V Pa 193/12

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt</span> VPa 193/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia</strong> 31 grudnia 2012 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie następującym:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – SSO Andrzej Marek</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SSO Jacek Wilga (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSO Krzysztof Główczyński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> Magdalena Pańków</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu</strong> 20 grudnia 2012 roku <strong> <!-- -->w Legnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa</strong> <span class="anon-block">Z. M.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko</strong> <span class="anon-block">M. P.</span> </p> <p>o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji</strong> pozwanego</p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku</strong> Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Lubinie</p> <p> <strong> <!-- -->z dnia</strong> 19 września 2012 roku</p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt</strong> IV P 82/11</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok: </strong> </p> <p>-.</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->w punkcie I w ten sposób, iż zasądza od pozwanego <span class="anon-block">M. P.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">Z. M.</span> kwotę 40 080, 32 zł (słownie złotych: czterdzieści tysięcy osiemdziesiąt, 32/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 31 marca 2011 roku do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, </strong> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->w punkcie III w ten sposób, iż zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 080 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, </strong> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->w punkcie IV w ten sposób, iż nakazuje pozwanemu uiścić na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Lubinie) kwotę 6 209, 20 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, </strong> </p> </dd> </dl> <p>II.  <strong> <!-- -->apelację w pozostałym zakresie oddala, </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 19 września 2012 roku Sądu Rejonowy w Lubinie Wydział IV Pracy zasądził od pozwanego <span class="anon-block">M. P.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">Z. M.</span> kwotę 50.000 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wraz z ustawowymi odsetkami od 31 marca 2011 r. do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż żądanie powoda zapłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych zasługiwało na uwzględnienie zarówno co do zasady, jak i wysokości. Pozwany nie prowadził żadnej ewidencji czasu pracy, ani list obecności. Nie przedłożył też do akt tarcz tacho powoda z okresu jego zatrudnienia (poza tarczami tacho z października 2008 r.). Pozwany wskazywał, że to powód nie przekazywał mu tarcz tacho i dlatego ich nie przedłożył Sądowi. Jako pracodawca powinien jednak dbać o realizację swoich obowiązków w zakresie ewidencji czasu pracy powoda, więc uchybieniem po jego stronie jest akceptowanie nie oddawania przez powoda tarczek tacho.</p> <p>Co do zasady, w postępowaniu wytoczonym przez pracownika o zapłatę wynagrodzenia za pracę, ciężar udowodnienia faktów spoczywa na powodzie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>). Wykazanie jednak przez pracownika, że pracodawca w ogóle nie prowadził ewidencji czasu pracy lub też prowadził ją nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) powoduje przerzucenie ciężaru dowodu na stronę zaprzeczającą tym faktom (wyrok SN z dnia 5.05.1999 r. I PKN 665/98).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie Sąd ustalił wymiar czasu pracy powoda na podstawie przedłożonych do akt sprawy tarcz tacho, informacji z ZUS o osobach zgłoszonych do ubezpieczenia społecznego i zeznań świadków <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">T. C.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>. Na tej podstawie Sąd przyjął, iż w okresie zatrudnienia powód miał na pewno jednego zmiennika – <span class="anon-block">A. G.</span>, którego czas pracy wynikający z tarcz tacho przedłożonych przez pozwanego należy uwzględnić przy ustalaniu czasu pracy powoda.</p> <p>Na podstawie zeznań świadków <span class="anon-block">T. C.</span> oraz <span class="anon-block">K. S.</span> Sąd przyjął, iż w pierwszym okresie zatrudnienia powoda, tj. w przybliżeniu do końca roku 2008 powód jeździł praktycznie sam. Skoro pozwany przedłożył tarczki tacho powoda za październik 2008 r., to należało je uwzględnić przy ustalaniu godzin pracy powoda w tym miesiącu. Wynagrodzenie za pracę powoda w godzinach nadliczbowych w tym okresie, łącznie z wynagrodzeniem za przerwy w pracy odpowiada wersji III uzupełniającej opinii biegłej sądowej, tj. wynosi 16.459,64 zł brutto.</p> <p>Jeśli chodzi o pozostały okres zatrudnienia powoda Sąd zlecił powołanej w sprawie biegłej sądowej wyliczenie wynagrodzenia powoda za pracę w godzinach nadliczbowych w wersji zakładającej, że pozwany rzeczywiście realizował w miesiącu 15 nocnych przewozów. Biegła sądowa ustaliła, iż w tej wersji (wersja I opinii uzupełniającej) wysokość wynagrodzenia powoda za pracę w godzinach nadliczbowych, łącznie z wynagrodzeniem za czas przerw wynosi 34.615,06 zł brutto. Sumując to z wysokością wynagrodzenia powoda za pierwszy okres pracy powoda, należy przyjąć, iż powodowi należy się wynagrodzenie w kwocie 51.074,70 zł brutto, co czyni żądanie powoda zapłaty na jego rzecz kwoty 50.000 zł za usprawiedliwione w całości.</p> <p>Przy ustaleniu czasu pracy powoda Sąd nie uwzględnił jako zmiennika powoda <span class="anon-block">L. G.</span>. Jak wynika z zeznań pozwanego, nie zatrudniał on po zatrudnieniu <span class="anon-block">A. G.</span> innego kierowcy i to powód „sam załatwiał sobie zastępstwo np. Pana <span class="anon-block">G.</span>”. Sąd przyjął, iż skoro świadek ten nie był ani zatrudniony, ani wynagradzany przez pozwanego, to fakt, iż zastąpił on kilka razy powoda, po uzgodnieniach wyłącznie z powodem, nie ma żadnego wpływu na rozliczenia pomiędzy stronami ze stosunku pracy.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżył apelacją pozwany zarzucając naruszenie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> przez zasądzenie ponad żądanie pozwu,</p> <p>- art. 233 § 1 przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 128;art. 128 § 1)">art. 128 § 1 k.p.</a> przez zasądzenie na rzecz powoda wynagrodzenia za pracę wykonaną przez inne osoby.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kwoty nie wyższej niż 21.182,12 zł. W uzasadnieniu apelacji skarżący argumentował, iż powód domagał się zasądzenia wynagrodzenia za godziny nadliczbowe za okres od 1 stycznia 2009 r. i sprawę należało rozpoznać właśnie za ten okres. Zasądzenie należności za okres niewskazany w pozwie jest zasądzeniem ponad żądanie i narusza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 kpc</a>. W takiej sytuacji kwota 16.459,64 zł została zasądzona niezasadnie i wyrok w tej części winien być uchylony.</p> <p>Z ostrożności procesowej podnosił również, iż w jego przekonaniu wynagrodzenie powoda za miesiąc listopad i grudzień 2008 roku powinno być ustalone w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za miesiąc październik ustalonemu w oparciu o ilości przepracowanych godzin ustalonych na podstawie tachografu. Tym samym wynagrodzenie za 2008 rok winno zamykać się kwotą 10 618, 86 zł.</p> <p>W przekonaniu skarżącego Sąd I instancji z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów nie uwzględnił w ustaleniach faktycznych okoliczności wynikających z zeznań i oświadczenia świadka <span class="anon-block">L. G.</span>. Dał natomiast w całości wiarę twierdzeniom powoda, mimo że wielokrotnie zostały one negatywnie zweryfikowane w postępowaniu dowodowym.</p> <p>Dlatego zdaniem skarżącego, uwzględnić w sprawie należało przy rozliczeniu pracy powoda oświadczenie <span class="anon-block">L. G.</span>. Zeznając w sprawie świadek ten był już chory i nie pamiętał szczegółów. Uwzględnić należało również fakt, iż za pracę znajdowanych przez powoda zmienników płacił pozwany. Przy uwzględnieniu pracy <span class="anon-block">L. G.</span> czas pracy powoda winien zostać zmniejszony o czas nocnych kursów tj. o 80 godzin w miesiącu lutym 2009 roku, 88 godzin w miesiącu marcu 2009 roku, 84 godziny w miesiącu kwietniu 2009 roku i o 80 godzin w miesiącu maju 2009 roku tj. łącznie o 322 godziny. Łącznie wynagrodzenie powoda za 2009 roku winno wynieść 19 402, 02 zł, za 2010 1780, 10 zł, a razem na rzecz powoda należało zasądzić kwotę 21 182, 12 zł.</p> <p>Uzasadniając naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 128;art. 128 § 1)">art. 128 §1 kp</a> wskazał skarżący, iż z naruszeniem tego przepisu zasądził Sąd I instancji na rzecz powoda wynagrodzenie za czas pracy przepracowany przez inne osoby którym należności za pracę wypłacał już bezpośrednio pozwany.</p> <p>Powód wniósł o oddalenie apelacji.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył:</strong> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321)">art. 321 kpc</a> Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzić ponad żądanie. Przepis powyższy dla prawidłowego stosowania rozpatrywany musi być łącznie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 1)">art. 187 §1 pkt 1 kpc</a> z którego wynika, iż pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego oraz zawierać dokładnie określone żądanie. Zgłoszenie żądania może nastąpić tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w sposób typowy poprzez żądanie zasądzenia określonej sumy pieniężnej. Nie oznacza to jeszcze jednak jego dokładnego określenia. Zindywidualizowanie powództwa, służące także określeniu żądania, wymaga nadto przytoczenia okoliczności faktycznych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 2)">art. 187 §1 pkt 2 kp</a>), które konkretyzują formalne roszczenie zasądzenia określonej kwoty poprzez wskazanie faktycznych podstaw jej dochodzenia. Dopiero łączne uwzględnienie formalnego żądania zasądzenia określonej sumy pieniężnej i przytoczonych na jego uzasadnienie okoliczności faktycznych pozwala na prawidłowe określenie żądania, z którym występuje powód.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie powód domagał się zasądzenia kwoty 50 000 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. W uzasadnieniu powoływał się na pisemną umowę o pracę z dnia 1.01.2009 roku, ale równocześnie twierdził, iż stosunek pracy istniał między stronami już wcześniej, oraz przedstawił zestawienie przepracowanych godzin nadliczbowych już od października 2008 roku. Uzasadnione było w takiej sytuacji przyjęcie, iż żądaniem swym objął również wynagrodzenie za 2008 rok.</p> <p>Orzekanie o tym wynagrodzeniu przez Sąd I instancji nie naruszało zatem, w przekonaniu Sądu Okręgowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 §1 kpc</a>.</p> <p>Za uzasadniony uznał natomiast Sąd II instancji zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> przy ustalaniu ilości przepracowanego czasu pracy przez powoda i to zarówno w roku 2008 jak i 2009. Podniesione w tym zakresie w apelacji zarzuty są trafne (w odniesieniu do roku 2008) lub częściowo trafne (w odniesieniu do roku 2009).</p> <p>Sąd I instancji ustalił, iż powód w 2008 roku jeździł praktycznie sam. Jedynie za miesiąc październik czas pracy powoda ustalony został w oparciu o przedłożone tarczki tachografu. W rezultacie czas pracy na ten właśnie miesiąc jest znacznie mniejszy niż za pozostałe miesiące tego roku. W przekonaniu Sądu II instancji powołanie się wyłącznie na zeznania świadków <span class="anon-block">T. C.</span>i <span class="anon-block">K. S.</span>nie uzasadniło w sposób wystarczający ustaleń sądu co do faktu samodzielnej obsługi przez powoda linii nr <span class="anon-block">(...)</span>. Świadkowie ci przyznali fakt, iż pozwany również na tej linii jeździł, jakkolwiek sporadycznie. Ich zeznania winny być ocenione z duża ostrożnością. Po pierwsze z powodu upływu czasu, po drugie ze względu na – na co wskazuje doświadczenie życiowe – obojętne dla świadków okoliczności kto prowadzi autobus, którym dojeżdżali do pracy. Nadto zeznania te co do zasady (że powód jeździł praktycznie sam w początkowym okresie) okazały się sprzeczne z przedłożonymi tarczami tachografu za miesiąc październik, a więc pierwszy miesiąc pracy powoda. W oparciu o dane z tych tarczek biegła ustaliła, a Sąd Rejonowy ustalenia te zaaprobował, iż w tym miesiącu powód obsłużył wszystkie kursy I i II w dniach roboczych i kurs I we wszystkie soboty oraz jedynie 5 kursów nocnych. Te ustalenia korespondują z twierdzeniami pozwanego, że w miesiącu październiku 2008 roku „wyjeździł na pewno 15 nocek”. Pozwany twierdził nadto, iż tak samo było również w innych miesiącach. Założenie, że pozwany realizował osobiście 15 przewozów w miesiącu poczynione zostało również przez Sąd Rejonowy dla potrzeb ustalenia czasu pracy powoda w roku 2008. Niekonsekwentnie w takiej sytuacji przyjął Sąd, iż w miesiącach XI i XII powód obsługiwał linię <span class="anon-block">(...)</span> sam.</p> <p>W przekonaniu Sądu Okręgowego właściwym jest dla potrzeb rozpoznania niniejszej sprawy przyjęcie, iż zarówno ilość godzin przepracowanych przez powoda, jak i kwota należnego mu wynagrodzenia za miesiące XI i XII odpowiadać winny jego czasowi pracy i wynagrodzeniu za miesiąc X. Ze względu na niekompletność dowodów, rozbieżności między nimi, ustalenie takie dopuszczalne jest w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 322)">art. 322 kpc</a>.</p> <p>W rezultacie powyższych rozważań przyjął Sąd Okręgowy, iż za 2008 rok powodowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości 10 618, 86 zł tj. wskazanej w apelacji strony pozwanej.</p> <p>Przy ocenie żądania powoda dotyczącego 2009 roku nie uwzględnił Sąd Rejonowy, co było przez stronę pozwaną kwestionowane w apelacji, faktu pracy zmiennika powoda <span class="anon-block">L. G.</span>. Przyjął przy tym, iż skoro świadek ten nie był zatrudniony ani wynagradzany przez pozwanego, to fakt, iż zastępował on kilka razy powoda, po uzgodnieniach wyłącznie z powodem, nie ma żadnego wpływu na rozliczenia stron ze stosunku pracy.</p> <p>Poza sporem pozostaje, iż z istoty stosunku pracy wynika, iż pracownik zobowiązany jest świadczyć pracę osobiście. Wynagrodzenie przysługuje za pracę (również świadczone w godzinach nadliczbowych) wykonaną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 80)">art. 80 kp</a>). Praca nie wykonana osobiście przez pracownika nie jest w ramach stosunku pracy wynagradzana, a pracownik, który pracy osobiście nie wykonał nie może skutecznie wynagrodzenia za nią dochodzić.</p> <p>Istotnym w sprawie pozostawało zatem czy <span class="anon-block">L. G.</span> pracował na rzecz pozwanego i w jakim wymiarze. Sam fakt pracy tej osoby pozostawał bezsporny. Potwierdzili to zarówno powód jak i pozwany. Również <span class="anon-block">L. G.</span> złożył na powyższą okoliczność oświadczenie (k. 105) oraz potwierdził ją przesłuchany bezpośrednio przed sądem orzekającym. Wymiar czasowy tej pracy podlegał ocenie Sądu. W złożonym oświadczeniu (k. 105) <span class="anon-block">L. G.</span> wskazywał, iż pracował wykonując nocny kurs od 9 lutego do końca maja 2009 roku. Oświadczenie to złożone przez niego bezpośrednio przed wyjazdem na stałe do Francji na wyraźne żądanie pozwanego i jego pełnomocnika nie może jednak jako dokument prywatny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>) być dowodem to co zostało w nim opisane. Nie można zatem w oparciu o to oświadczenie przyjąć rozmiaru świadczenia pracy przez <span class="anon-block">L. G.</span> i to mimo wskazanych w apelacji okoliczności dotyczących późniejszego pogorszenia stanu jego zdrowia.</p> <p>Ocenie i uwzględnieniu przy ustalaniu stanu faktycznego podlegało jego zeznanie złożone bezpośrednio przed Sądem I instancji na rozprawie w dniu 19 września 2012 roku. Jakkolwiek lakonicznie zeznania te pozwalają ustalić, iż <span class="anon-block">L. G.</span> nie pracował w czasie określonym we wcześniej złożonym oświadczeniu, a jedynie najwyżej przez 2 miesiące wykonując kurs wieczorny. Wynagradzany był (chyba jak stwierdził) przez pozwanego. Fakt wynagrodzenia przez pozwanego wynika również z twierdzeń powoda (k. 148 – odwrót).</p> <p>W rezultacie przyjął Sąd II instancji, iż wobec realizowania przez <span class="anon-block">L. G.</span> wieczornych kursów w miesiącu lutym i marcu 2009 roku czas pracy powoda w tym okresie przyjęty w opinii biegłej ograniczyć należało odpowiednio w lutym o 80 godzin, w marcu o 88 godzin. Czas ten nie był czasem pracy powoda w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 128;art. 128 § 1)">art. 128 §1 kp</a>. Wyliczone przez biegłą na te miesiące wynagrodzenie wynosić winno zatem odpowiednio: za luty 1080 zł (26 godzin x 20 zł x 150% + 300 zł), za marzec 1 254, 42 zł (33 godziny x 18,18 x 150% +354, 51 zł), a więc razem 2 334, 42 zł zamiast jak to przyjęła biegła 7 666, 88 zł.</p> <p>Wynagrodzenie powoda za 2009 roku zawyżone zostało zatem o kwotę 5 332, 46 zł. po uwzględnieniu powyższych wyliczeń rzeczywiste należne powodowi wynagrodzenie za ten rok oraz rok 2010 wynosić winno 29 461, 46 zł, a razem z wynagrodzeniem za rok 2008 w wysokości 10 618, 86 zł kwotę 40 080, 32 zł.</p> <p>Mając powyższe na względzie zmienił Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 §1 kpc</a>) poprzez zasądzenie właśnie tej kwoty na rzecz powoda i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie oraz poprzez orzeczenie o kosztach postępowania stosownie do ostatecznego jego wyniku. Przyjął przy tym, iż powód wygrał sprawę w 80% i z tego tytułu zasądził na jego rzecz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 ust. 5;§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2)">§6 ust. 5, §12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> kwotę 1080 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.</p> <p>Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych obciążył pozwanego sumą 80% opłaty sądowej od uiszczenia której powód był zwolniony oraz 80% kosztów opinii biegłego tj. kwotę 6 209, 20 zł nakazując uiścić ją na rzecz Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację w pozostałym zakresie oddalono jako niezasadną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>) z przyczyn wskazanych wyżej.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a>.</p> </div>