VII Pz 144/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VII Pz 144/14</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, iż sprawa z powództwa <span class="anon-block">A. F.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) Zakładowi (...)</span> na <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> o zadośćuczynienie nie jest sprawą z zakresu prawa pracy i przekazał ją do rozpoznania I Wydziałowi Cywilnemu Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, jako sądowi właściwemu.</p> <p>W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd podniósł, iż wobec wskazania przez strony, iż nigdy nie łączył je stosunek pracy, przedmiotowa sprawa w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1)">art. 476 § 1 k.p.c</a> nie jest sprawą z zakresu prawa pracy.</p> <p>Wobec powyższego, zgodnie z brzemieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 k.p.c.</a> niniejszą sprawę przekazano do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, I Wydziału Cywilnego, jako sądu właściwego do jej rozpoznania.</p> <p>Z powyższym orzeczeniem nie zgodziła się powódka, która drogą zażalenia wniosła o rozpoznanie powództwa w odpowiednim Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego w Łodzi.</p> <p>W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że stosunek pracy który wykonywała, jak również wszelkie formalności wynikające z jej zatrudniania w pozwanej spółce, miały miejsce w <span class="anon-block">Ł.</span>. Ponadto wskazała też, iż ze względu na swoją obecną sytuację materialną, nie jest w stanie ponieść dodatkowych kosztów związanych z przeniesieniem sprawy do Sądu w Warszawie.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje.</em> </strong> </p> <p>Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 k.p.c.</a> sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę sądowi właściwemu. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem sądu przekazującego.</p> <p>W przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest, iż w związku z łączącą strony umową zlecenia powództwo <span class="anon-block">A. F.</span> nie może być rozpoznane przez sąd pracy. Do właściwości sądów pracy należą bowiem zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1)">art. 476 § 1 k.p.c.</a> sprawy:</p> <p>1) o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane;</p> <p>1^{<!-- -->1}) o ustalenie istnienia stosunku pracy, jeżeli łączący strony stosunek prawny, wbrew zawartej między nimi umowie, ma cechy stosunku pracy;</p> <p>2) o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy;</p> <p>3) o odszkodowania dochodzone od zakładu pracy na podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.</p> <ul> <li> <p>Łącząca strony umowa zlecenia, należy do umów cywilnoprawnych, a sądem właściwym do rozpatrywania sporów wynikających z tego rodzaju umów jest sąd cywilny. Dochodzone przez powódkę roszczenie o zadośćuczynienie z tytułu umowy zlecenia, ma wyłącznie cywilnoprawny charakter i jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy podlega rozpoznaniu przez sąd cywilny.</p> </li> </ul> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kpc</a> strony mogą umówić się na piśmie, o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd ten będzie wówczas wyłącznie właściwy, jeżeli strony nie postanowiły inaczej lub jeżeli powód nie złożył pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Strony mogą również ograniczyć umową pisemną prawo wyboru powoda pomiędzy kilku sądami właściwymi dla takich sporów.</p> <p>Powyższe oznacza, iż określona przez strony w umowie właściwość wyłączna sądów dla rozpoznawania ich spraw powoduje, że właściwość w ten sposób określona eliminuje każdą inną właściwość, a więc także ewentualną właściwość ogólną i przemienną (zob. post. SN z 29.11.1982 r., I CZ 98/82, niepubl.).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie, w umowie zlecenia zawartej z powódką, niewątpliwie określono, iż sądem właściwym do rozpoznania wszelkich sporów wynikających z treści tej umowy jest sąd właściwy miejscowo dla siedziby Zleceniodawcy. Tym samym, strony zawierając umowę określiły na piśmie właściwość wyłączną tego sądu, celem rozstrzygania sporów wynikających z realizacji umowy zlecenia. Powódka wskazaną umowę podpisała akceptując wszelkie jej postanowienia oraz przyjmując na siebie wszystkie wynikające z niej zobowiązania. Zgodnie z odpisem z KRS zleceniodawca - <span class="anon-block"> (...) Zakład (...)</span> na <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> ma siedzibę w <span class="anon-block">W.</span>. Wobec tego sądem właściwym do rozpoznania sporu o zadośćuczynienie jest Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. Z tych też względów zaskarżone przekazanie sprawy do rozpoznania wskazanemu Sądowi było jak najbardziej uprawnione.</p> <p>Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, iż stosunek prawny łączący strony, jak i wszelkie formalności wynikające z zatrudnienia powódki, realizowane były na terenie <span class="anon-block">Ł.</span>. Ten stan rzeczy nie pozbawia bowiem waloru ważności porozumienia zawartego przez strony w zakresie wyłącznej właściwości sądu dla rozpoznania sporów. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącej, bezzasadnym jest wyznaczenie właściwości miejscowej sądu, na podstawie miejsca świadczonej pracy.</p> <p>Nadto także względy celowościowe, ekonomika procesu, koszty i uciążliwość dojazdu strony do <span class="anon-block">W.</span>, nie mogą na gruncie rozpatrywanego przypadku przesądzać o właściwości innego sądu rejonowego. Wskazane kryteria, choćby nawet uzasadnione nie determinują bowiem właściwości miejscowej sądu rejonowego w sprawach cywilnych, a co za tym idzie nie mogą być uwzględnione przy określaniu właściwości sądu.</p> <p>Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada zatem prawu.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 kpc</a>. oddalił zażalenie strony powodowej jako bezzasadne.</p> <p>Przewodniczący: Sędziowie:</p> <p>Z. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć powódce i pełnomocnikowi pozwanego.</p> </div>