II Ca 1286/14

<p>Sygn. akt II Ca 1286/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 31 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>Przewodniczący: SSO Sławomir Krajewski</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. F.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji strony powoda od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 25 lipca 2014 roku, sygn. akt III C 152/14</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 roku, sygn. akt III C 152/14 upr., Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> przeciwko <span class="anon-block">M. F.</span> o zapłatę kwoty 416,38 zł – oddalił powództwo.</p> <p>Sąd Rejonowy podkreślił, iż powód wywodził żądanie z umowy o świadczenie usługi kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, na podstawie której zobowiązał się dostarczać paliwo gazowe do wskazanego w umowie lokalu, a pozwana – do jego odbioru i uiszczania opłat. Przytaczając treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 5;art. 5 ust. 3)">art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne</a> (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku, Dz. U. nr 89, poz. 625) Sąd podkreślił, iż pozwana zaprzeczyła zasadności żądania pozwu podnosząc, że należności wynikające z objętych żądaniem pozwu <span class="anon-block">faktur o numerach (...)</span> zapłaciła, czego dowodzą faktury rozliczeniowe za sporne okresy o numerach 121 i 129, a nadto podniosła, że kwoty wskazane w przedmiotowych fakturach prognozowanych były wskazywane w sposób dowolny, nie uwzględniający faktu, że lokal nie był użytkowany.</p> <p>Sąd I instancji podkreślił, iż <span class="anon-block">faktury o numerach (...)</span>, dotyczą okresu rozliczeniowego od dnia 15 listopada 2011 roku do dnia 8 października 2012 roku, a pozostałe faktury - okresu rozliczeniowego od dnia 8 października 2012 roku do dnia 8 kwietnia 2013 roku. Z treści ww. faktur wynika wysokość prognozowanego zużycia paliwa gazowego, na podstawie której wyliczono opłatę oraz wysokość opłat abonentowych, opłaty sieciowej stałej i opłaty sieciowej zmiennej.</p> <p>Zdaniem Sądu w oparciu o materiał dowodowy sprawy nie sposób jednakże zweryfikować, czy naliczone opłaty odpowiadają postanowieniom łączącej strony umowy tak co do zasady jak i wysokości. Sąd Rejonowy wskazał, iż zgodnie z postanowieniem taryf dla paliwa gazowego obowiązujących w spornym okresie za dostarczone paliwo i świadczone usługi, odbiorcy rozliczani są według cen i stawek właściwych dla grup taryfowych, do których są zakwalifikowani odrębnie dla każdego miejsca z którego pobierają paliwo gazowe. Tymczasem treść umowy nie pozwala na ustalenie, w sposób nie budzący wątpliwości, do której grupy taryfowej pozwana została zakwalifikowana i tym samym, czy wskazana w treści spornych faktur cena sprzedaży paliwa gazowego i inne składniki opłat zostały naliczona prawidłowo.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał, iż z treści <span class="anon-block">faktury Nr (...)</span> – faktury rozliczeniowej obejmującej między innymi <span class="anon-block">faktury VAT Nr (...)</span> wynika, że w okresie rozliczeniowym od dnia 15 listopada 2011 roku do dnia 8 października 2012 roku do lokalu dostarczono 508 m ^{<!-- -->3} paliwa gazowego. Z faktury natomiast nr 129 – faktury rozliczeniowej obejmującej między innymi <span class="anon-block">faktury VAT Nr (...)</span>, wynika, że w okresie rozliczeniowym od dnia 8 października 2012 roku do dnia 8 kwietnia 2013 roku do lokalu dostarczono 69 m ^{<!-- -->3} gazowego. Na podstawie tych dokumentów nie sposób natomiast ustalić ile faktycznie paliwa gazowego dostarczono do lokalu w okresach, za które wystawiono objęte żądaniem pozwu faktury.</p> <p>Również pozostałe dokumenty złożone przez powoda nie dają w ocenie Sądu Rejonowego podstaw do poczynienia jakichkolwiek ustaleń w tym przedmiocie.</p> <p>Wreszcie wątpliwości Sądu Rejonowego budził sposób dokonywania rozliczenia zużycia gazu w aspekcie wysokości obciążającej odbiorcę opłaty za dany okres rozliczeniowy – jak wynika z twierdzeń powoda, wywodził Sąd I instancji, porównywana jest kwota prognozowana (niezależnie od tego, czy odbiorca dokonał na jej poczet jakiejkolwiek wpłaty, czy też nie dokonał żadnych wpłat) i kwota wynikająca z faktycznego zużycia paliwa gazowego.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa i zaskarżając wyrok w całości, wniosła</p> <p>o jego zmianę, poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwot dochodzonych pozwem i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji:</p> <p>- sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału,</p> <p>- naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227;art. 229;art. 230)">art. 227 i 229 i 230 kpc</a>.</p> <p>W uzasadnieniu podniósł, iż faktury załączone do pozwu wyraźnie wskazują do której grupy taryfowej została zaliczona pozwana. Początkowo była to grupa W-l .1, a następnie W- 2.1. Zgodnie z § 5 umowy zmiana grupy może nastąpić raz na 12 miesięcy, jeśli zużycie roczne gazu będzie uzasadniało taką zmianę. W związku z tym, że w pierwszym roku umownym pozwana zużyła ponad 500m3 gazu, w kolejnym roku została zakwalifikowana do grupy taryfowej 2.1, a więc do grupy odbiorców zużywającej więcej niż 300 m3 gazu, a mniej niż 1200 m3 gazu rocznie. Apelująca podkreślała, iż pozwana ani w sprzeciwie, ani w dalszych pismach procesowych nie kwestionowała zaliczenia jej do ww. grup taryfowych. Nie kwestionowała również zastosowanych stawek opłat stałych i zmiennych wskazanych w fakturach, a wynikających z przywołanych Taryf. Ponadto pozwana nie kwestionowała ilości zużytego paliwa. Podkreśliła, iż powód przedłożył niezbędne dokumenty pozwalające na sprawdzenie prawidłowości jego kalkulacji. Pozwana nie kwestionowała stanu z jakim został zdjęty gazomierz. Nie wykazała jednak, że zapłaciła należne kwoty za zużyty gaz oraz że uiściła opłaty stałe i zmienne za cały okres obowiązywania umowy. Apelujący nadto zarzucił, iż nieuprawnione jest twierdzenie Sądu, że pozwana nie miała obowiązku dokonywać zapłaty za prognozowane zużycie.</p> <p>W odpowiedzi na apelację, pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </span> </p> <p>Apelacja okazała się bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.</p> <p>Podkreślenia wymaga, że pozwana podnosiła w toku procesu, że wskazywane do zapłaty kwoty, z uwagi na fakt, że lokal nie był zamieszkany, a układ grzewczy ustawiony był jedynie na „niezamarzanie”, nie mogły odpowiadać faktycznemu zużyciu paliwa gazowego. Tym samym pozwana, wbrew stanowisku apelującego, zakwestionowała ilość mającego być przez nią zużytego paliwa gazowego.</p> <p>Ilość ta, niezależnie od przyjętej metody rozliczeń, każdorazowo determinuje wysokość opłat za dostarczanie paliwa gazowego.</p> <p>W żadnym razie w świetle opisanego powyżej stanowiska pozwanej, zapłata przez nią należności w kwocie 1002,60 zł, objętej <span class="anon-block">fakturą VAT nr (...)</span>, odnoszącą się do okresu rozliczeniowego od dnia 15 listopada 2011 roku do dnia 8 października 2012 roku, nie stanowi przyznania okoliczności, że w tym okresie zużycie gazu kształtowało się na poziomie 508 m ^{<!-- -->3}, któremu odpowiada należność w kwocie 1244,26 zł.</p> <p>Podobna sytuacja dotyczy faktury rozliczeniowej nr 129 za okres od dnia 8 października 2012 roku do dnia 19 kwietnia 2013 roku, wedle której rzeczywiste zużycie gazu wynosiło 69 m ^{<!-- -->3}, co odpowiadało kwocie 276,75 zł i w ocenie powoda skutkowało koniecznością uznania, że do zapłaty przez pozwaną pozostaje część należności objętej <span class="anon-block">faktura nr (...)</span> – w kwocie 26,78 zł i cała należność objęta <span class="anon-block">fakturą nr (...)</span> - 249,97 zł, razem 276,75 zł.</p> <p>Przypomnienia i uwypuklenia wymaga, że zużycie gazu uwidocznione w <span class="anon-block">fakturach nr (...)</span>, miało odpowiadać stanowi gazomierza zamontowanego u pozwanej w chwili jego demontażu. Tymczasem ów demontaż i towarzyszące mu spisanie stanu gazomierza odbyło się pod nieobecność pozwanej, która w żaden sposób nie przyznała stanu gazomierza – jego liczydła, wpisanego w karcie demontażu – karta 7 v.</p> <p>W świetle opisanego wyżej stanowiska pozwanej, ciężar udowodnienia takiej spornej, a jednocześnie istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, zgodnie z ogólną regułą rozkładu ciężaru dowodu, normowaną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, spoczywał na stronie powodowej.</p> <p>Ta ciężarowi temu nie sprostała, przedkładając na potwierdzenie swych twierdzeń o globalnym poziomie zużytego przez pozwaną gazu, jedynie ów protokół, mający charakter dokumentu prywatnego, w rozumieniu i ze skutkiem normowanymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>, Na tą okoliczność nie zgłoszono chociażby dowodu z przesłuchania pracowników, którzy dokonali demontażu gazomierza i odnotowali jego stan.</p> <p>Jakkolwiek, więc faktury cząstkowe – prognozowane miały odrębny byt prawny, to niewątpliwie po rozliczeniu okresu, którego dotyczyły, jeżeli okazało się, że zużycie było inne – mniejsze, nie sposób uznać, że nadal istnieją zobowiązania do ich zapłaty. Podkreślenia wymaga, że zużycie gazu uwidocznione w tych spornych fakturach miało charakter jedynie prognozowany, a zatem hipotetyczny.</p> <p>Z tych względów apelacja podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p> </div>