szkody, co Sąd ustalił na podstawie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. J.</span>, zaś powódka nie przeprowadziła w tej sprawie dowodu przeciwnego. W tym kontekście byłaby możliwość oceny, czy kwota faktycznie wypłacona przez pozwanego tytułem odszkodowania nie była wystarczająca do naprawy pojazdu.</p> <p>Powódka nie sprostała temu obowiązkowi, wynikającemu z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, wobec czego Sąd oddalił jej żądanie w zakresie kwoty 4.953,49 zł tytułem dopłaty do odszkodowania za uszkodzony pojazd.</p> <p>W przedmiotowej sprawie powódka dochodziła także kwoty 493 zł wraz z odsetkami tytułem poniesionych kosztów związanych ze zleceniem prywatnej ekspertyzy. Zdaniem Sądu, roszczenie z tego tytułu również nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>W tym miejscu należy zwrócić uwagę na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt III CZP 24/04 (Biul.SN 2004/5/6), w której Sąd Najwyższy wskazał, że odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, może - stosownie do okoliczności sprawy - obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego. Jednocześnie w uzasadnieniu cytowanej uchwały Sąd Najwyższy zaznaczył, że ocena, czy poniesione koszty ekspertyzy sporządzonej na zlecenie poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym są objęte odszkodowaniem przysługującym od ubezpieczyciela z umowy odpowiedzialności cywilnej, musi być dokonana przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności w zależności od ustalenia, czy zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem tego wydatku a wypadkiem oraz czy poniesienie tego kosztu było obiektywnie uzasadnione (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 k.c.</a>).</p> <p>Sąd Rejonowy podziela także stanowisko wyrażone w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 29 maja 2019 r. III CZP 68/18 (Biul.SN 2019/5/15), której teza brzmi "nabywcy - w drodze przelewu - wierzytelności o odszkodowanie za szkodę komunikacyjną przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej tylko wtedy, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania. W uzasadnieniu treści uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że "to cesjonariusz prowadzi działalność gospodarczą obejmującą nabywanie i dochodzenie roszczeń odszkodowawczych, choć nie wyklucza to a limine możliwości dochodzenia przez niego od ubezpieczyciela równowartości kosztów zleconej ekspertyzy, to jednak w sposób istotny wpływa na ocenę przysługiwania mu takiej możliwości w poszczególnych przypadkach dochodzenia odszkodowania od ubezpieczyciela na podstawie nabytego od poszkodowanego roszczenia. Niewątpliwie nie mogą być uznane za pozostające w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym i wejść w zakres odszkodowania ubezpieczeniowego wydatki na ekspertyzy zlecone przez cesjonariusza osobie trzeciej, które służą ocenie opłacalności cesji, nawet gdyby były poniesione już po nabyciu wierzytelności od poszkodowanego. W zakres odszkodowania może wejść tylko wydatek na ekspertyzę bezpośrednio służącą dochodzeniu roszczenia o odszkodowanie. Sama wygoda przedsiębiorcy-cesjonariusza występującego z roszczeniem nie wystarcza do uznania zlecenia za celowe w znaczeniu pozwalającym objąć koszt ekspertyzy odszkodowaniem przysługującym od ubezpieczyciela."</p> <p>Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Szkoda z kolei obejmuje wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione przez poszkodowanego w celu jej naprawienia. Mając na uwadze powyższe, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że poniesiony wydatek na przedmiotową opinię był celowy i ekonomicznie uzasadniony. Nie wszystkie bowiem wydatki pozostające w związku z wypadkiem mogą być refundowane (uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt III CZP 5/11), istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354;art. 354 § 2)">art. 354 § 2 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 362)">art. 362 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 826;art. 826 § 1)">art. 826 § 1 k.c.</a>).</p> <p>W ocenie Sądu, powódka w niniejszej sprawie wskazanemu obowiązkowi nie sprostała, gdyż nie wykazała żadnych okoliczności wskazujących na to, że opinia rzeczoznawcy dotycząca kosztów naprawy samochodu, była niezbędna dla dochodzonego przez nią roszczenia. Tym bardziej, że strona powodowa prowadzi działalność gospodarczą związaną z oceną ryzyka i szacowaniem szkód, zatrudnia osoby z niezbędnymi ku temu kwalifikacjami i ponosi z tego koszty uwzględniane w kosztach działalności. Powód nabywając wierzytelność, szacuje ją w momencie nabycia, bowiem ustala, czy nabycie jest opłacalne dla niego. Koszty prywatnej opinii mogą stanowić uzasadniony koszt tylko w przypadku, kiedy poszkodowany jako niezorientowany w wycenie szkody chce poprzez profesjonalistę ustalić ewentualną wysokość należnego mu odszkodowania (por. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 6 listopada 2019 roku, III Ca 1583/19, Lex nr 3045508, również wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 maja 2019 roku, III Ca 404/19, Lex nr 2716555).</p> <p>Należało uznać, że powódka wykazała w toku tego postępowania, poprzez złożenie umów cesji, że nabyła w drodze przelewu wszystkie wierzytelności wobec pozwanego, wynikające z uszkodzenia pojazdu w związku z przedmiotowym zdarzeniem, które pierwotnie przysługiwały poszkodowanym. W związku z powyższym powódka jest legitymowany czynnie w niniejszej sprawie.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510;art. 510 § 1)">art. 510 § 1 k.c.</a> umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej lub strony inaczej postanowiły. Jak wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 14.09.2006 r., sygn. akt III CZP 65/06, w razie przelewu wierzytelności dochodzi do szczególnego następstwa prawnomaterialnego po stronie wierzyciela, przy czym wierzytelność przechodzi na nabywcę w niezmienionym stanie i zakresie.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwana wygrała proces w całości i w związku z tym powinna uzyskać od powódki zwrot poniesionych kosztów procesu, na które składają się: koszty zastępstwa procesowego należne radcy prawnemu w kwocie 1.800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i zaliczki w łącznej kwocie 1.900 zł na poczet wydatków związanych ze sporządzeniem opinii. Pozwana poniosła łącznie koszty procesu w kwocie 3.717 zł, które zostały zasądzone od powódki w pkt II wyroku.</p> <p>Nadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. <br/>o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz. U. 2005 r., nr 167, poz. 1398) <br/>w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od powódki kwotę 518,55 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo z budżetu Skarbu Państwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 pkt. 3)">pkt III</a>).</p> <p>Z powyższych względów i na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w wyroku.</p> </div>